tag:blogger.com,1999:blog-14438490341507735772012-01-23T14:05:29.408+05:30VERY MUSICAL... WITHOUT MEANING.டங்கு டிங்கு டுhttp://www.blogger.com/profile/17827673136577093338noreply@blogger.comBlogger611100tag:blogger.com,1999:blog-1443849034150773577.post-53687837375782216702012-01-23T14:03:00.000+05:302012-01-23T14:05:29.423+05:30அதிகபட்ச அவமானத்தில்,. நிராசையின் நிமிஷங்களில், ஒரு மனம் தேடக்கூடியதெல்லாம் குறைந்தபட்ச ஆறுதலைத்தான். ஆனால் ஆறுதல் சொல்லும் அக்கறையினூடாக உண்மை நிலையை உணர்த்தும் நேர்மையும் இருந்துவிட்டால் அதைவிடவும் ஆதரவான நம்பகமான தோழமை வேறேது?<br /><br />"ராஜகிரீடம்<br />உன் சிரசில் பொருந்தாததற்கு<br />யார் என்ன செய்ய முடியும் நண்பா?<br />இந்த வாயிற்காப்போன் உடையில்<br />நீ எவ்வளவு மிடுக்கு தெரியுமா?"<br /><br />என்றெழுதும் இசையின் கவிதைகளில் ஒலிக்கிறது நேர்மையான, நம்பகமான குரல்.<br /><br />இசையின் மூன்றாவது கவிதைத் தொகுப்பின் தலைப்பு "சிவாஜி கணேசனின் முத்தங்கள்". முத்தக்காட்சிகளிலும் சிவாஜியாகவே இருக்கும் சிவாஜி, முத்தத்துக்கான மறைப்புக் காட்சிக்குப் பின்னர் உதடு துடைக்கும் போதுகூட சிவாஜியாகத்தான் இருக்கிறார்.<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />ஆனால் மூன்று தொகுதிகளிலும் இசை இசையாகவே இருப்பதில் நாம் மகிழ்ச்சியும் ஆறுதலும் கொள்ள முடிகிறது.<br /><br />விட்டுவிட முடியாதவற்றை விட முயல்வதும் விட்டு விட்டவற்றை திரும்பத் தருவிக்க முயல்வதும் ஒன்றுக்கொன்று சளைக்காத அபத்தங்கள். அத்தகைய அபத்தங்களின் ஆக்கிரமிப்பல்லவா வாழ்க்கை!!<br /><br />"ஒரு பறவையை வழியனுப்புதல்"என்ற கவிதையில் இதைக்குறித்து நுட்பமாகப் பேசுகிறார் இசை.<br /><br />"ஒருபறவை கூட்டை விட்டு<br />வெளியேறும் விருப்பத்தைத் தெரிவிக்கையில்<br />நீங்கள் அதற்குத் தகுந்த காலநிலையைத்<br />தெரிவு செய்து கொடுக்க வேண்டும்.<br /><br />அதன் சிறகுகளை ஒருமுறை<br />சோதித்துக் கொள்வது நல்லது.<br />தேவையெனில் அதன்<br />வலிமையைக் கூட்டும் வழிகளையும் கற்பிக்கலாம்"<br /><br />என்று சொல்லிக் கொண்டு வருகிற கவிதை இப்போது வேறு திசையில் வாளை சுழற்றத் தொடங்குகிறது.<br /><br />"அடிக்கடி அதைத் தடவிக் கொடுப்பதை<br />கொஞ்சம் கொஞ்சமாகக் குறைத்துக் கொள்ள வேண்டும்.<br />அதன் கண்களைத் தவிர்த்துவிட வேண்டும்"<br /><br />என்றெல்லாம் ஆங்காங்கே செருகுகிற வாள் ஒரு கட்டத்தில் முகமாகவே மாறிவிட்ட முகமூடியின் தோலைக் கிழிக்கிறது.. <br /><br />"பிறகு,<br />வானத்தைப் பார்க்கும் சாக்கில்<br />அண்ணாந்து பார்க்காதிருக்க வேண்டும்".<br /><br />"தம்பி அந்தக் கல்லை எடு" என்கிற கவிதை தொந்தியைப் பற்றிப் பேசுகிறது.<br /><br />"ஆடைக்குள் மறைத்து எடுத்துச் செல்லப்படும்<br />திருட்டுப் பொருள்போல்<br />அது என்னை உறுத்தும்போதெல்லாம்<br />நான் அனாதை இல்லங்களுக்கு<br />மதிய உணவு வழங்கினேன்"<br /><br />என்கிறார் இசை.<br /><br />ஒரு மனிதன் தன்னைத்தானே அசௌகரியமாய் உணரும் தருணம் ஒரு தவறை முதன்முதலாகச் செய்யும் தருணம்தான். மற்றவர்களுக்கு ஒன்றை நிரூபிப்பதும் தனக்குத் தானே ஒன்றை நிரூபித்துக் கொள்வதும் அடிப்படையில் வெவ்வேறு. தன்னைத் தனக்கே நிரூபிக்கும் கணம் எவ்வளவு அற்புதமானதோ அவ்வளவு அசௌகரியமானது, தன்னிடம் தானே பிடிபடும் தருணம்.<br /><br />இந்த உணர்வை மீட்டும் இசையின் கவிதை ஒன்று. அந்தக் கவிதையின் ஒரே துரதிருஷ்டம் அதன் தலைப்பு. ஆகவே அந்தத் தலைப்பைத் தவிர்த்துவிட்டு அந்தக கவிதையைப் பார்க்கலாம்.<br /><br />"அறவுணர்ச்சி<br />என் கசாப்புக்கடையில் நிறுத்திவைக்கப்பட்டிருக்கும்<br />ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமை ஆடு.<br />அதை நிலத்தில் கிடத்தி அமுக்குகையில்<br />அது தெரிந்து கொண்டு<br />ஓலமாய் ஓலமிடும்....."<br /><br />என்று நீள்கிற கவிதையில்,குற்றவுணர்ச்சி ஓர் அமெச்சூர் அறங்கொல்லியை எப்படி வதைக்கிறது என்று அழகாகச் சொல்கிறார்.<br /><br />"நான் முதன்முதலாக ஒரு ஆட்டை வெட்டியபோது<br />அது குதிரையைப் போலக் கனைத்தபடி<br />கால்களைத் தூக்கிக் கொண்டு<br />என் கனவில் வந்தது.<br />நான் தலையணைக்கடியில்<br />மறைத்து வைத்திருந்த கத்தியை எடுத்து<br />அதைக் கனவில் ஒரு போடு போட்டேன்.<br />மகா கொடூரனின் முன்னால்<br />நீதிகேட்டுப் போவது மடமையென்று<br />தன் இனத்திற்கு அறிவித்துவிட்டு<br />அது மடிந்து போனது."<br /><br />இந்தக் கவிதையின் நிறைவு வரியும் முக்கியமானது.<br /><br />"ஒரு நீதிமான் முதல் ஆட்டை வெட்டும் போது<br />தயவுசெய்து நீங்கள் அவனைக்<br />காணாததுபோல் நடந்து கொள்ளுங்கள்"<br /><br /><br /><br />மனித மனம் மிகவும் நுண்ணியது. ஒவ்வொரு மனிதனும் தன்னுடைய வாழ்வை எவ்வளவு தூரம் இயந்திர கதியில் இயக்கினாலும் எங்கோ ஓரிடத்தில் அல்லது யாரேனும் ஒருவரிடம் தன் நுண்ணுணர்வுகள் வெளிப்படும் விதமாய் நடந்து கொள்கிறான். நுண்ணுணர்வுகள் போல் அற்புதமும் கிடையாது . அபத்தமும் கிடையாது. இந்த உணர்வை உறுதி செய்யும் விதமாய் இசையின் கவிதை ஒன்று.<br /><br /> "நாம் கதைகளில் மட்டுமே படித்திருக்கிற<br />பொன்நிறப் பறவையொன்று அவன் வீடு தேடி வந்தது.<br />கண்கூசி முகம் ஜொலித்தது அவனுக்கு.<br />100 முறை ஸ்பரிசித்துவிட்டால்<br />ஓடிவிடும் பறவை அது.<br />அவன் முதல் நாளே 74 முறை தடவிக் கொடுத்தான்.<br />பிறகு விவரம் அறிந்து பதறியவன்<br />இனி தொடவே மாட்டேன் என்று சொல்வதற்காக<br />நூறாவது முறை தொட்டான்."<br /><br />இந்த வாழ்க்கை உற்சாகமானதென்று சொல்வதற்கோ நம்புவதற்கோ பலருக்கும் பெரிதாகக் காரணங்கள் இல்லை. ஆனால் தன்னையே தூண்டி உற்சாகப்படுத்திக் கொண்டுதான் அவர்கள் பலரும் வாழ்கிறார்கள். தன்னைத்தானே உற்சாகப்படுத்திக் கொள்ள சில எளிய பிரயத்தனங்களே போதும் என்பதும் இசையின் வரிகள் உணர்த்தும் உண்மை.<br /><br />"மேல்சட்டையைக் கால்சட்டைக்குள் செருகி<br />பெல்ட் வைத்துக் கட்டி<br />ஒரு நாளை புத்தம் புதிதாக்கினேன்.<br />முகத்தின் கருங்காட்டை வழித்தெடுத்ததில்<br />நெகுநெகுவென்று திறந்தது ஒருநாள்.<br />சப்பென்றிருக்கும் நாளின்மீது<br />கொஞ்சம் உப்பையும் மிளகாய்ப்பொடியையும்<br />தூவிவிடுவேன்.<br />இப்போது இது ஒரு சுவையான வெள்ளரிப்பிஞ்சு".<br /><br />இன்னாதம்ம இவ்வுலகம்<br />இனிய காண்க இதன் இயல்புணர்ந்தோரே"<br /><br />என்கிறான் சங்கப் புலவன். இசையும் இன்னாத வாழ்வில் இனிமை காண்கிறார். இந்தக் கவிதையின் கடைசி வரிகளைப் பாருங்கள்.<br /><br />"எம் கே டி எத்தனை நாட்களைத்தான்<br />வெளுத்துத் தருவார்..<br />வாயில் ஊறும் இது,<br />இந்த நாளில் இருபத்திமூன்றாவது கம்பர்கட்"<br /><br />இந்தத் தொகுப்பிலேயே எனக்கு மிகவும் பிடித்த கவிதை, "விகடகவி மட்டையை உயர்த்துகிறார்". வாழ்வின் நொம்பலங்களை சிரித்து மழுப்ப நேரும் அவலத்தை அழகாகச் சொல்லும் இந்தக் கவிதையின் சில பகுதிகள்:<br /> <br />"முதன்முதலாக நான் செருப்படி வாங்கியபோது<br /> வானத்தில் போன பறவைகள் அப்படியே<br /> நின்றுவிட்டன.<br /> கடலில் எழும்பிய அலைகள் அந்தரத்தில்<br /> ஸ்தம்பித்து விட்டன.<br /> இரண்டாவது முறையாக செருப்படி வாங்கியபோது<br /> பறவைகள் அதுபாட்டுக்குப் பறந்தன<br /> அலைகள் அதுபாட்டுக்கு அடித்தன...<br />...........................................................................<br />...........................................................................<br />எல்லோரும் என்னை விகடகவி என்பதால் நான் எல்லாவற்றையும் விளையாட்டாக்கிக் காட்ட வேண்டியுள்ளது. எனவே 100 ஆவது செருப்படியின் போது இந்த உலகத்திற்கு முன்னால் நான் ஒரு மட்டையை உயர்த்திக் காட்டினேன்.<br /><br />ஆனால் 101 ஆவது செருப்படி ரொம்பவும் வலுவாக நடு மொகரையில் விழுந்தது. நான் ஒரு விகடகவியாதலால் வாயை இளிப்பிற்குக் கொண்டுவர முயன்றேன். அதற்குள் கண்ணிரண்டும் கலங்கிவிட்டன."<br /><br />இந்தக் கடைசிவரியைப் படித்தபின் கவியும் அதிர்ச்சியும் மௌனமும் அடர்த்தியானது.ஒரு கவிதை தரக்கூடிய அதிகபட்ச அனுபவமும் அதுவே.<br />"சிவாஜி கணேசனின் முத்தங்கள்"<br /><br />-இசை<br />வெளியீடு: காலச்சுவடு பதிப்பகம்<br />விலை: ரூ.70<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1443849034150773577-5368783737578221670?l=isaikarukkal.blogspot.com' alt='' /></div>டங்கு டிங்கு டுhttp://www.blogger.com/profile/17827673136577093338noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1443849034150773577.post-21063180409472384282012-01-21T10:29:00.000+05:302012-01-21T10:36:17.576+05:30என் கண் இந்த உலகிற்கு நல்லதல்ல<br />என்று சொல்லி <br />உன் அறைக்கதவை அடித்து சாத்திக் கொண்டாய்.<br />வெளியேயும் பூட்டச் சொன்னாய்<br />ஜன்னல்கள் இரண்டையும் பூசி அடைத்தாய்<br />இப்போது அந்த அறையில் <br />சாப்பாட்டுத் தட்டை எறிய ஒரு சின்ன ஓட்டை இருக்கிறது.<br />அதன் வழியே கொஞ்சம் காற்றும் வந்துபோகிறது.<br />அவ்வப்போது நீ கேவி அழும் சத்தம் <br />கேட்க சகிக்கவில்லை.<br />உன் கண்களை போல் நீ அவ்வளவொன்றும் மோசமில்லை<br />தாரளாமாக நீ வெளியே நடமாடலாம்<br />உன் கண்களில் கொள்ளியை சொருகும் உதவிக்காய்<br />எப்போது வேண்டுமானாலும் என்னை அழை<br /> இல்லையேல்<br />உள்ளேயே கிடந்தொழி பொறுக்கி<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1443849034150773577-2106318040947238428?l=isaikarukkal.blogspot.com' alt='' /></div>டங்கு டிங்கு டுhttp://www.blogger.com/profile/17827673136577093338noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1443849034150773577.post-1689846848860468832011-12-30T16:07:00.001+05:302011-12-30T16:12:56.501+05:30<a href="http://1.bp.blogspot.com/-llE5-CLIWY0/Tv2Vo6mOYwI/AAAAAAAAAPk/uCGZkhH4s3U/s1600/8ce2d80c166e8555dfbe70bf9fea0874-7b07c2e0048d315af7036cc6ad0cbd35-150x150-75-crop.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 150px; height: 150px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-llE5-CLIWY0/Tv2Vo6mOYwI/AAAAAAAAAPk/uCGZkhH4s3U/s400/8ce2d80c166e8555dfbe70bf9fea0874-7b07c2e0048d315af7036cc6ad0cbd35-150x150-75-crop.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5691870034223063810" /></a><br />மாயனின் மலைப்பயணத்தின் போது<br />மயிலொன்று ஓடோடி வந்து தொழுது நின்றது.<br />“ அபயம்.. போட்டோவில் விழுந்து விழுந்து முறிகிறேன்”<br />மாயன் அதன் துயரோட்டி அருளினான்.<br />மானை வேட்டை நாய்களின் கண்களிலிருந்து விடுவித்தான்<br />பறவைக்கும் விலங்குக்கும்<br />பூச்சிக்கும் புழுவுக்கும் <br />கேட்டதைத் தந்தான்<br />வீடுதிரும்பிய மறுநாள் அலறியபடி வந்து கதவுதட்டியது மலையருவி<br />துரத்தி வந்த தண்ணீர் போத்தல்காரன்களின் கண்களை குருடாக்கி <br />மீண்டும் அதை வனமனுப்பி வைத்தான்<br />கடைசியில் அரசாங்கம் வந்து காலில் விழுந்தது.<br />“ எங்கள் ராடார்களின் கண்களிலிருந்து எதுவும் தப்பிவிடலாகாது”<br />இப்போது விட்டத்தில் ஒரு பல்லியாகி வாலாட்டும் மாயன்<br />வல்லரசின் கண்களில் விழமாட்டான்.<br /> ( கோணங்கிக்கு)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1443849034150773577-168984684886046883?l=isaikarukkal.blogspot.com' alt='' /></div>டங்கு டிங்கு டுhttp://www.blogger.com/profile/17827673136577093338noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1443849034150773577.post-54664264549034266632011-12-06T10:05:00.002+05:302011-12-06T10:07:55.161+05:30<a href="http://4.bp.blogspot.com/-k_3WPj_5ZpU/Tt2cFjAC-rI/AAAAAAAAAOo/VeA27YIMJ2c/s1600/tn02IMG2341801.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 163px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-k_3WPj_5ZpU/Tt2cFjAC-rI/AAAAAAAAAOo/VeA27YIMJ2c/s400/tn02IMG2341801.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5682869923920149170" /></a><br /> <br /><br /><br /> என் வீட்டுக்குப் பின்னே ஒரு மலை இருக்கிறது.<br /> <br /> ஆறு வயதில் விரல் சூப்பூம் பழக்கத்தை<br /> இந்த மலை மீது தான் ஏற்றி விட்டேன்<br />. <br /> அன்னைக்கு செய்து கொடுத்த மூன்று சத்தியங்களையும்<br /> ஒரு நள்ளிரவில் இந்த மலைக்கு அனுப்பினேன்<br /><br /> கிரிக்கெட் மட்டை, கை மைக், கீ- போர்டு<br /> எல்லாவற்றையும் இந்த மலைதான் வாங்கிக் கொண்டது<br /><br /> ஒரு காதல் மட்டும் இந்த மலை மீது<br /> ஏறி இறங்கி விளையாடிக் கொண்டிருந்தது வெகுகாலமாக.<br /><br /> நேற்றது உச்சிக்கு சென்று மறைந்ததை பார்த்தேன் .<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1443849034150773577-5466426454903426663?l=isaikarukkal.blogspot.com' alt='' /></div>டங்கு டிங்கு டுhttp://www.blogger.com/profile/17827673136577093338noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1443849034150773577.post-72795524898946808782011-11-30T09:39:00.004+05:302011-11-30T09:47:24.168+05:30<a href="http://4.bp.blogspot.com/-biwnvqQg0TU/TtWtfEMgHII/AAAAAAAAAOc/hjdT373LW-U/s1600/273327_100002428480033_293865489_n.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 180px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-biwnvqQg0TU/TtWtfEMgHII/AAAAAAAAAOc/hjdT373LW-U/s400/273327_100002428480033_293865489_n.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5680637254211476610" /></a><br />இந்த இரவில் விழித்திருந்து<br />இரவின் கண்களைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறேன்<br /><br />முத்தமிட்ட இதழ்கள்<br />ஒற்றை மர உதிரும் மஞ்சள் நிற இலைகள்<br />மயக்கமூட்டும் மதுக்குடுவையின் மூடிகள்<br />காணவே காண முடியாத <br />தூரக் கிணறுகளின் ஆழ மீன்கள்<br />மற்றும் <br />என் நண்பர்கள் தங்கள் மனைவிகளோடு <br />உறங்கிக் கொண்டிருப்பதையும் பார்க்கிறேன்<br /><br />இந்த மழைக்காலத்தில் <br />வெய்யில் எவ்வளவு விருப்பமானதோ<br />அப்படித்தான் <br />எனக்கும் இரவின் கண்களைப் பார்ப்பதும்<br />ஆனாலும் பெரியதொரு குற்றச்சாட்டோடு<br /><br />அப்போதுதான்<br />நான் கண்ணீர் நிரம்பிய மெத்தைகளில்<br />புரண்டு படுக்கிறேன்.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1443849034150773577-7279552489894680878?l=isaikarukkal.blogspot.com' alt='' /></div>டங்கு டிங்கு டுhttp://www.blogger.com/profile/17827673136577093338noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1443849034150773577.post-83695767412355316532011-11-28T16:00:00.002+05:302011-11-28T16:10:45.052+05:30<a href="http://3.bp.blogspot.com/-jP_dMpLwNiw/TtNlH9OOQoI/AAAAAAAAAOQ/CSzjzOWtvNU/s1600/images.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 232px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-jP_dMpLwNiw/TtNlH9OOQoI/AAAAAAAAAOQ/CSzjzOWtvNU/s400/images.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5679994742412034690" /></a><br /> <br /><br /><br />சென்ற மாத்தின் ஒரு நள்ளிரவில் <br />நாச்சிமுத்து கொலைகாரனானார்.<br />நம்மை போல் தான் அவரும்.<br />கொலைசெய்வது பற்றியெல்லாம் நினைத்து கூட பார்த்தவரில்லை.<br />ஆனால் நம்மைபோலில்லை நாச்சிமுத்து<br />அவர் ஒரு கொலை செய்தார்.<br />“ நடிப்பிசை கதைக்கடலான” அவரைக் கொண்டு போய்<br /> சிறையின் கும்மிருட்டுள் வீசினார்கள்.<br />அங்கு பத்மினியின்றி அவர் தனிமையில் வாடினார்.<br />திருட்டுத்தனமாக பாட்டு கேட்ட குற்றத்திற்காக<br />இரண்டு முறை பிடரியில் உதை வாங்கினார்.<br />மெய்மறந்து பாடிய சத்தத்தில் முன்பல் போனது.<br />அனேக இரவுகளில் அவர் அழுதுகொண்டிருந்தார்.<br />இன்று அதிகாலை கடன் கழிக்க கழிவறை சென்ற நாச்சிமுத்துவுக்கு<br />வெளியே வருகையில் ஒரு அம்சமான மீசை இருந்தது.<br />மார்பெங்கும் இரத்தினங்கள் ஜொலித்துக் கொண்டிருந்தன.<br />தலையில் ராஜகீரிடம்...<br />அப்போது யாரோ இருவர் கொம்பூதி முழக்கினர்.<br />பொற்சரிகை பூண்ட அரையாடை துவள<br />அவர் நடந்து வருகையில் <br />பிண்ணனியில் ஒலித்தன ஜதியும் பாட்டும்.<br />தன் சிம்மாசனம் ஏறி அமர்ந்த மன்னவன்<br />வரும் வழியெங்கும் கைகூப்பி எழுந்து நின்ற மரங்களை<br />கை அமர்த்தி அமரச் சொன்னார்.<br />அவை அமர்ந்து கொண்டன.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1443849034150773577-8369576741235531653?l=isaikarukkal.blogspot.com' alt='' /></div>டங்கு டிங்கு டுhttp://www.blogger.com/profile/17827673136577093338noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1443849034150773577.post-5432022088042620302011-11-12T09:58:00.001+05:302011-11-29T09:48:18.851+05:30சென்னையில் தான் பெரிய ரயில்நிலையம் இருக்கிறது<br />சென்னையில் தான் எத்தனையோ விமானங்கள்<br />இறங்குகின்றன ஏறுகின்றன<br />சென்னையில் தான் முதலமைச்சர் இருக்கிறார்<br />சென்னைக்குள் தான் கோடம்பாக்கம் இருக்கிறது<br />சென்னையில் உயர்நீதிமன்றம் இருக்கிறது<br />சென்னை தான் எல்லா ஊர்களுக்கும் தலையாக இருக்கிறது<br />சென்னையில் எத்தனையோ பெரிய பெரிய கட்டிடங்கள் இருக்கின்றன<br />சென்னையில் தான் எத்தனையோ பெரிய மனிதர்கள் வாழ்கிறார்கள்<br />சென்னையில் வங்களா விரிகுடா அலையடிக்கிறது<br />உள்ளே சடைதிரண்ட ஒருவன்<br />“ சென்னைக்கு மாநிறம்..<br /> அலைகுழல்..<br /> அது வெறும் ஐந்தடி ஆறங்குலம்..”<br /> என்று சொல்லி சிரிக்கிறான்.. அழுகிறான்.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1443849034150773577-543202208804262030?l=isaikarukkal.blogspot.com' alt='' /></div>டங்கு டிங்கு டுhttp://www.blogger.com/profile/17827673136577093338noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1443849034150773577.post-82863991877782639182011-10-09T10:53:00.001+05:302011-10-09T10:53:48.683+05:30அதிகாலையில் கர்லாகட்டை சுற்றுபவர்களும்<br />இராவில் கல்லுடைப்பவர்களும்<br />பச்சைமுட்டைகளை விரும்பிக்குடிக்கிறார்கள்.<br />திறக்கவே திறக்காத ஒரு கல்லை<br />மரைகழன்ற சம்பட்டி <br />ஓங்கி அடிக்கிறது.<br />எனினும்,<br />கல்லுடைத்தல் ஒரு அத்தியாவசியப்பணி<br />அது புதிய‌ க‌ட்டிட‌ங்க‌ள் த‌ழைக்க‌ உத‌வுகிற‌து<br />இராவில் க‌ல்லுடைப்ப‌வ‌ர்க‌ளுக்கென்றே<br />ம‌த‌ன் <br />ஒரு இரும்புவில்லை க‌டைந்து வைத்திருக்கிறான்<br />இராவில் க‌ல்லுடைப்ப‌வ‌ர்க‌ளால்<br />மின்விசிறிக்கு கீழே<br />இந்த‌ வாழ்கைக்கு வியர்த்துக் கொட்டுகிற‌து.<br />இந்த‌ மைதான‌மெங்கும் <br />ஓடிபிடித்துக் கொண்டும் <br />ச‌றுக்கி விளையாடிக்கொண்டும்<br />ஊஞ்ச‌லாடிக் கொண்டுமிருக்கின்ற‌ன<br />உழைப்பின் க‌னிக‌ள்.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1443849034150773577-8286399187778263918?l=isaikarukkal.blogspot.com' alt='' /></div>டங்கு டிங்கு டுhttp://www.blogger.com/profile/17827673136577093338noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1443849034150773577.post-39306463940452026862011-09-29T14:32:00.002+05:302011-09-29T14:35:23.835+05:30<a href="http://3.bp.blogspot.com/-5skRphnv3p0/ToQ0ytXaBwI/AAAAAAAAAOI/cjsL_cPFZFY/s1600/273674_1750134159_1082179530_n.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 180px; height: 135px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-5skRphnv3p0/ToQ0ytXaBwI/AAAAAAAAAOI/cjsL_cPFZFY/s400/273674_1750134159_1082179530_n.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5657705077660059394" /></a><br /> <br />எவன் குவளை நீரை தட்டிவிட்டேன்<br />எவன் குடிசைக்கு தீ வைத்தேன்<br />எந்த தெய்வத்தை நிந்தித்தேன்<br />எந்த பத்தினியின் விரதத்தை கலைத்தேன்<br />எந்த சொல்லால் எவன் நெஞ்சை சிதைத்தேன்<br />எந்த சிறுமியை வல்லாங்கு செய்தேன்<br />எந்த குருடனுக்கு புதைகுழிக்கு வழிசொன்னேன்<br />எந்த சூலியின் நிறைவயிற்றைக் கிழித்தேன்<br />எந்த தூளிக்குள் அனலள்ளிப் போட்டேன்<br />எந்த நண்பனின் புறங்கழுத்தைக் கடித்தேன்<br />எவன் தொடைசதைக்கு நன்றி மறந்தேன்<br />எப்பிறப்பில் எவன் குடியறுத்ததற்கு இப்பிறப்பு.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1443849034150773577-3930646394045202686?l=isaikarukkal.blogspot.com' alt='' /></div>டங்கு டிங்கு டுhttp://www.blogger.com/profile/17827673136577093338noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1443849034150773577.post-73428373455152145142011-09-23T09:41:00.000+05:302011-09-23T09:43:27.190+05:301) மான்கள் <br /> மிரண்டது போல்<br /> ஒரு பார்வை பார்க்கும்<br /> அதற்கு நீ மிரண்டு விட்டால்<br /> புரண்டு விட்டாய் போ!<br /> <br /> <br />2) மொட்டைக் கருவேலத்தின் சொப்பனத்தில்<br /> எப்போதும்<br /> ஒரு காயாத கானகம்.<br /> அதில் ஏராளம் மான்கள்.<br /> <br /> <br />3) பொழுது விடிந்தது.<br /> பொற்கோழி கூவிற்று.<br /> அம்மா வந்து அறைக்கதவை இடிக்கிறாள்.<br /> ஜன்னல் கம்பிகளூடே<br /> ஓடி மறைகின்றன<br /> சில மாயமான்கள்.<br /> <br />4 ) சாயாத கொம்பிரண்டும்<br /> முட்டிமுட்டி கொன்றிட்டால்<br /> களிமோட்சம் உனக்குத்தான் சா ! <br /> <br /> 5 ) சொல் “ மகாலிங்கம் “ !<br /> எத்தனை மான்தான் <br /> வேண்டும் உனக்கு.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1443849034150773577-7342837345515214514?l=isaikarukkal.blogspot.com' alt='' /></div>டங்கு டிங்கு டுhttp://www.blogger.com/profile/17827673136577093338noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1443849034150773577.post-70559248055719973632011-08-24T14:08:00.003+05:302011-08-24T14:17:53.018+05:30<a href="http://3.bp.blogspot.com/-IBOJk7ZqRdY/TlS6WCzciVI/AAAAAAAAAOA/JNygLCFBVMo/s1600/bhakavathar.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 137px; height: 200px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-IBOJk7ZqRdY/TlS6WCzciVI/AAAAAAAAAOA/JNygLCFBVMo/s400/bhakavathar.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5644341120874613074" /></a> <br />மேல்சட்டையை கால்சட்டைக்குள் செருகி <br />பெல்ட் வைத்துக் கட்டி <br />ஒரு நாளை புத்தம் புதிதாக்கினேன். <br />முகத்தின் கருங்காட்டை வழித்தெடுத்ததில் <br />நெகுநெகு வென்று திறந்தது ஒரு நாள் <br />சப்பென்றிருக்கும் நாளின் மீது <br />கொஞ்சம் உப்பையும், மிளகாய்பொடியையும் <br />தூவி விடுவேன். <br />இப்போது இது ஒரு சுவையான வெள்ளரிப்பிஞ்சு <br />ஆனால் இன்றோடு பழசாகிவிட்ட இவற்றை <br />இன்னொரு நாளின் மீது கொட்ட முடியாது. <br />தியேட்டரில் போஸ்டர் மாற்றுவது <br />உற்சாக மூட்டுகிறதெனினும், <br />இனி ஒரு மாததிற்கு அதே வெள்ளை சுமோ <br />அதே கண்ணிவெடிக்கு சிக்கி அதே உயரத்தில் தூக்கி வீசப்பட்டு <br />அதுபோலவே வெடித்து சிதறுமே.. கடவுளே.. <br />பூட்ஸ் போட்டுக் கொள்கிறேன் <br />வழக்கத்திற்கு மாறாக ரயிலில் போகிறேன் <br />வழக்கத்திற்கு மாறாக பேருந்தில் போகிறேன் <br />அதிகாலையில் எழுந்து நடந்து போகிறேன் <br />ஒரு நாளில் மூன்று முறை குளிக்கிறேன் <br />வேம்பில் பல்துலக்கி <br />பன்னீரில் கொப்பளிக்கிறேன். <br />எம்கேடி எத்தனை நாட்களைத் தான் <br />வெளுத்துத் தருவார்.. <br />வாயில் ஊறும் இது, <br />இந்த நாளில் இருப்பத்தி மூன்றாவது கம்பர்கட். <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1443849034150773577-7055924805571997363?l=isaikarukkal.blogspot.com' alt='' /></div>டங்கு டிங்கு டுhttp://www.blogger.com/profile/17827673136577093338noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1443849034150773577.post-1134520061059182122011-07-18T10:06:00.002+05:302011-07-18T10:09:33.341+05:30” இந்த வாழ்வு தாறுமாறான பீட்டில் பாடப்படும்<br />மோசமான பாடல் ”<br />என்று சொல்வார் சின்னதங்கம் பீட்ட்ர்ஸன்.<br />அதனால் தான் அதற்குள்<br />குட்டி குட்டியாக சில பிரமாதமான பாடல்கள்.<br />ஒரு பாடல் என்னையும் என் வாகனத்தையும்<br />ஓட்டிச் செல்கிறது..<br /><br />ஒரு நாள்,<br />அது சைக்கிள் சிறுவர்கள்<br />கையசைத்து கடந்து செல்கிற<br />PBS வாகனம்.<br />பெருநகர சாலையின்<br />வெள்ளைக் கோட்டிற்கு இப்புறம்<br />கருங்குயில்கள் பறந்து திரியும்<br />நந்தவனம்...<br /><br />மறு நாள்,<br />அது பித்தம் முற்றிய ஒரு மேற்கத்தியனுடையது.<br />ஹாரனின் ஊளையை இன்னொரு கருவியிசையாக்கிக் கொண்டு<br />நூலிடைச்சந்துகளில் புகுந்து வளைந்து<br />களிபீடித்தாடுவது...<br /><br />ஒரு பாடல் என்னையும் என் வாகனத்தையும்<br />ஓட்டிச் செல்கிறது...<br /><br />நானும் ஆண்ட்ரியாவும்<br />கடவுளாகிக் கொண்டிருக்கையில்<br />குறுக்கிட்டதொரு பெரிய டேங்கர் லாரி<br />மண்டை உடைந்து இரத்தம் வழிகிறது<br />ஆனந்தம்..<br />பரமானந்தம்..<br /><br /> ( ஜான் சுந்தருக்கு..)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1443849034150773577-113452006105918212?l=isaikarukkal.blogspot.com' alt='' /></div>டங்கு டிங்கு டுhttp://www.blogger.com/profile/17827673136577093338noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1443849034150773577.post-47640066537224871992011-07-15T10:18:00.004+05:302011-07-15T10:25:17.094+05:30என் மொறாமையை அவிழ்த்து விடப் போகிறேன்<br />அது கன்னங்கரு குகையில் அலைந்து திரியும்<br />கன்னங்கரு மிருகம்.<br />வன்மத்தின் கொள்ளி மின்னுகிற கண்கள்<br />அதன் உருவம்.<br />இந்த உலகத்தின் ஒவ்வொரு புன்னகையும்<br />அதன் கொள்ளியில்<br />வாய்வைத்து ஊதுகிறது.<br />சொர்க்கபுரியின் கூச்சல்களை சதா உன்னித்திருக்குமது<br />அதை சகிக்கவொண்ணாத தருணத்தில்<br />ஒரு இடியை உறுமுகிறது.<br />கடவுள்<br />அந்தரத்தில் மறைகின்ற மாமிச துண்டங்களை<br />அதற்கு வீசியெறிந்தார்.<br />எனவே அது பக்கத்து தட்டை பார்க்க வேண்டி வந்தது<br />அழுகையில் ஊறி நைந்த இரவுகளில் இருந்து<br />திசைதெறிக்க ஓடி வருமதன் குறுக்கே<br />நீதியை முழங்கும் கனவானை<br />அது வாயைதிறவாமலேயே மென்று விடுகிறது.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1443849034150773577-4764006653722487199?l=isaikarukkal.blogspot.com' alt='' /></div>டங்கு டிங்கு டுhttp://www.blogger.com/profile/17827673136577093338noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1443849034150773577.post-17241451561424566142011-07-02T10:28:00.001+05:302011-07-02T10:29:58.846+05:30ஏரிக்கரையில் ஒலிக்கும் அம்மணனின் தனிப்பாடலும்<br /> கொஞ்சம் சேர்ந்திசையும்<br />( ஸ்ரீ நேசனின் “ஏரிக்கரையில் வசிப்பவனை” முன் வைத்து.. )<br /> <br /><br />இத்தொகுப்பில் ஏரியோ, மலையோ பொருளாகவோ அல்லது சொல்லாகவோ இடம் பெறாத கவிதைகளை விரல் விட்டு எண்ணிவிடலாம்.ஆனால் “இயற்கையை ரசித்தல்” என்கிற வகைக்குள் இவை அடங்கி விடுவதில்லை.மாறாக தான் ஒன்றுமற்ற அம்மணனாகி , பெரிய மலைக்கு முன்னால் குழந்தைக்கும் குழந்தையாகிக் கிடக்கவும், ஏரியிலொரு சின்னஞ்சிறு மீனாகி நீந்தவும் விரும்புகிறார் நேசன். ஏரியும் மலையும் தனக்கு பலவற்றையும் கற்றுத்தருவதாக அவர் நம்புகிறார்.எல்லாவற்றையும் கொண்டு வந்து அவர் ஏரியோடும் மலையோடும் சேர்க்கிறார். போதையின் “உச்சத்தை” அவர் பெரிய மலையோடு கொண்டு வந்து சேர்க்கையில் நாம் களிப்புற்றுத்தான் போகிறோம். (திரவ மலை; ப:எண்: 33).தொகுப்பை படித்து முடிக்கையில் இப்படி எல்லாமுமாக இருக்கும் அந்த ஏரியையும், மலையையும் ஒரு முறை போய் பார்த்து விட வேண்டும் என்று தோன்றுகிறது. ஆனால் துரதிஸ்டவசமாக நமக்கு நேசனின் கண்கள் இல்லை.<br /><br /> இவ்வாழ்கை மீது எந்த புகாருமற்ற தன்னொடு ஒடுங்கிய ஒரு மனிதனின் குரலை நாம் முதல் பாதி கவிதைகளில் கேட்கின்றோம். பாவம் ஒரு ஆன்மா ஏரிகரையில் படுத்து நிம்மதியாக துயிலட்டும் என்று நாம் விட்டு விடுகிறோம். ஆனால் அவர் திடீரென் அங்கிருந்து எழுந்து கொள்கிறார்.ஏனெனில் நேசனுக்கு ஒரு வீடிருக்கிறது. அந்த வீட்டில் அவர் மனைவியும், மக்களும் ஒரு அரைகுறையான வாழ்வை வாழ்ந்து வருகிறார்கள். எனவே நேசன் ஒரு அரைகுறையான வேலைக்கு செல்ல வேண்டி இருக்கிறது. அந்தப் பணி அவரை ஒரு அரைகுறை ஆளாய் மாற்ற முயற்சிக்கிறது.அங்கு அவருக்கு உயரதிகாரிகள் இருக்கிறார்கள்.உயரதிகாரிகளுக்கு சில உயரதிகாரிகள் இருக்கிறாகள். அந்த உயரதிகாரிகளுக்கு மேலே ஒரு அரசு இருக்கிறது. அரசுக்கும் சில உயரதிகாரிகள் இருக்கிறார்கள். நேசன் அந்த அரசின் தவிர்க்க முடியாத உறுப்பினராக இருக்கிறார். நேசன் பத்திரிக்கை வாசிக்கிறார். அதில் கொள்ளை கொள்ளையாய் ஊழல் நடக்கிறது. பக்கத்திற்ககு நான்கு கொலை நடக்கிறது. குண்டு வீச்சில் ஒரு காலை இழந்த குழந்தையின் புகைப்படம் அதில் வருகிறது. நேசனின் கிராமத்தை நகரம் ஆக்கிரமித்துக் கொள்கிறது. எல்லா நாடுகளிலும் மக்களாட்சியை கொண்டு வருவதின் நிமித்தம் அமெரிக்கா எல்லா நாடுகளையும் ஆள்கிறது. விவசாயிகளின் நிலங்களைப் பிடுங்கி கொண்டு தடியடி நட்த்துகிறார்கள். தந்தை மகளை வண்புணர்ச்சி செய்து கொல்கிறான். ஒரு தலைக் காதலர்கள் ரயில் முன் பாய்ந்து தற்கொலை செய்து கொள்கிறார்கள். அப்பாக்கள் குழந்தைகளை பள்ளியில் சேர்க்க வேண்டி விடிய விடிய க்யூவில் நிற்கிறார்கள். நேசன் புகார் சொல்லத் துவங்குகிறார். தொகுப்பின் பின் பாதி கவிதைகளை எழுத துவங்குகிறார்.<br /> சென்னை நகர விடுதி ஒன்றில் கவிஞரொருவர் ”என் மகள்களுக்கொரு கடவுள் வேண்டும்.. என் மகள்களுக்கொரு கடவுள் வேண்டும் ” என்று கன்னங்களில் நீர் வடிய அழுது கொண்டிந்ததைக் கண்டிருக்கிறேன்.நாம் எப்பாடு பட்டாவது நம் கடவுளை உருவாக்கிக் கொள்ள முயற்சிக்கிறோம். கடவுளை கண்டுபிடித்து விட்டவர்களின் மேல் எனக்கு நிறைய பொறாமை உண்டு என்பதால் நேசன் தன் கவிதைகளின் மூலம் என்னை பொறாமை கொள்ளச் செய்கிறார்.அதுவும் அவர் கடவுள் தாய்மை பொங்கி பிரவகிக்கும் பெண்கடவுளாக வேறு இருக்கிறார். ஆசிரியர், தோழர் என்கிற சொற்களை இரு பாலுக்குமான பொதுசொல்லாக என்னால் கருத முடிந்ததே இல்லை. பள்ளியில் ஒரு முறை “ஆசிரியைகள் அறை” த்தேடி அலையோ அலையென்று அலைந்திருக்கிறேன்.கடவுள் என்கிற பொதுசொல்லையும் ஆண்பால் கடவுளாகவே என் ஆண்மனம் இது வரை கண்டு வந்திருக்கிறது. முதன் முதலாக நேசனின் கவிதையில் கடவுள் என்கிற பொதுப்பெயர் பெண்பாலுக்காக பயன்படுத்தப் பட்டிருப்பதை படித்த போது மகிழ்ச்சியும், குற்றவுணர்வும் ஏற்பட்டது. <br /> “ அம்மாவும் அப்பாவும் குழந்தையுமான ஒரு குடும்பத்தை<br /> விபத்து நடத்திக் கொன்றாள் கடவுள்<br /> அம்மா நல்லவளாகையால் வலப்புறமிருந்த<br /> சொர்க்கத்துக்கு அனுப்பி வைத்தாள்<br /> அப்பா கெட்டவன் எனச்சொல்லி இடப்புற<br /> நரகத்தில் தள்ளி விட்டாள்.<br /> ( கடவுளின் தூளி; ப.எண். 47)<br /><br /> ஒரு நாத்திக கவிக்கு கடவுளைப் பற்றிய புல்லரிப்பு ஒரு கணம் தோன்றி மறையுமானால் அவரின் கவிமனம் அதை பதிவு செய்யவே விருப்பும்/ விருப்ப வேண்டும் என்று நான் ஆசைப்படுகிறேன். இது கருத்தியலை தாரைவார்த்துக் கொடுப்பதாகாது. மாறாக மாற்றுக் கருத்தியலுடனான உபயோகமான உரையாடலேயாகும். ஒற்றைக்கருத்தியலின் ”ஸமத்தான” மாணவனாக இருக்க கவிதை ஒரு போதும் சம்மதிப்பதில்லை. அது சொல் பேச்சு கேளாதது. அடங்கா பிடாரி. இத் தொகுப்பிலும் கடவுளைப் பற்றி வெவ்வேறு மனோநிலைகளில் எழுதப் பட்ட கவிதைகள் பல உண்டு.<br /> “ ஒரு மரத்தைக் கடவுளைத் தவிர வேறு எவராலும்<br /> இவ்வளவு அழகாக அசைத்து விட முடியாது”<br /> என்று பரவசம் கொள்ளும் நேசன் தான்,<br /> “ கடவுள் பார்த்துக் கொள்வார்<br /> நம்புகிறாயா<br /> நம்புகிறாயா நீ ..”<br />என்று ஆங்காரமாக கேட்கிறார்.<br /> பஞ்சாலைகள் அதிகம் இருக்கும் கோவை மாவட்ட பள்ளிகளில்<br />ஆசிரியர்கள் மாணவர்களை திட்டுவதற்காக “ ஒழுங்கா படிக்கல.. உங்கப்பன மாதிரியே பஞ்சு புடுங்க போகவேண்டியதுதான்..” என்று சொல்லிதான் திட்டுவார்கள். அடிக்கும் போது “ உங்கப்பன் அங்க பஞ்சுலெ கெடந்து சாகறான்.. நீ இங்க கூத்தடிக்கிறயா..” என்று சொல்லிதான் அடிப்பார்கள். ஆனால் எங்களால் வாத்தியார் சொல்வதை உணர்ந்து கொள்ளவே முடிந்ததில்லை. மேலும் அவர்களை கிண்டல் செய்யவும் இந்த வாக்கியங்களைத்தான் பயன்படுத்துவோம். ஒரு வழக்கமான அறிவுரையை நேசன் தன் நெஞ்சார்ந்து சொல்லலின் கவித்துவத்தால் நல்ல கவிதையாக மாற்றிக் காட்டிவிடுகிறார். <br /> “ இங்கு உன் அம்மா அவமானப்படுவதை<br /> அறிகிறாயா நீ மகனே “ ( ப. எண். 56)<br /><br />ஆனால் இந்த ”நெஞ்சார்ந்து சொல்லலை” நம்பி எழுதப்பட்ட சில கவிதைகள் தோல்வி அடைந்திருக்கின்றன என்பதையும் நாம் குறித்துக் கொள்ள வேண்டும். சிலருக்கு இந்த கவிதை பிடிக்காமல் இதே வகைமையின் வேறோரு கவிதை பிடித்துப் போகலாம்.எப்படியாயினும் நெஞ்சார்ந்து சொல்லுதலின் மூலம் நாம் கவிதையை நெருங்குகிறோம் என்பதை இவ்வகை கவிதைகள் உறுதி செய்கின்றன. <br /> நான் யார் ? எங்கிருந்து இங்கு வந்து சேர்ந்தேன் ? இங்கெனக்கு என்ன வேலை ? எங்கு செல்லப் போகிறேன் ? என்பன போன்ற கேள்விகள் அதர பழசானவை என்றாலும் நாம் இன்னும் தெளிவாக பதில் அளிக்காததால் இன்னும் உயிரோடு தான் இருக்கின்றன. நேசனுக்கும் இந்தக் கேள்வி வருகிறது. இப்படியான தத்துவார்தமான ஆன்மீகத் தேடல்களை அவரிடம் நிறைய காணமுடிகிறது. அவர் ஏரியிலும், மலையிலும் இதைத் தான் தேடுகிறாறோ என்னவோ ? இந்தக் கேள்விகளோடோ இருக்கும் ஒரு மனம் இவ்வகைக் கவிதைகளை ரசிப்பது போலவே, இந்தக் கேள்விகளை உதாசீனப் படுத்திவிட்டு நகர்ந்துவிட்ட ஒரு மனம் இவ்வகை கவிதைகளால் எரிச்சலடையவும் கூடும். புனைவின் கட்டற்ற சுதந்தரத்தில் பாலத்திலிருந்து வானில் செங்குத்தாக பாயும் “ ஏழு பெட்டி ரயில் ” என்கிற கவிதை திடீரென<br /> “ ஓடிக்கொண்டிருக்கும் அந்த ரயில்<br /> பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் உனக்குள் நுழைந்து<br /> ஏழுமலை<br /> ஏழு கடல் கடந்து <br /> ஏழ்பிறவிக்கு பின் <br /> எனக்குள் வந்து நிற்கிறது “<br /> என்று முடிகையில் நாம் நமது தத்துவத்தின் மண்டையைச் சொரிந்து கொள்கிறோம்.<br /> பொறுப்புணர்வுக்கும் கவிமனத்திற்ககும் ஏன் இவ்வளவு காததூரமென்று தெரியவில்லை. எல்லா கவிகளும் குழந்தமையை நோக்கி ஓடுவது பொறுப்பற்றிருத்தலில் திளைத்திருக்கத் தானா? நம் அப்பாக்கள் தாங்கவொண்ணாத சுமையை சுமந்து கொண்டு இறக்கி வைக்க ஆளின்றித் தவிக்கிறார்கள்.அதனால் தான் அவர்கள் ஒரு மருத்துவரையோ, மென்பொருள் வல்லுனரையோ பெற்றெடுக்கிறார்கள்.( களைத்து வீடு திரும்பும் குழந்தைகளின் /அடையாள அட்டையை கழற்றுகையில் / குழந்தைகளின் கழுத்தில்/ ஸ்டெத் வளர்ந்து வருகிறதாவென பதற்றத்தோடு தடவிப்பார்கிறார்கள் – ”தப்புகிறவன் குறித்த பாடல்” : லிபிஆரண்யா )<br /> நேசனின் கவிதையில் வருகிற ஒரு அப்பா மனைவியின் கருப்பையின் உள்ளேயே ஒரு பள்ளியை கட்டி விட முடியுமா என்று தீவிரமாக யோசிக்கிறார். இன்னொரு அப்பா இந்த மோசமான தொடர் ஓட்டத்தில் மகனிடம் குச்சியைக் கொடுத்து விட்டு மூச்சிரைப்பிலிருந்து விடுதலையாகும் தருணத்திற்காக காத்திருக்கிறார்.<br /> ”உடலுறவு” “ கவிதை என்னளவில் ஒரு அசாத்தியமே. ஒன்றுக்கொன்று சம்பந்தமற்ற வினோதமான படிமங்களின் அறிவார்ந்த சேர்க்கை என்பது போல தோன்றுகின்ற இக் கவிதை, மறுவாசிப்புகளில் திறந்து காட்டும் வெளி நம்மை பரவசத்தில் ஆழ்த்துகிறது. ஒரு கவிதை வாசகன் கவிதை என்கிற வஸ்துவுடன் தொடர்பில் இருப்பதற்காக சந்தோசப் பட்டுக் கொள்ளும் கவிதை ஒன்றை நேசன் எழுதி விட்டார்.<br /><br /> எல்லா காலத்திலும் கவிதையில் ஒரு பொதுக்குரல் இருந்து வந்திருக்கிறது. அதற்காக அதை போலச்செய்தல் என்று சொல்லி விட வேண்டிய அவசியம் இல்லை. அதற்கு பல்வேறு வரலாற்று, அரசியல் காரணங்கள் இருக்கலாம். நேசனின் கவிதைகள் இன்றைய பொதுக்குரலுக்குள் வருகிற அதே சமயத்தில்,அதன் ஆன்மீக தத்துவ பரவசங்களால் தனிக்குரலாகவும் ஒலிக்கிறது. ஏரியே அவனாகி, அவனே ஏரியாகும் கவிதைகளை ஒரு புதுத்தலைமுறைக் கவிஞன் எழுதும் வாய்ப்பு குறைவே. அந்த மனம் முழுக்க சிதறடிக்கப்பட்டு விட்டது. ஒரு புள்ளியில் ஊன்றித் திளைத்து காணும் பேரானந்தம் அதற்கு அனுபவமாவதில்லை. அது அன்றாடத்தின் ஆயிரம் கண்ணிகளில் சிக்குண்டிருக்கிறது. எனவே ஆன்மீக உள்ளொளிப் பாய்ச்சல்களுக்கெல்லாம் அதனால் முகம் கொடுக்க முடிவதில்லை போலும். ஆனால் வெவ்வேறு வகையான மனிதர்களும் வெவ்வேறு வகையான மனங்களும் வாழும் இந்த வாழ்வில் எல்லா வகையான கவிதைகளுக்கும் இடம் இருக்கவே செய்கிறது.<br /> <br /> <strong> - -இசை-</strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1443849034150773577-1724145156142456614?l=isaikarukkal.blogspot.com' alt='' /></div>டங்கு டிங்கு டுhttp://www.blogger.com/profile/17827673136577093338noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1443849034150773577.post-50179497934946312412011-06-27T09:59:00.002+05:302011-06-27T10:03:02.560+05:30<a href="http://4.bp.blogspot.com/-HZ5IB5ZvdGw/TggHqaXs1zI/AAAAAAAAAN4/5-GiERZiz48/s1600/musci-composer-ilayaraja.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 267px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-HZ5IB5ZvdGw/TggHqaXs1zI/AAAAAAAAAN4/5-GiERZiz48/s400/musci-composer-ilayaraja.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5622752559986693938" /></a><br />கடைசியாக பார்க்கையில்<br /><br />அவனும் இளையராஜாவும்<br /><br />மொட்டை மாடிக்கு போய்க் கொண்டிருந்தார்கள்<br /><br />அத்தனை நட்சத்திரத்திலும்<br /><br />ஒரு நட்சத்திரம்<br /><br />தனித்து ஜொலித்துக் கொண்டிருந்தது.<br /><br />அருகில் பெரிய பூவரசம் நிற்கிறது<br /><br />சின்ன காற்று ...<br /><br />அந்த நட்சத்திரமும் பூவரசமும் ஒரு தபெலாவும்<br /><br />சேர்ந்தடித்த காற்று..<br /><br />அவன் கிழத்தி எத்தனை நேரமாய்<br /><br />அவனை சாப்பிட அழைத்துக் கொண்டிருப்பாள்<br /><br />மேலே வந்து பார்த்த போது<br /><br />ஒரு கோழிப் பொங்கு<br /><br />வானத்தில் போய்க் கொண்டிருந்தது.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1443849034150773577-5017949793494631241?l=isaikarukkal.blogspot.com' alt='' /></div>டங்கு டிங்கு டுhttp://www.blogger.com/profile/17827673136577093338noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1443849034150773577.post-47410298307029707922011-06-21T14:40:00.000+05:302011-06-21T14:42:28.139+05:30வானம் சிக்னலில் சிக்கிக் கொண்டது.<br />ஒரு பிச்சைக்கார சிறுமி <br />அதை நெருங்கி வந்து பிச்சை கேட்கிறாள்.<br />வானம் சிவப்பு விளக்கை வெறித்துக் கொண்டு நிற்கிறது.<br />அவள் தொட்டு தொட்டு நச்சரிக்க <br />எரிச்சலில்<br />ஃபேண்ட் பாக்கெட்டில் திணித்திருந்த பர்ஸை எடுத்து<br />அதில் சில்லரைகளைத் தேடியது.<br />அவை எங்கோ இடுக்கில் சிக்கிக்கொண்டிருந்தன.<br />எனவே வானம் <br />பர்ஸை ஒரு குலுக்கு குலுக்கியது<br />அப்போது உள்ளிருந்து தெறித்து விழுந்தது ஒரு யோனி. <br />கடவுள் கிருபையால் சிக்னல் எடுக்க <br />இன்னும் பத்து வினாடிகள் இருந்தன.<br />பதறித் துடித்த அது ஐந்து வினாடிகளுக்குள்<br />தவறவிட்டதை கைப்பற்றி விட்டது. <br />அருகிருந்த பேக்கரியில் தண்ணீர் பாட்டில் வாங்கி <br />அதை நன்றாக அலசி <br />தன் கர்ச்சீப்பால் துடைத்து உலர்த்தி<br />மீண்டும் பர்ஸில் பத்திரப் படுத்திக் கொண்டு கிளம்பியது.<br /><br />நீலம் வழக்கமாக போகும் பேருந்தில் <br />இன்று கூட்டம் அதிகம்.<br />நிற்க கூட இடம் இல்லை.<br />எனவே அது ஒற்றைக் காலில் பயணித்தது.<br />உணவு இடைவேளையில் <br />பையை திறந்து பார்த்தால்<br />சாம்பார் டப்பாவும், தயிர் கிண்ணமும்<br />கழன்று பை முழுக்க சிந்தியிருந்தது.<br />அதன் ஈரமும் நாற்றமும் அதற்கு எரிச்சலூட்டியது.<br />அது அவசர அவசரமாக பையில் இருந்த பொருட்களை <br />எடுத்துப் பார்த்தது.<br />எல்லாவற்றிலும் ஈரம் படர்ந்திருந்த்து.<br />நல்ல வேளையாக <br />ஒரு தனிஅறையில்<br />பிளாஸ்டிக் கவருள் வைத்து <br />பத்திரமாக பின்னடிக்கப்பட்டிருந்த கறுத்த குறிக்கு <br />எதுவும் நேர்ந்திருக்கவில்லை.<br />அதை மட்டும் எடுத்து <br />தன் பிரத்யேக லாக்கரில் வைத்து பூட்டி விட்டு <br />நனைந்த பொருட்களையெல்லாம் ஃபேனுக்கடியில் வைத்து விட்டு <br />கேண்டீனுக்கு போகிறது நீலம்<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1443849034150773577-4741029830702970792?l=isaikarukkal.blogspot.com' alt='' /></div>டங்கு டிங்கு டுhttp://www.blogger.com/profile/17827673136577093338noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1443849034150773577.post-62799309502658411432011-06-19T13:04:00.002+05:302011-06-19T13:11:11.258+05:301. ஒரு குடும்ப நாய் <br /> குடும்பத்தைத் தின்று <br /> குடும்பத்தை பேண்டு <br /> அதையே தின்று <br /> அதையே பேழ்வது.<br /><br /><br /><br /> <br /><br /><br /><br /> 2. உண்மையில் குடும்பநாய்களுக்கு<br /> சங்கிலியோ கயிரோ தேவையில்லை.<br /><br />3 . குடும்ப நாய்களை நாம் பரிசோதிக்க வேண்டியதில்லை.<br /> அவை சிச்சயம் நல்ல சாதி நாய்கள்<br /><br /><br />4 உலைத்து உலைத்து ஓடாய் தேய்பவை<br /> குடும்ப நாய்கள்.<br /> பெரும்பாலும் அதன் உலைப்பு காற்றில் போய்விடுகிறது.<br /><br />5. குடும்ப நாய்கள் <br /> சமயங்களில்<br /> திருட்டு பூனைகள்.<br /><br />6. குடும்ப நாய்களுக்கு<br /> விசாலமான வீடுகள் உண்டு.<br /> என்றாலும்<br /> அவை அசுத்தமான விடுதிகளிலேயே<br /> சுத்தமான காற்று கிடைப்பதாக சொல்கின்றன.<br /> எனவே சில நேரங்களில்<br /> சொந்த ஊரிலேயே அறை எடுத்து தங்குகின்றன.<br /><br />7. குடும்ப நாய்களிலும்<br /> பெட்டைகள் இன்னும் பாவம்<br />அவை பாத்ரூம்களில்<br />மட்டும் நடனமாட அனுமதிக்க பட்டவை<br /><br />8. குடும்ப நாயின் கர்ப்பக்குட்டிகளின்<br /> வயிற்றில் வளர்ந்து வருகிறது<br /> சலாமிடுதல் என்கிற பட்டறிவு.<br /><br /><br /><br />9. குடும்ப நாய்கள் ரொம்பவும் மனசாட்சிக்கு பயந்தவை.<br /> எனவே <br /> எல்லா அநீதிகளுக்கெதிராகவும்<br /> அவை இரண்டு முறை குரைத்து விடுகின்றன.<br /><br /><br /><br />10. ஒரு குடும்ப நாய் <br /> தன் வாழ்வில் ஒரு முறையேனும்<br /> தண்டவாளத்தை உற்றுப் பார்க்கிறது.<br /><br /><br />11 . சில குடும்ப நாய்கள்<br /> உத்தரத்தில் தொங்கி <br /> கவரி மான்கள் ஆகின்றன<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1443849034150773577-6279930950265841143?l=isaikarukkal.blogspot.com' alt='' /></div>டங்கு டிங்கு டுhttp://www.blogger.com/profile/17827673136577093338noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1443849034150773577.post-89755779697932480482011-06-17T14:46:00.001+05:302011-06-17T14:49:00.433+05:30இலை<br /><br />அங்குமிங்கும் அலைவுறும் <br />இலையின்<br />பின் ஓடுகிறாள் சிறுமி<br />கைகளில் அகப்படாத <br />இலையை<br />முயல்போல் தாவித்தாவி <br />பின் தொடர்கிறாள்.<br />மாபெரும் விருட்சங்கள் <br />தலைகுனிந்து அவளோட்டத்தை ரசிக்கின்றன.<br />வெண்காகங்கள் அவளுடன் நீந்திக்கொண்டு <br />இலையை தொடர்கின்றன.<br />பச்சை இலையின் நரம்புகளை<br />தீண்ட விரல் நீட்டுகையில்<br />ருதுவாகிறாள்.<br />அசைவற்று கிடக்கிறது இலை.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1443849034150773577-8975577969793248048?l=isaikarukkal.blogspot.com' alt='' /></div>டங்கு டிங்கு டுhttp://www.blogger.com/profile/17827673136577093338noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1443849034150773577.post-15157424853249192052011-05-24T10:05:00.001+05:302011-05-24T10:07:43.580+05:30<a href="http://4.bp.blogspot.com/-OMG2ZYQAIeM/Tds2Dc8hgNI/AAAAAAAAANM/jcqWZpun_DY/s1600/untitled.bmp"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 128px; height: 90px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-OMG2ZYQAIeM/Tds2Dc8hgNI/AAAAAAAAANM/jcqWZpun_DY/s400/untitled.bmp" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5610137193757638866" /></a><br /><br />முதன்முதலாக நான் செருப்படி வாங்கியபோது<br />வானத்தில் போன பறவைகள் அப்படியே நின்றுவிட்டன.<br />கடலில் எழும்பிய அலைகள் அந்தரத்தில் ஸ்தம்பித்துவிட்டன<br />அசையும் பொருளெல்லால் ஒரு நாழிகை <br />அப்படியே நின்றுவிட்டன<br />இரண்டாவது முறையாக செருப்படி வாங்கியபோது<br />பறவைகள் அது பாட்டுக்கு பறந்தன<br />அலைகள் அது பாட்டுக்கு அடித்தன<br />செருப்படி வாங்குவதற்காக படைக்கப் பட்டவர்கள்<br />கடவுளின் தரவரிசைப் புத்தகத்தில் கடைசியில் இருக்கிறார்கள்<br />செருப்படி வாங்கிக்கொண்டு கவிதை எழுதுபர்கள்<br />அதற்கும் கொஞ்சூண்டு மேலா<br />அல்லது<br />கடைசிக்கும் கடைசியா <br />என்றெனக்குத் தெரியவில்லை<br />எல்லோரும் என்னை ஒரு விகடகவி என்பதால்<br />நான் எல்லாவற்றையும் விளையாட்டாக்கி காட்ட வேண்டி உள்ளது.<br />எனவே 100 வது செருப்படியின் போது<br />இந்த உலத்திற்கு முன்னால் <br />நான் ஒரு மட்டையை உயர்த்திக் காட்டினேன்<br />ஆனால் 101 வது செருப்படி <br />ரொம்பவும் வலுவாக நடு மொகரையில் விழுந்தது.<br />நான் ஒரு விகடகவியாதலால்<br />வாயை இளிப்பிற்கு கொண்டு வர முயன்றேன்<br />அதற்குள்<br />கண்ணிரண்டும் கலங்கி விட்டன<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1443849034150773577-1515742485324919205?l=isaikarukkal.blogspot.com' alt='' /></div>டங்கு டிங்கு டுhttp://www.blogger.com/profile/17827673136577093338noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1443849034150773577.post-28753036315579225972011-05-12T09:53:00.000+05:302011-05-14T02:05:39.855+05:30<a href="http://3.bp.blogspot.com/-hYo71zQV-6g/TctgvGWdrsI/AAAAAAAAANE/fEf4frnJjmQ/s1600/sa.bmp"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 16px; height: 16px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-hYo71zQV-6g/TctgvGWdrsI/AAAAAAAAANE/fEf4frnJjmQ/s400/sa.bmp" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5605680523467665090" /></a><br /> <br />பொறுப்போடிருந்ததின் நஷ்டங்கள் <br />[கருக்கல் அகநாழிகை இணைந்து நடத்திய கவிதை உரையாடல் பதிவு]<br /><br />’ஞாயிறு காயும் வெவ்வறை மருங்கில்<br />கைஇல் ஊமண் கண்ணின் காக்கும்<br />வெண்ணெய் உணங்கல் போல’<br />- வெள்ளிவீதியார்-<br /><br />கருக்கல்- அகநாழிகை இணைந்து நடத்திய கவிதை உரையாடல் பொள்ளாச்சியில் நிறைவாக நடந்து முடிந்தது.இது நிகழ்வை பற்றிய முழுமையான பதிவல்ல. ஒரு தீவிர கவிதை வாசகனுக்கு இதில் தேவையற்றது நிறைய இருக்கலாம்.<br /><br />சனிக்கிழமை அதிகாலையிலேயே உருகுவேவில் இருந்து நண்பன் தூரண் குணா அழைத்து, எப்பாடு பட்டாவது பொறுப்பாக நடந்து கொள் என்று அறிவுறுத்தினான். நிகழ்விடம் வந்து சேர்வதற்கு சிக்கலானது என்பதால் நண்பர்கள் இரவு 9 மணிக்கு தான் வந்து சேர்ந்தார்கள். நான், சுரேஸ்வரன், இளங்கோ, வாசு, நிலாரசிகன், முத்துவேல், மணி ஜி ஆகியோர் மதியமே மலைக்கு போய்விட்டோம். ஒரு சின்ன மலையேற்றம் போய் வந்தோம்.நிகழ்வுக்கு வந்த வாகனங்கள் வினோதமான பயணங்களில் இருந்தன.ஒரு வாகனம் 4 மணி நேரமாக உடுமலையில் இருந்து பொள்ளாச்சிக்கு வந்து கொண்டிருந்தது. இது நடந்து வர ஆகும் நேரத்தை காட்டிலும் அதிகமானதாகும். நிகழ்வை முன்னிட்டு டாஸ்மாக் கடைகளுக்கு விடுமுறை விட்டு விடும் திட்டம் ஒன்று இருந்தது. ஆனால் அரசு நம்மிடம் இல்லை என்பதால் அது இயலவில்லை.<br /><br />நண்பர்கள் வந்து சேர சிரமப்பட, மனதுக்குள் பதற்றம் தொற்றிக்கொண்டது. ஆனாலும் 7 மணிக்கு நாங்கள் ” ரவுண்டு கட்டி உட்கார்ந்து விட்டோம்”. ”மாலையில் யாரோ மனதோடு பேச” என்று வாசுவின் போனில் இருந்து அவரின் தோழி பாடினார். பிரமாதமாக , சுவர்ணலதாவின் குரல் போலவே இருந்தது அது.நண்பன் பாபு என் கண்ணில் பட்டதும் மனம் கொஞ்சம் அமைதி அடைந்தது. வழிதெரியாமல் தவித்துக்கொண்டிருப்பவர்களை அழைத்து வரும் பொறுப்பை அவன் சிறப்பாக செய்து முடித்தான்.<br /><br />அந்த இரவில் அடர்ந்த காட்டில் வாகனம் வரமுடியாத பாதைகளில் ஒரு செல்போன் லைட்டின் உதவியுடன் நண்பர்கள் நடந்து வந்து சேர்ந்தார்கள். எனக்கு இது மிகுந்த வருத்தம் அளிப்பதாக இருந்தது. அனேகமாக எல்லோரும் எங்கள் மேல் கொலைவெறியில் தான் இருந்திருப்பார்கள். ஆனால் அந்த அற்புதமான மலையும், காற்றுவெளியும், அதில் அமைந்திருந்த இரண்டு குடில்களும், குடில்களுக்கு வெளியே கொட்டப்பட்டிருந்த மணல் பரப்பும் அவர்களின் கோபத்தை குளிர்வித்து விட்டது. வந்த எல்லோரும் “ரவுண்டு கட்டி உட்காரத் துவங்கினார்கள்”.அன்பும், சண்டையும் துவங்கியது.<br /><br />உடல் நலம் காரணமாக அதிகமாக வெளியே வராத சமயவேல் அந்த இருட்டிய காட்டுப்பாதையில் ஒரு கிலேமீட்டர் நடந்து வந்திருந்தார். அந்த அலுப்பையும் எரிச்சலையும் துளியும் காட்டிக் கொள்ளாமல் ஒரு இளைஞனைப் போல உற்சாகி ஆகிவிட்டார். இரவில் பெரிதாக அடிதடி எதுவும் நிகழவில்லை. ஒரே ஒரு இரும்பு சேர் தூக்கி வீசப்பட்டதாக அறிந்தேன்.அது இரும்பு என்பதால் உடையவில்லை.அந்த கணத்தில் நான் ஒரு விசயத்தை கற்று கொண்டேன். இனி ஏதாவது கூட்டம் நடத்தினால் அதில் இரும்பு சேர்களைத் தான் பயன் படுத்த வேண்டும் என்பது தான் அது. ஆனால் மறுகணமே வேறொரு எண்ணம் குறுக்கிட்டது. கீழே போட்டதால் பரவாயில்லை.. தலையில் போட்டிருந்தால் ? உடனே அவசரம் அவசரமாக ப்ளாஸ்டிக் சேர்களுக்கு திரும்பிவிட்டேன். இரவு 12.00 மணியில் இருந்து 1.00 மணி வரை குடித்தவர்களுக்கு ஒரு நற்செய்தி சொல்லப் போகிறேன். நீங்கள் குடித்தது மதுவே அல்ல. பச்சைத் தண்ணி. { ஏப்பா, பச்சைத் தண்னிய குடிச்சுட்டா சேரை தூக்கி வீசுனீங்க .. தாமாசே.. தாமாசே}.நண்பன் பெரியசாமிக்கு நாங்கள் காலமெல்லாம் கடன் பட்டிருக்கிறோம்.யாருக்கும் இல்லையென்று சொல்லாமல் பச்சைத்தண்ணியை ஊற்றி ஊற்றி கொடுத்து <br />அந்த அமர்வை சிறப்பாக்கி விட்டான் அவன். இனி குறைந்த செலவில் இலக்கிய கூட்டம் நடத்த விரும்புபவர்கள் இவரை தொடர்பு கொள்ளலாம்.<br />{ ந.பெரியசாமி. ஒசூர். எண்;9952787009}.<br /><br />நான் மணல் பரப்பில் படுத்து சீக்கிரமே தூங்கி விட்டேன் “கச்சேரி” முடிந்ததும் செல்மா எழுப்பி உள்ளே போய் படுக்க சொன்னான். எழுந்தவனுக்கு பெரிய அதிர்ச்சி. மலையைக் காணவில்லை. வேறொன்றும் இல்லை அது என் பின்புறத்தில் இருந்தது.<br /><br />காலையில் பொறுப்புணர்ச்சி சீக்கிரமே எழுப்பிவிட்டு விட்டது.எல்லோருக்கும் துளசி டீ தயாரித்து தரப்பட்ட்து. சமயவேல், லீனா, செந்தி, செல்மா போன்றோர் மலைக்கு போனோம். அந்த மலை சுரேஸுக்கு மட்டும் தான் திறக்கும் என்பதால் நாங்கள் கொஞ்ச தூரம் மட்டும் தான் நடந்து போனோம். செல்மா, “ என்னடா உன்னோட நிகழ்ச்சினா மட்டும் அவ்வளவு பொறுப்பா நடந்துக்குவியோ.. அதெல்லாம் முடியாது எல்லாரும் ஆற்றுக்கு குளிக்க போகலாம்’ என்றான். நல்ல வேளையாக ஆறு வறண்டிருந்தது.<br /><br />அழைப்பிதழைப் பார்த்த எல்லோரும் இவ்வளவு அமர்வுகளை ஒரே நாளில் நடத்துவது கடினம் என்று சொன்னார்கள். எனவே நிகழ்வை குறித்த நேரத்தில் <br />தொடங்கி விட வேண்டும் என்பதில் குறியாக இருந்தோம். அப்படியும் 10.30 ஆகிவிட்டது. காலையிலும் அந்த இடத்திற்கு வந்து சேர நண்பர்கள் சிரமப்பட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள். முதலில் பொதியவெற்பன் கட்டுரை வாசித்தார். அது அரசியல் பூர்வமாக இருந்தது.கருத்துரை சொன்ன சமயவேல் ”கவிதை எல்லா கோட்பாடுகளையும் தத்துவங்களையும் மீறியதாக , சுயமானதாக இருக்கிறது. அவற்றை அது கேள்வி கேட்கவும் செய்கிறது” என்று சொன்னார். அப்போது நான் கைகளை மேலே உயர்த்தி தட்டினேன். பின் வரிசையில் இருந்த நுண்ணரசியல் காரர்களும் கை தட்டினார்கள். ஒரு வேளை அது என் தட்டிற்கு எதிர்தட்டாக இருக்கலாம். அடுத்து சாகிப்கிரான் தன் இசங்கள் பற்றிய கட்டுரையை வாசித்தார். [ இவரை மட்டும் ஏன் எல்லா பெண்களுக்கும் பிடிக்கிறது என்று தெரியவில்லை. ஒரு வேளை மீசை இல்லாமல், மொழு மொழு வென்று சேவ் செய்து கொண்டு அப்பாவியை போல, வாய்க்குள்ளேயே பேசினால் பெண்களுக்கு பிடிக்குமோ..? வச்சிக்கறன்..} . வாசித்து முடித்ததும் அந்த கட்டுரையின் போதாமை குறித்து விவாதங்கள் எழுந்தன. மூன்றாவதாக செல்மா ப்ரியதர்ஸ்ன் கவிதையும் அரசியலும் என்ற தன் கட்டுரையை வாசித்தான். வழக்கம் போல அவையை வசிகரிப்பதாக அவனின் பேச்சு அமைந்தது.ஆனால் அவன் எடுத்துக்காட்டிய எல்லா கவிதைகளிலும் சத்தம் அதிகமாக இருந்தது. கண்ட்ராதித்தன் கவிதையும் கடைசியில் “ தேவிடியா மகனே” சத்தமிட்டு விட்டது. நான் இப்படி சொல்வதின் அர்த்தம், கவிதை சத்தமிடக்கூடாது என்பதல்ல.சன்னமான குரலில் நுட்பமான அரசியலைப் பேசும் கவிதைகளையும் அக்கட்டுரை பிரதிநிதிதுவப்படுத்தி இருக்கலாம் என்பதே நான் சொல்ல வருவது.<br /><br />மதியத்திற்கு பிறகு பழந்தமிழ் கவிதைகள் வாசிக்கும் அமர்வை இளஞ்சேரல் ஒருங்கிணைத்தார். அவர் ஒரு மருத்துவ நூலில் இருந்தும். சிற்ப்சாஸ்திரம் நூலில் இருந்தும் இரண்டு கவிதைகளை வாசித்தார். அந்த அமர்வை நான் மிகவும் ரசித்தேன். .{ எத்தனை காலம் தான் இப்படி பாட்டன் சொத்திலேயே உக்காந்து சாப்பிட்டு கொண்டிருப்பது]. சில திட்டங்கள் தோன்றியவுடன் ஜெயித்து விடும். நாங்கள் அந்த அமர்வை நடத்த யோசித்தபோதே அது வெற்றிகரமாக நடந்தேறி விட்டது. அம்சப்ரியா, வெய்யில் இருவருமே வெள்ளிவீதியாரின் ஒரே கவிதையை எதேச்சையாக தெரிவு செய்து வந்திருந்தார்கள். என்றாகும் ஆகச்சிறந்த அந்த கவிதை இரண்டு முறையும் அவையில் வாசிக்கப்பட்டது. மாங்குடி மருதானாரின் பரத்தை குறித்த பாடல் ஒன்றை லிபி ஆரண்யா வாசித்தார். அனைவரும் அதை வெகுவாக ரசித்தார்கள். அன்பின் ஐந்திணையைத் தவிர கைக்கிளை. பெருந்திணை போன்ற திணைகள் கலித்தொகையிலேயெ இடம் பெறுகிறது என்று சொன்ன கண்ணகன், ஒரு நெடிய பெருந்திணைப் பாடலை வாசித்தார்.<br />அவரின் பிரமாதமான வாசிப்பு முறையும். தெளிவான் விளக்கமும் அந்த நெடிய பாடலை பின் தொடர உதவியது. நான் தனிப்பாடல் திரட்டிலிருந்து இரண்டு பாடல்களை வாசித்தேன். இறுக்கம் தளர்ந்து எல்லோரும் சத்தமிட்டு சிரித்தனர். ஆனால் அது ஒரு சிரிப்பு கவிதை அல்ல என்பதையும் எல்லோரும் உணர்ந்திருந்தனர். அந்த பாடல் இது.. பாடியவர் பலபட்டை சொக்கநாதப் புலவர்.<br /><br />” உனக்கின்றி யான் செய்த குற்றமொன்று மில்லை- உனைப்பிரிந்தால்<br />வனக்குன்றில் ஏறி விழ அறியேன்; வண்ணம் சேர் மயிலே<br />எனக்கென்று வட்டமிட்டு அண்ணாந்து விம்மி இருக்கும் உந்தன்<br />தனக்குன்றில் ஏறி விழுவேன் நின் அல்குல் தடாகத்திலே”<br /><br />பொன். இளவேனில் திருவாசகத்தில் இருந்தும், சங்கர் நற்றிணையில் இருந்தும் பாடல்களை வாசித்தார்கள். பிறகு யவனிகா சிறி ராம் தமிழ்க்கவிதையின் மாற்று அழகியல்கள் என்கிற கட்டுரையை வாசித்தார். அது ஆழமும், தீர்க்கமும் மிக்கதாக இருந்தது. என்ன அரசியலைப் பேசினாலும் அவரோடு ஒரு கவிஞன் ஓடி வந்து கொண்டே இருக்கிறான். அவர் மூன்றாம் உலக நாடுகள் என்கிற சொற்றொடரைப் பயன் படுத்தும் தருணத்திற்க்காக நண்பர்கள் யாவரும் தவிப்போடு காத்திருந்தோம். ஆனால் அவர் அதை கடைசி வரை பயன்படுத்தாமல் ஏமாற்றி விட்டார். விவாதத்தில் கலந்து கொண்டு பேசிய லீனா மணிமேகலை, நவீன பெண்கவிகள் உடலை எழுதுவதின் அரசியல் வேறாக இருக்கும் போது அவர்களின் கவிதைகளை சங்ககவிதைகளோடு ஒப்பிட்டு பேசுவது அபத்தம் என்று சொன்னார். மேலும் சங்கப்பாடல்கள் நிலபிரபுத்துவ மதிப்பீடுகளையே கொண்டிருக்கின்றன என்றும் வாதிட்டார்.<br />மோகனரங்கன் கவிதையும் கவிதையியலும் என்கிற தன் கட்டுரையை வாசித்தார். அவருடைய எல்லா கட்டுரைகளையும் போலவே இதுவும் தெளிவான் பார்வையோடு இருந்தது. மற்ற வெளிப்பாட்டு வடிவங்களுக்கும், கவிதைக்குமான வேறு பாட்டை கவித்துவம் மிக்க சொற்களால் விவரித்தார்.தமிழில் கவிதையியல் சார்ந்து வந்திருக்கிற நூல்களை பட்டியல் இட்டார். தன்னடக்கம் காரணமாக அவர் எழுதிய “ சொல் பொரும் மவ்னம் “ அதில் இடம் பெறவில்லை. யாழன் ஆதி தலித் கவிதைகள் பற்றியும், தலித் கவிஞர்களைப் பற்றியும் தன் உரையில் பேசினார். ஒரு தலித் எழுதி இருக்கும் பட்சத்திலும், அது தலித் பிரச்னைகளை பேசாத பட்சத்தில் அது ஒரு தலித் படைப்பு ஆகாது என்று பேசினார். இந்த கட்டுரையை ஒட்டி நீண்ட விவாதங்கள் நடந்தன. மணி 5 ஆகி விட்டது. நான் அதிகமும் சோர்ந்து விட்டேன். கவிதை வாசித்தலின் இரண்டாம் அமர்வை நடத்தாது விட்டு விடலாமா என்று யோசித்தோம். கடைசியில் குடிலின் உரிமையாளரிடம் சிறப்பனுமதி வாங்கி அதையும் நடத்தி முடித்தோம். கவிதைகள் சிறப்பானதாகவே இருந்தன. விஷ்ணு புரம் சரவணன், நிலாரசிகன், ச.முத்துவேல், மணிவண்ணன், ஜி.தேவி, பெரியசாமி, செந்தி ஆகியோர் தங்கள் கவிதைகளை வாசித்தனர். ச.முத்துவேலின் கவிதை இது..<br /><br />நீ-யும் <br /><br />கேரம் போர்டில்<br />இப்போது உன்முறை<br />நீ<br />வெற்றிகளை அடுக்கவில்லை<br />வெற்றியை நோக்கி முன் நகரவில்லை<br />எதிராளியின் வெற்றிக்கு தடைபோடவில்லை<br />துணை போகவில்லை<br />ஒருமுறை சுண்டிவிட்டாய்<br />எதிலும் தொட்டுக்கொள்ளாமல்<br />சென்றுவந்தது<br />இம்முறை <br />விளையாடிவிட்டாய்<br />நீயும்<br />o<br /><br />கடைசியில் பொன். வாசுதேவனின் நன்றி உரையோடு விழா முடிந்த்து. விழா ஒருங்கிணைப்பாளர்கள் ஒருவரை ஒருவர் முறைத்துக்கொண்டே இருந்தோம். இளங்கோ, “ஏண்டா, இப்படி மூஞ்சியக் காட்டிட்டே இருக்க. ஃப்ரியா இருடா” என்று திட்டினான்.காலையில் துவங்கிய பொறுப்பின் பதற்றம் விழா முடிந்து நண்பர்கள் அவரவர் ஊர்களுக்கு பத்திரமாக போய்ச் சேர்ந்தார்களா என்று விசாரித்து தெரிந்து கொள்ளும் வரை நீடித்தது.எல்லோரையும் கட்டி அணைத்தேன் என்ற போதிலும் அது கட்டிக்கொண்டது போலவே இல்லை. ஒரு சடங்கு போலத் தான் அதை உணர்ந்தேன். லீனாவை அதிகாலையில் எழுப்பி பெட் காஃபி தந்த போதும் என்னை ஒரு நிகழ்ச்சி நடத்துபவனாகவே உணர்ந்தது அபத்தமாக இருந்தது. யாரோடும் ஒழுங்காக பேசாமல் வியர்க்க விறுவிறுக்க நான் அங்கும் இங்கும் ஓடிக்கொண்டிருப்பதை நண்பர்கள் கிண்டலடித்த படியே இருந்தனர். யாரோடும் பேசியது போலவே இல்லை என்பதால் விழா முடிந்து கிளம்புவதாக சொன்ன பாபு, சாகிப் போன்றோரை வேண்டாம் என்று இருக்க சொல்லி விட்டேன். பொள்ளாச்சியில் ஒரு விடுதியை அமர்த்திக் கொண்டு வாயார பேசிய பின் திங்கள் கிழமை பிரிந்து சென்றோம்..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1443849034150773577-2875303631557922597?l=isaikarukkal.blogspot.com' alt='' /></div>டங்கு டிங்கு டுhttp://www.blogger.com/profile/17827673136577093338noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1443849034150773577.post-44668000677082703622011-05-11T17:30:00.001+05:302011-05-11T17:33:58.748+05:30பொறுப்போடிருந்ததின் நஸ்டங்கள் <br />[கருக்கல் அகநாழிகை இணைந்து நடத்திய கவிதை உரையாடல் பதிவு]<br /><br /> ’ஞாயிறு காயும் வெவ்வறை மருங்கில்<br /> கைஇல் ஊமண் கண்ணின் காக்கும்<br /> வெண்ணெய் உணங்கல் போல’<br />- வெள்ளிவீதியார்-<br /><br /> கருக்கல்- அகநாழிகை இணைந்து நடத்திய கவிதை உரையாடல் பொள்ளாச்சியில் நிறைவாக நடந்து முடிந்தது.இது நிகழ்வை பற்றிய முழுமையான பதிவல்ல. ஒரு தீவிர கவிதை வாசகனுக்கு இதில் தேவையற்றது நிறைய இருக்கலாம்.<br /><br /> சனிக்கிழமை அதிகாலையிலேயே உருகுவேவில் இருந்து நண்பன் தூரண் குணா அழைத்து, எப்பாடு பட்டாவது பொறுப்பாக நடந்து கொள் என்று அறிவுறுத்தினான். நிகழ்விடம் வந்து சேர்வதற்கு சிக்காலானது என்பதால் நண்பர்கள் இரவு 9 மணிக்கு தான் வந்து சேர்ந்தார்கள். நான், சுரேஸ்வரன், இளங்கோ, வாசு, நிலாரசிகன், முத்துவேல், மணி ஜி ஆகியோர் மதியமே மலைக்கு போய்விட்டோம். ஒரு சின்ன மலையேற்றம் போய் வந்தோம்.நிகழ்வுக்கு வந்த வாகனங்கள் வினோதமான பயணங்களில் இருந்தன.ஒரு வாகனம் 4 மணி நேரமாக உடுமலையில் இருந்து பொள்ளாச்சிக்கு வந்து கொண்டிருந்தது. இது நடந்து வர ஆகும் நேரத்தை காட்டிலும் அதிகமானதாகும். நிகழ்வை முன்னிட்டு டாஸ்மாக் கடைகளுக்கு விடுமுறை விட்டு விடும் திட்டம் ஒன்று இருந்த்து. ஆனால் அரசு நம்மிடம் இல்லை என்பதால் அது இயலவில்லை.<br /><br />நண்பர்கள் வந்து சேர சிரமப்பட, மனதுக்குள் பதற்றம் தொற்றிக்கொண்டது. ஆனாலும் 7 மணிக்கு நாங்கள் ” ரவுண்டு கட்டி உட்கார்ந்து விட்டோம்”. ”மாலையில் யாரோ மனதோடு பேச” என்று வாசுவின் போனில் இருந்து அவரின் தோழி பாடினார். பிரமாதமாக , சுவர்ணலதாவின் குரல் போலவே இருந்த்து அது.நண்பன் பாபு என் கண்ணில் பட்டதும் மனம் கொஞ்சம் அமைதி அடைந்தது. வழிதெரியாமல் தவித்துக்கொண்டிருப்பவர்களை அழைத்து வரும் பொறுப்பை அவன் சிறப்பாக செய்து முடித்தான்.<br /><br />அந்த இரவில் அடர்ந்த காட்டில் வாகனம் வரமுடியாத பாதைகளில் ஒரு செல்போன் லைட்டின் உதவியுடன் நண்பர்கள் நடந்து வந்து சேர்ந்தார்கள். எனக்கு இது மிகுந்த வருத்தம் அளிப்பதாக இருந்தது. அனேகமாக எல்லோரும் எங்கள் மேல் கொலைவெறியில் தான் இருந்திருப்பார்கள். ஆனால் அந்த அற்புதமான மலையும், காற்றுவெளியும், அதில் அமைந்திருந்த இரண்டு குடில்களும், குடில்களுக்கு வெளியே கொட்டப்பட்டிருந்த மணல் பரப்பும் அவர்களின் கோபத்தை குளிர்வித்து விட்டது. வந்த எல்லோரும் “ரவுண்டு கட்டி உட்காரத் துவங்கினார்கள்”.அன்பும், சண்டையும் துவங்கியது.<br /><br />உடல் நலம் காரணமாக அதிகமாக வெளியே வராத சமயவேல் அந்த இருட்டிய காட்டுப்பாதையில் ஒரு கிலேமீட்டர் நடந்து வந்திருந்தார். அந்த அலுப்பையும் எரிச்சலையும் துளியும் காட்டிக் கொள்ளாமல் ஒரு இளைஞனைப் போல உற்சாகி ஆகிவிட்டார். இரவில் பெரிதாக அடிதடி எதுவும் நிகழவில்லை. ஒரே ஒரு இரும்பு சேர் தூக்கி வீசப்பட்ட்தாக அறிந்தேன்.அது இரும்பு என்பதால் உடையவில்லை.அந்த கணத்தில் நான் ஒரு விசயத்தை கற்று கொண்டேன். இனி ஏதாவது கூட்டம் நடத்தினால் அதில் இரும்பு சேர்களைத் தான் பயன் படுத்த வேண்டும் என்பது தான் அது. ஆனால் மறுகணமே வேறொரு எண்ணம் குறுக்கிட்டது. கீழே போட்டதால் பரவாயில்லை.. தலையில் போட்டிருந்தால் ? உடனே அவசரம் அவசரமாக ப்ளாஸ்டிக் சேர்களுக்கு திரும்பிவிட்டேன். இரவு 12.00 மணியில் இருந்து 1.00 மணி வரை குடித்தவர்களுக்கு ஒரு நற்செய்தி சொல்லப் போகிறேன். நீங்கள் குடித்தது மதுவே அல்ல. பச்சைத் தண்ணி. { ஏப்பா, பச்சைத் தண்னிய குடிச்சுட்டா சேரை தூக்கி வீசுனீங்க .. தாமாசே.. தாமாசே}.நண்பன் பெரியசாமிக்கு நாங்கள் காலமெல்லாம் கடன் பட்டிருக்கிறோம்.யாருக்கும் இல்லையென்று சொல்லாமல் பச்சைத்தண்ணியை ஊற்றி ஊற்றி கொடுத்து <br />அந்த அமர்வை சிறப்பாக்கி விட்டான் அவன். இனி குறைந்த செலவில் இலக்கிய கூட்டம் நடத்த விரும்புபவர்கள் இவரை தொடர்பு கொள்ளலாம்.<br />{ ந.பெரியசாமி. ஒசூர். எண்;9952787009}.<br /><br />நான் மணல் பரப்பில் படுத்து சீக்கிரமே தூங்கி விட்டேன் “கச்சேரி” முடிந்ததும் செல்மா எழுப்பி உள்ளே போய் படுக்க சொன்னான். எழுந்தவனுக்கு பெரிய அதிர்ச்சி. மலையைக் காணவில்லை. வேறொன்றும் இல்லை அது என் பின்புறத்தில் இருந்தது.<br /><br /> காலையில் பொறுப்புணர்ச்சி சீக்கிரமே எழுப்பிவிட்டு விட்டது.எல்லோருக்கும் துளசி டீ தயாரித்து தரப்பட்ட்து. சமயவேல், லீனா, செந்தி, செல்மா போன்றோர் மலைக்கு போனோம். அந்த மலை சுரேஸுக்கு மட்டும் தான் திறக்கும் என்பதால் நாங்கள் கொஞ்ச தூரம் மட்டும் தான் நடந்து போனோம். செல்மா, “ என்னடா உன்னோட நிகழ்சினா மட்டும் அவ்வளவு பொறுப்பா நடந்துக்குவியோ.. அதெல்லாம் முடியாது எல்லாரும் ஆற்றுக்கு குளிக்க போகலாம்’ என்றான். நல்ல வேளையாக ஆறு வறண்டிருந்தது.<br /><br /> அழைப்பிதழைப் பார்த்த எல்லோரும் இவ்வளவு அமர்வுகளை ஒரே நாளில் நடத்துவது கடினம் என்று சொன்னார்கள். எனவே நிகழ்வை குறித்த நேரத்தில் <br />தொடங்கி விட வேண்டும் என்பதில் குறியாக இருந்தோம். அப்படியும் 10.30 ஆகிவிட்டது. காலையிலும் அந்த இடத்திற்கு வந்து சேர நண்பர்கள் சிரமப்பட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள். முதலில் பொதியவெற்பன் கட்டுரை வாசித்தார். அது அரசியல் பூர்வமாக இருந்தது.கருத்துரை சொன்ன சமயவேல் ”கவிதை எல்லா கோட்பாடுகளையும் தத்துவங்களையும் மீறியதாக , சுயமானதாக இருக்கிறது. அவற்றை அது கேள்வி கேட்கவும் செய்கிறது” என்று சொன்னார். அப்போது நான் கைகளை மேலே உயர்த்தி தட்டினேன். பின் வரிசையில் இருந்த நுண்ணரசியல் காரர்களும் கை தட்டினார்கள். ஒரு வேளை அது என் தட்டிற்க்கு எதிர்தட்டாக இருக்கலாம். அடுத்து சாகிப்கிரான் தன் இசங்கள் பற்றிய கட்டுரையை வாசித்தார். [ இவரை மட்டும் ஏன் எல்லா பெண்களுக்கும் பிடிக்கிறது என்று தெரியவில்லை. ஒரு வேளை மீசை இல்லாமல், மொழு மொழு வென்று சேவ் செய்து கொண்டு அப்பாவியை போல, வாயுக்குள்ளேயே பேசினால் பெண்களுக்கு பிடிக்குமோ..? வச்சிக்கறான்..} . வாசித்து முடித்ததும் அந்த கட்டுரையின் போதாமை குறித்து விவாதங்கள் எழுந்தன. மூன்றாவதாக செல்மா ப்ரியதர்ஸ்ன் கவிதையும் அரசியலும் என்ற தன் கட்டுரையை வாசித்தான். வழக்கம் போல அவையை வசிகரிப்பதாக அவனின் பேச்சு அமைந்தது.ஆனால் அவன் எடுத்துக்காட்டிய எல்லா கவிதைகளிலும் சத்தம் அதிகமாக இருந்தது. கண்ட்ராதித்தன் கவிதையும் கடைசியில் “ தேவிடியா மகனே” சத்தமிட்டு விட்டது. நான் இப்படி சொல்வதின் அர்த்தம், கவிதை சத்தமிடக்கூடாது என்பதல்ல.சன்னமான குரலில் நுட்பமான அரசியலைப் பேசும் கவிதைகளையும் அக்கட்டுரை பிரதிநிதிதுவப்படுத்தி இருக்கலாம் என்பதே நான் சொல்ல வருவது.<br /><br /> மதியத்திற்கு பிறகு பழந்தமிழ் கவிதைகள் வாசிக்கும் அமர்வை இளஞ்சேரல் ஒருங்கிணைத்தார். அவர் ஒரு மருத்துவ நூலில் இருந்தும். சிற்ப்சாஸ்திரம நூலில் இருந்தும் இரண்டு கவிதைகளை வாசித்தார்.அந்த அமர்வை நான் மிகவும் ரசித்தேன். .{ எத்தனை காலம் தான் இப்படி பாட்டன் சொத்திலேயே உக்காந்து சாப்பிட்டு கொண்டிருப்பது]. சில திட்டங்கள் தோன்றியவுடன் ஜெயித்து விடும். நாங்கள் அந்த அமர்வை நடத்த யோசித்தபோதே அது வெற்றிகரமாக நடந்தேறி விட்டது. அம்சப்ரியா, வெய்யில் இருவருமே வெள்ளிவீதியாரின் ஒரே கவிதையை எதேச்சையாக தெரிவு செய்து வந்திருந்தார்கள். என்றாகும் ஆகச்சிறந்த அந்த கவிதை இரண்டு முறையும் அவையில் வாசிக்கபட்டது.மாங்குடி மருதானாரின் பரத்தை குறித்த பாடல் ஒன்றை லிபி ஆரண்யா வாசித்தார். அனைவரும் அதை வெகுவாக ரசித்தார்கள். அன்பின் ஐந்திணையைத் தவிர கைக்கிளை. பெருந்திணை போன்ற திணைகள் க்லித்தொகையிலேயெ இடம் பெறுகிறது என்று சொன்ன கண்ணகன், ஒரு நெடிய பெருந்திணைப் பாடலை வாசித்தார்.<br />அவ்ரின் பிரமாதமான வாசிப்பு முறையும். தெளிவான் விளக்கமும் அந்த நெடிய பாடலை பின் தொடர உதவியது. நான் தனிப்ப்பாடல் திரட்டிலிருந்து இரண்டு பாடல்களை வாசித்தேன். இறுக்கம் தளர்ந்து எல்லோரும் சத்தமிட்டு சிரித்தனர். ஆனால் அது ஒரு சிரிப்பு கவிதை அல்ல என்பதையும் எல்லோரும் உணர்ந்திருந்தனர். அந்த பாடல் இது.. பாடியவர் பலபட்டை சொக்கநாதப் புலவர்.<br /><br />” உனக்கின்றி யான் செய்த குற்றமொன்று மில்லை- உனைப்பிரிந்தால்<br /> வனக்குன்றில் ஏறி விழ அறியேன்; வண்ணம் சேர் மயிலே<br /> எனக்கென்று வட்டமிட்டு அண்ணாந்து விம்மி இருக்கும் உந்தன்<br />தனக்குன்றில் ஏறி விழுவேன் நின் அல்குல் தடாகத்திலே”<br /><br />பொன். இளவேனில் திருவாசத்தி இருந்தும், சங்கர் நற்றிணையின் இருந்தும் பாடல்களை வாசிதார்கள். பிறகு யவனிகா சிறி ராம் தமிழ்கவிதையின் மாற்று அழகியல்கள் என்கிற கட்டுரையை வாசித்தார். அது ஆழமும், தீர்க்கமும் மிக்கதாக இருந்தது. என்ன அரசியைப் பேசினாலும் அவரோடு ஒரு கவிஞன் ஓடி வந்து கொண்டே இருக்கிறான். அவர் மூன்றாம் உலக நாடுகள் என்கிற சொற்றொடரைப் பயன் படுத்தும் தருணத்திற்க்காக நண்பர்கள் யாவரும் தவிப்போடு காத்திருந்தோம். ஆனால் அவர் அதை கடைசி வரை பயன்படுத்தாமல் ஏமாற்றி விட்டார். விவாத்தில் கலந்து கொண்டு பேசிய லீனா மணிமேகலை, நவீன பெண்கவிகள் உடலை எழுதுவதின் அரசியில் வேறாக இருக்கும் போது அவர்களின் கவிதைகளை சங்ககவிதைகளோடு ஒப்பிட்டு பேசுவது அபத்தம் என்று சொன்னார். மேலும் சங்கப்பாடல்கள் நிலபிரபுத்துவ மதிப்பீடுகளையே கொண்டிருக்கின்றன என்றும் வாதிட்டார்.<br /> மோகனரங்கன் கவிதையும் கவிதையியலும் என்கிற தன் கட்டுரையை வாசித்தார். அவருடைய எல்லா கட்டுரைகளையும் போலவே இதுவும் தெளிவான் பார்வையோடு இருந்த்து. மற்ற வெளிப்பாட்டு வடிவங்களுக்கும், கவிதைகுமான வேறு பாட்டை கவித்துவம் மிக்க சொற்களால் விவரித்தார்.தமிழில் கவிதையியல் சார்ந்து வந்திருக்கிற நூல்களை பட்டியல் இட்டார். தன்னடக்கம் காரணமாக அவர் எழுதிய “ சொல் பொரும் மவ்னம் “ அதில் இடம் பெறவில்லை. யாழன் ஆதி தலித் கவிதைகள் பற்றியும், தலித் கவிஞர்களைப் பற்றியும் தன் உரையில் பேசினார். ஒரு தலித் எழுதி இருக்கும் பட்சத்திலும், அது தலித் பிரச்ச்னைகளை பேசாத பட்சத்தில் அது ஒரு தலித் படைப்பு ஆகாது என்று பேசினார். இந்த கட்டுரையை ஒட்டி நீண்ட விவாதங்கள் நடந்தன. மணி 5 ஆகி விட்டது. நான் அதிகமும் சோர்ந்து விட்டேன். கவிதை வாசித்தலின் இரண்டாம் அமர்வை நட்த்தாது விட்டு விடலாமா என்று யோசித்தோம். கடைசியில் குடிலின் உரிமையாளரிடம் சிறப்பனுமதி வாங்கி அதையும் நடத்தி முடித்தோம். கவிதைகள் சிறப்பானதாகவே இருந்தன. விஸ்னுபுரம் சரவணன், நிலாரசிகன், ச.முத்துவேல், மணிவண்ணன், ஜி.தேவி, பெரியசாமி, செந்தி ஆகியோர் தங்கள் கவிதைகளை வாசித்தனர். ச.முத்துவேலின் கவிதை இது..<br /><br /> <strong>நீ-யும் </strong><br /><br />கேரம் போர்டில்<br />இப்போது உன்முறை<br />நீ<br />வெற்றிகளை அடுக்கவில்லை<br />வெற்றியை நோக்கி முன் நகரவில்லை<br />எதிராளியின் வெற்றிக்கு தடைபோடவில்லை<br />துணை போகவில்லை<br />ஒருமுறை சுண்டிவிட்டாய்<br />எதிலும் தொட்டுக்கொள்ளாமல்<br />சென்றுவந்தது<br />இம்முறை <br />விளையாடிவிட்டாய்<br />நீயும்<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /> கடைசியின் பொன். வாசுதேவனின் நன்றி உரையோடு விழா முடிந்த்து. விழா ஒருங்கிணைப்பாளர்கள் ஒருவரை ஒருவர் முறைத்துக்கொண்டே இருந்தோம். இளங்கோ, “ஏண்டா, இப்படி மூஞ்சியக் காட்டிடே இருக்க. ஃப்ரியா இருடா” என்று திட்டினான்.காலையின் துவங்கிய பொறுப்பின் பதற்றம் விழா முடிந்து நண்பர்கள் அவரவர் ஊர்களுக்கு பத்திரமாக போய்ச் சேர்ந்தார்களா என்று விசாரித்து தெரிந்து கொள்ளும் வரை நீடித்தது.எல்லோரையும் கட்டி அணைத்தேன் என்ற போதிலும் அது கட்டிக்கொண்டது போலவே இல்லை. ஒரு சடங்கு போலத் தான் அதை உணர்ந்தேன். லீனாவை அதிகாலையில் எழுப்பி பெட் காஃபி தந்த போதும் என்னை ஒரு நிகழ்ச்சி நடத்துபனாகவே உணர்ந்தது அப்த்தமாக இருந்தது. யாரோடும் ஒழுங்காக பேசாமல் வியர்க்க விறுவிறுக்க நான் அங்கும் இங்கும் ஓடிக்கொண்டிருப்பதி நண்பர்கள் கிண்டலடித்த படியே இருந்தனர். யாரோடும் பேசியது போலவே இல்லை என்பதால் விழா முடிந்து கிளம்புவதாக சொன்னா பாபு, சாகிப் போன்றோரை வேண்டாம் என்று இருக்க சொல் விட்டேன். பொள்ளாச்சியில் ஒரு விடுதியை அமர்த்திக் கொண்டு வாயார பேசிய பின் திங்கள் கிழமை பிரிந்து சென்றோம்..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1443849034150773577-4466800067708270362?l=isaikarukkal.blogspot.com' alt='' /></div>டங்கு டிங்கு டுhttp://www.blogger.com/profile/17827673136577093338noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1443849034150773577.post-66847293475932585402011-04-14T11:55:00.000+05:302011-04-14T11:56:18.340+05:30சுவரைத் தாண்டாத தாழ்ந்த குரலில் <br />உருக்கொள்கிறது ஒரு சச்சரவு <br />அந்த வீட்டின் அம்மாவும் அப்பாவும் மாறி மாறி ஏசிக்கொள்கிறார்கள் <br />வஞ்சினம் சொல்கிறார்கள் <br />அப்பா காலைத் தூக்கிக்கொண்டு அம்மாவை உதைக்க போகிறார் <br />அம்மா ஒரு சொல்லை பழுக்ககாய்ச்சி அப்பாவின் நெஞ்சில் வைத்து தேய்கிறார் <br />அம்மா நெஞ்செங்கும் அழ, அப்பா கண்களுக்குள் அழுகிறார்<br />அப்பா கனவு கண்டிருந்த பொன்னான வாழ்விற்குள் அம்மா மூத்திரம் மொண்டு வைக்கிறாள் <br />அம்மா கனவு கண்டிருந்த பொன்னான வாழ்வை <br />அப்பா எண்ணெய்ச் சவுக்கால் ஓங்கி ஓங்கி அடிக்கிறார் <br />நமக்கு தெரியும் <br />இரண்டு வயதே நிரம்பிய ஒரு குழந்தைக்கு என்ன தெரியுமென்று <br />நான் பேசுவதெதுவும் அதற்கு புரியாது <br />அதனால் பேசவும் முடியாது <br />இரண்டு முகங்களையும் மாறி மாறி பார்க்கும் அது<br />ஐந்தாம் வீட்டின் சுவரை முட்டிக்கொண்டு அழுகிறது <br />பொன்னான வாழ்வில் பூத்த குட்டிச் செம்பொன்<br />அநியாயத்திற்கு வளர்ந்து விட்டது<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1443849034150773577-6684729347593258540?l=isaikarukkal.blogspot.com' alt='' /></div>டங்கு டிங்கு டுhttp://www.blogger.com/profile/17827673136577093338noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1443849034150773577.post-9404189771000430442011-04-13T16:49:00.002+05:302011-04-13T16:50:06.191+05:30இன்று அதிகாலைத் தூக்கத்துள்<br />வந்து விழுந்தது ஒரு தொலைபேசி அழைப்பு.<br />எழுந்து வாசலுக்கு வந்தேன்.<br />அங்கு ஒரு பெரிய முட்டக்கோழி நின்று கொண்டிருந்தது.<br />அதற்கு அப்புறம் உலகமே தெரியவில்லை.<br />சிலசமயம் அது அப்படியும் இப்படியுமாய் அசைந்தாடுவது<br />நிச்சயம் ஒரு கேலிநடனம்.<br />எப்போது வேண்டுமானாலும் யார் வீட்டு வாசலிலும்<br />உருண்டு வந்து நிற்கலாம் ஒரு முட்டக்கோழி.<br />என் தாத்தா கடவுளை செருப்பால் அடித்திருக்கிறார்.<br />எனவே நான் கடவுளின் அதிகாரத்திற்க்கு<br />பயப்படுவதில்லை.<br />ஆனால் தாவாக்கொட்டையில் மயிர்வளர்க்கும்<br />எத்தனையோ பேர் தோன்றி<br />என்னென்னவோ சொன்னபோதிலும்<br />முட்டக்கோழியின் அதிகாரத்தை உடைத்தெரிய முடியவில்லை.<br /> நான் முட்டக்கோழிக்கு அஞ்சுகிறேன்<br />அதைப் பணிந்து வணங்குகிறேன்<br />முட்டக்கோழியே! என்னை விட்டு விடு<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1443849034150773577-940418977100043044?l=isaikarukkal.blogspot.com' alt='' /></div>டங்கு டிங்கு டுhttp://www.blogger.com/profile/17827673136577093338noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1443849034150773577.post-5728982740374961852011-03-23T18:04:00.000+05:302011-03-23T18:09:19.630+05:30<strong>இளமஞ்சள் நதி</strong> <br /><br /><br />தன் பத்தொன்பதாவது வயதில் அப்பாவிடம் இருந்து முதல் அரையை வாங்கிக்கொண்டு கொஞ்சமும் பதற்றமற்று நின்று கொண்டிருந்தான் பிரபு. அப்பாவிடம்அவனுக்கு எப்போதும் பயமிருந்ததில்லை. தோளிற்கு மேல் வளர்ந்த பிறகல்லகாலிற்கு கீழ் நிற்கும் போதே தோழனாகி விட்டவன் அவன். தன் முடிவில்உறுதியாகவே இருப்பதாகவும், குடும்ப மானம் போய் விடுமென்றால் குடும்பத்திலிருந்து போய் விடுவதாகவும் சொன்னான். கூப்பாடு போட வாய்திறந்த சரஸ்வதியை “ஊரக் கூட்டதடி கழுத முண்ட” என்று காலைத் தூக்கிக்கொண்டு உதைக்கப் போனார் கணேசன். அவள் சேலைத் தலைப்பால் வாயைப் பொத்திக்கொண்டு விசும்பி விசும்பி அழுதாள். பிரபு பீரோவைத் திறந்து தன் ஆடைகளை எடுக்கத் துவங்கினான். <br /> <br /><br /><br /><br /> <br /><br />“தூக்கத்திலிருந்த மனைவி கழுத்தை நெறித்துக் கொலை; கணவருக்கு போலீஸ் வலை வீச்சு” ... உறக்கம் வராது உலாத்தும் எல்லா ராத்திரிகளிலும் கணேசனுக்கு இந்த செய்தி நினைவில்வரும். போலீஸ் மட்டும் வலைவீசாமல் இருக்குமானால் ஒருவேளை இந்நேரம் அது நடந்து முடிந்திருக்கலாம்.அந்தராத்திரிகளில் அவர் சிகரெட்டுகளை கொன்றுபோட்டு மிதித்தார்.கணேசனுக்கும் சரஸ்வதிக்கும் திருமணத்திற்கு முன்பே ஒருவருக்கொருவர்பிடிக்கவில்லை. அதற்காக திருமணம் செய்யாமல் இருக்க முடியாது. பெரியோர்கள் நிச்சயித்து விட்டார்கள் .நிச்சயித்து விட்டு வேறு திருமணத்தை நிச்சயிக்க போய் விட்டார்கள் மாசாணியம்மன் கோயிலின் அரச மரத்தடியில் நின்று கொண்டிருந்த சிவந்துவளர்ந்த பையனோடு அரைமணி நேரத்திற்குமதிகமாய் சிரித்து பேசிக் கொண்டிருந்தாள் என்கிற செய்தி சரஸ்வதியின் வீட்டை எட்டிய அடுத்தஇரண்டு நாட்களில் அவள் யாரோடு சிரித்துப் பேசவேண்டும் என்று அவள் அப்பா முடிவுசெய்து விட்டார்.<br /><br /> பிடித்ததோ இல்லையோ வாரத்தின் இரண்டு ராத்திரிகளில் இருவரும் ஆக்ரோஷமாக சண்டையிட்டுக் கொண்டனர். அதன் காரணமாக பிரபு பிறந்தான். அவனைக் காலையில் அம்மாவும் மாலையில் அப்பாவும் வளர்த்தனர். அவர் தன் மனைவியை காதலிக்க எவ்வளவோ முயன்று பார்த்தார். உடனுறை தேவியை காதலித்தாகவேண்டியதன் அவசியத்தை தன் மனதிற்கு சொல்லிக் கொடுத்துப்பார்த்தார். குறைந்தபட்சம் புணர்ச்சியின் போதாவது – அந்த உடலையாவது – காதலிக்க வேண்டியிருந்தது.ஆனால் அவரின் எல்லா புணர்ச்சிகளிலும் லலிதாவே உடனிருந்தாள். அவர் சரஸ்வதியின் உடலால் எப்போதும் லலிதாவைப் புணர்ந்து கொண்டிருந்தார்.<br /><br /> எடுத்துக் கொள்ள சொல்லி அவள் எவ்வளவோ சமிக்ஞைகள் தந்திருக்கிறாள்.ஏக்கம் வழிந்த கண்களால், குறிப்புணர்த்தும் சொற்களால், தனித்திருந்தவேளைகளின் எதேச்சையானதே போன்ற தொடுதல்களால். நாம் தான் தயங்கி தயங்கிநின்று விட்டோம். நெஞ்சே! நீ மட்டும் கொஞ்சம் துணிந்திருந்தால் அவள் இடையில் ததும்பிநின்ற இளமஞ்சள் நதியில் குதித்து இச்ஜென்மத்தை கரையேற்றியிருக்கலாம். இன்பத்தின் வாயில்கள் திறந்திருக்கும் போதிலும் கோழைகளால் அதில் ஒரு போதும் பிரவேசிக்க முடிவதில்லை. <br /> <br /><br /><br /> ஒரு காம்பவுண்ட் குடியிருப்பில் கணேசனின் வீட்டிற்குப் பக்கத்தில் லலிதா குடிவரும் பொழுது அவளுக்கு ஒரு கைக்குழந்தையும், கருத்து உருண்ட ஒரு கணவரும் இருந்தனர். அவ்வளவு வளைவு நெளிவான ஒரு உடலை அவன் சினிமாவின் டூயட்காட்சிகளில் மட்டுமே பார்த்திருந்தான். பொதுவாசல், பொதுக்கழிப்பிடம் என நெருக்கிக் கட்டப்பட்டிருக்கும் காம்பவுண்ட் வீடுகளின்அன்யோன்யம் தவிர்க்க இயலாதது. கறிக்குழம்பு மணம் பக்கத்து வீட்டுக்குப் போயே தீரும். அதன் குழந்தைகள் நண்பர்களாகியே தீர வேண்டும். <br /> <br /><br /><br /> குழந்தைப் பேற்றைக் கருதி கணேசன் ஒரு முறை லலிதாவை அக்கா என்று அழைத்தான்.<br /><br />“உங்களுக்கு என்ன வயசு?<br /><br />”பத்தொன்பது நடக்குது”<br /><br />”எனக்கும் அவ்வளவுதான்..கொழந்தை பெத்துட்டா உடனே கெழவியா” என்று சொல்லிவிட்டு சிரித்தாள்.<br /><br />“டேய்! அவளுக்கு நீ அக்கானு கூப்பிடறது பிடிக்கலைனா வேலை சுலபம்டா” என்றுஅவன் நண்பர்கள் தெம்பூட்டிய போதும் அவள் அங்கு குடியிருந்த ஒரு வருடகாலமும் ஒரு வேலையும் நடக்கவில்லை. லலிதாவின் கணவரோடு கணேசன் நன்றாகத்தான் பழகினான். ஜோக்குகளை பகிர்ந்து கொண்டான். வாய்பிருக்கும்போது இருவரும் மாலை நடைநடந்து போய் ஐயர் கடையில் தேங்காய்ப்பால் அருந்திவந்தார்கள். அங்கு காசு கொடுக்க முண்டியடிக்கவும் செய்தார்கள். என்றாலும் கணேசன் அவருக்கு கருமாண்டி என்று பெயர் வைத்திருந்தான். இரவு ஒன்பது மணிவரை லலிதாவின் வீட்டில் மூவரும் சிரித்துப் பேசி மகிழ்ந்திருந்தாலும் ஒன்பது மணி அடித்ததும் ”நாளைக்குப் பார்க்கலாம்” என்று சொல்லி இவனை வெளியே தள்ளி தாழிட்டு விடுகிறான் என்றால் அப்புறம் திட்டாமல் என்ன செய்ய? <br /> <br /><br /><br />காம்பவுண்டே காலியாக கிடந்த ஒரு தனித்த மதியத்தில் கணேசனை “காது சுண்டி”<br /><br />என்று அழைத்து விட்டு வீட்டிற்குள் ஓடினாள் லலிதா. யாராவது தன்னை கேலிசெய்து விட்டு ஓடினால் பின்னே துரத்திச்சென்று பிடிக்கவேண்டும் என்கிற நல்லறிவு அப்போது அவனுக்கு சட்டென்று வேலை செய்தது. அவன் அவளை துரத்திக் கொண்டு ஓடினான். ஓடியவள், படுக்கையறையாய் இருக்கிற முன்னறையின் இரும்பு கட்டிலின் மேல் ஏறிக்கொண்டாள். இவன் பிடிக்க வரவும், எட்டிக் குதித்து சமையலறக்குள் ஓடினாள். இனி ஓட ஒரு இடமில்லை.சமயலறையின் மூலையில் மாட்டிக்கொண்டவளை இவன் கொட்டுவது போல கொட்டினான். அவன் கொட்டக்கொட்ட அவள் திரும்ப திரும்ப காதுசுண்டி காதுசுண்டி என்று முனகிக்கொண்டே கைகளை குறுக்கே வைத்து அவனைத் துடுத்தாள். அப்போது கிணுகிணுத்த வளையலோசை அவன் காதைப் புணர்ந்து மயக்கியது. அவளின் பூரித்த கன்னங்களிலும்,கருஞ்சிவப்பு இதழ்களிலும் அவன் மெய் மறந்த நின்ற கணத்தில் அவள் தப்பிக்கொண்டு மீண்டும் வராண்டாவிற்கு ஓடிவிட்டாள். காது சுண்டி என்ற பெயர் அவனுக்கு பள்ளிப் பருவத்திலிருந்தேயிருக்கிறது. அந்தக் காது அவனை என்னதான் செய்யுமோ, அடிக்கொருதரம் அதை ஒரு முறை சுண்டிவிட்டு அதன் மடலை இரண்டுமுறை தேய்த்துவிடுவான். <br /> <br /><br /><br /> கருமாண்டிக்கு நைட் ஷிப்ட் என்றால் கணேசனுக்கும்தான் நைட் ஷிப்ட். மங்கிய வெளிச்சத்தில் கோரைப்பாயில் மல்லாந்து படுத்தபடியே விட்டத்தைப் பார்த்துக் கொண்டு –விட்டத்தில் லலிதாவைப் பார்த்துக் கொண்டு- கொட்டக் கொட்டவிழித்திருந்தான். அவளும் அந்த மங்கிய வெளிச்சத்தில் படுத்துக் கொண்டு தன்னையே நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறாள் என்றுதான் இவன் நினைத்துக் கொண்டான்.லலிதா பக்கதில்தான் படுத்திருக்கிறாள் இடையே ஒரு அட்டைத்தடுப்பு இருக்கிறது அவ்வளவுதான். சில இரவுகளில் அட்டையின் பூச்சிஓட்டைகளில் கண்செலுத்திப் பார்ப்பான். அப்போது கருமாண்டியின் அழுக்கு பனியனோ, தண்ணீர் சொம்போ தெரியும். அப்போது ஒரு பல்லியோ, கரப்பானோ இந்த வீட்டிலிருந்து அந்த வீட்டிற்கு சாவகாசமாக ஊர்ந்து சென்று இவனிடம் இழிச்சொல்லால் வசை வாங்கும். என்னதான் ஏங்கிஏங்கி புரண்டுபுரண்டு தவித்தாலும் இவன் பல்லியோ கரப்பானோ அல்லவே. கடைசியில் போர்வையை இறுக்கிப் போர்த்திக் கொள்வான். அட்டைத்தட்டி மறைந்து போகும். <br /> <br /><br /><br /> லலிதா போய் விட்ட சில நாட்களிலேயே கணேசனுக்குப் பக்கத்தில் படுத்துக் கொள்ள சரஸ்வதி வந்து விட்டாள். இடையே அட்டைத் தடுப்பு ஒன்றுமில்லை என்றபோதும் பல நாட்கள் இவன் விட்டத்தையே பார்த்துக் கொண்டு படுத்திருந்தான். முதலிரவில் அவசர அவசரமாக அவள் இடையை விலக்கி அதில் அந்த இள மஞ்சள் நதியைத் தேடினான். குதிக்க முடியாத படி அது வறண்டிருந்தது. என்றாலும் அவள் அழைக்கும் பொழுது இவன் போக வேண்டியிருந்தது. அப்போதெல்லாம் லலிதாதான் இவன் ஆண்மைக்கு இழுக்கு வராதபடி காப்பாற்றி வந்தாள். சரஸ்வதி கணேசனை அழைக்கும் போதெல்லாம் கணேசன் லலிதாவை அழைத்தான்.<br /><br /> <br /><br /><br /> ************* <br /><br /><br /> பீரோவைப் பார்த்து நின்றிருந்த பிரபுவின் முடியை பற்றியிழுத்து சுவற்றில் முட்டப் போனார் கணேசன். முட்டாது சட்டையை இறுகப்பற்றிஇழுத்தார். இரண்டு உடல்களும் நிர்வாணமாக கட்டிலில் புரளும் காட்சி ஒருகணம் அவருள் தோன்றிமறைந்தது. “ அவ ஒரு அரைக்கெழவிடா நாயே.. அந்த அரைக்கெழடு உனக்கு பத்துநாள்ல சலிச்சிரும் போ” என்று சபித்துவிட்டு மூர்க்கத்தோடு அவனை பின்னே தள்ளி விட்டார்.ஆனால்அது ஒரு சபிக்கும் பாவனையிலான கெஞ்சலைப் போன்றுதான் இருந்தது. அவன் அருகேயிருந்த டி.வி டேபிளின் மேல் சரிந்து விழுந்தான். <br /><br /><br />கிராமங்களில் மனிதர்களுக்கு மட்டுமல்ல சில வீடுகளுக்கும் பட்டப்பெயர்கள் இருக்கும். அப்படி சொல்வதென்றால் பிரபுவின் வீட்டை சச்சின்டெண்டுல்கர் வீடென்று சொல்லலாம். வீட்டின் சுவற்றில், கதவில், மின்விசிறியில், பீரோவில், கொடியில் தொங்கும் பிரபுவின் பனியன்களில், அவன் ஓட்டிச்செல்லும் இருசக்கர வாகனத்தின் முகத்தில் என்று சச்சின்எங்கெங்கும் நிறைந்திருந்தார். இப்படி அவன் நினைவும் கனவுமாக இருந்த கிரிக்கெட்தான் அவனை அவன் ஊழ்நோக்கிக் கூட்டிப் போனது. வெள்ளலூரில் மேட்ச் விளையாடப் போகும் வழியில் பந்து வாங்குவதற்காக ஒரு அண்ணாச்சி கடைக்கு போனான் பிரபு. அங்குதான் லலிதா வறுத்த சேமியாவும், தயிர்பாக்கெட்டும் கேட்டு நின்று கொண்டிருந்தாள். பார்த்த முதல் நாளே அவள்வீடு வரை போனான். இரண்டொரு நாளில் வீட்டிற்குள் போனான்.ஆறு நெறுங்க நெறுங்க ஆடைகளை களைந்தபடியே ஓடி வந்து தாவிக்குதிக்கும் கிராமத்துச் சிறுவர்களைப் போல அவன் அந்த இளமஞ்சள் நதிக்குள் பாய்ந்து விழுந்தான்.<br /><br /> ஓடிப்போதல் என்பதே மரபுக்கு எதிரானதுதான். ஆனால் பிரபு செய்ய இருப்பது மரபார்ந்த ஓடிப்போதலுக்கு எதிரானது. தன்னை விடப் பெரியவளுடன் ஓடுவது.பெரியவள் என்றாள் கிட்டத்தட்ட இருபது வருடம் பெரியவள். ஆங்காங்கே ஊறத்துவங்கி விட்ட வெண்நரைக் கற்றைகளை கருஞ்சாந்து பூசி மறைத்திருக்கிற பெரியவள். ஊரின் வாயிற்கு மென்று தீராத அவல்.<br /><br /> கணேசணின் ஆத்திரம் இப்போது அழுகையாகி வழிந்து கொண்டிருக்கிறது. அவரின் முறுக்கிய மீசையிலும், அடர்ந்த தாடியிலும் கண்ணீர்த்துளிகள் சிக்கி நின்றன. அவர் தன் ஒரே ஒரு பிள்ளையின் முன்னே கைகூப்பி கும்பிட்டு நின்றார்.<br /><br /> “ தயவு செஞ்சு ஊர்கண்ணுக்கு சிக்காம எங்கயாவது தூராமா கூட்டிடு போய்டுடா...” <br /><br /><br />அப்போது தரையில் அமர்ந்து அழுதுகொண்டிருந்த சரஸ்வதி அலறியபடியே அவன் கால்களை நோக்கித் தவழ்ந்து வந்தாள்.அவன் காலை வேகமாக இழுத்துக் கொண்டு வீட்டை விட்டு வெளியேறினான். வாசலில் அமர்ந்து ஷு மாட்டிக் கொண்டிருந்தவனையே இமைக்காது வெறித்துக்கொண்டிருந்தார் கணேசன். அப்போது முதல்முறையாக அவனுக்கு காது என்னவோ செய்தது. அவன் தன் காதை ஒரு முறை சுண்டிவிட்டு அதன் மடலை இரண்டு முறை தேய்த்து விட்டான். <br /> <br /> <br /> நன்றி - தூரன் குணா , இளங்கோ கிருஷ்ணன்<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1443849034150773577-572898274037496185?l=isaikarukkal.blogspot.com' alt='' /></div>டங்கு டிங்கு டுhttp://www.blogger.com/profile/17827673136577093338noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1443849034150773577.post-81919622200251052652011-03-20T18:12:00.002+05:302011-03-20T18:22:23.810+05:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-Evi25fiWEk0/TYX3dehSqCI/AAAAAAAAAM8/LKIoYrNnt6M/s1600/index.jpeg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 101px; height: 76px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-Evi25fiWEk0/TYX3dehSqCI/AAAAAAAAAM8/LKIoYrNnt6M/s400/index.jpeg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5586142998603933730" /></a><br />துரையில் நண்பர் செந்தி ஒருங்கிணைத்த தாகம் சந்திப்பில் 13ம் தேதி அன்று கலந்து கொண்டேன்.ரொம்பநாள் கழித்து மிகுந்த உற்சாகம் அளிக்கும் நிகழ்வாக இது இருந்தது.<br />நிறைய வானரங்கள் பங்கேற்ற அந்நிகழ்வு மிகவும் அர்த்த பூர்வமாக,<br />முக்கியத்துவம் வாய்ந்த கவிதை உரையாடலாக இருந்த்து. தன்னிகற்ற பேச்சளாராக உருமாறி வரும் யவனிகா, கவிதைகளை பற்றி சரளாமாக<br />பேசினார். அவருடைய அவ்தானங்களில் சிலருக்கு மாற்றுக்கருத்து இருக்கலாம். ஆனால் அப் பேச்சு மிகுந்த பயனுடையதாகவே இருந்தது.<br />நிகழ்வை செல்மா தொகுத்தளித்தான். அந்த சல்லிப்பயலுக்கு கவிதைக்குள் இருக்கும் அரசியல் குறித்து நிறைய தெரியும் என்பது எனக்கு தெரியும். ஆனால் கவிதையின் குணங்கள், அதன் உட்சிக்கல்கள் அதன் வடிவம்,<br />வேறு வெளிப்பாட்டு வடிவங்களோடு அதற்கிருக்கிற கொடுக்கல் ,வாங்கல்கள்<br />குறித்தெல்லாம் இவ்வளவு தெரியும் என்று எனக்கு தெரியாது. அவனை ரொம்ப நாள் கழித்து அன்றைய இரவில் ”உள்ளொன்றில்லாமல்” முத்தமிட்டேன்.<br />கொண்டாட்டங்களுக்கும் குறைவில்லாமல் அதே சமயம் நிகழ்வின் பொருளில் இருந்தும் தடம் மாறாத அரிய நிகழ்வாக இது இருந்தது.<br /><br /> சனிக்கிழமை மதியமே சமயவேல் அலைபேசியில் அழைத்து எங்கு வந்துகொண்டிருக்கிறாய் என்று கேட்டார். ஆனால் இரவு அவரால் என் அறைக்கு வரமுடியவில்லை. எனக்கு அந்த அழைப்பே போதுமானதாக இருந்தது. சுகுமரானிடம் முதல்முறையாக உளறாமல் பேசினேன் அல்லது நிறைய உளறினேன். தன் குழந்தையின் விளையாட்டைப் போல அவ்ர் அதை<br />கேட்டுக் கொண்டிருந்தார். நண்பன் SRI வந்திருந்தான். அவனிடம் என் கட்டுரை எப்படி இருந்த்து என்று கேட்டேன். “ உனக்கென்னடா..” என்று சொல்லிவிட்டு கட்டிக்கொண்டான். இனி அந்த கட்டுரை நாசமாய் போனால் தான் என்ன?.<br />கரிகாலனிடம் நான் எதுவும் நிறைய பேசவில்லை என்று சொன்னால் அதை உண்மையென்று இந்த ஊர் நம்ப்போவதில்லை.லிபி சனி இரவு அறைக்கு வந்தார். பாவன் வந்த இரண்டு நிமிட்த்திலேயே தன் எல்லா மரியாதைகளையும் இழந்து ”டா” ஆகி விட்டான். பகலிலும் குடிக்கிறியாடா ராஸ்கல் என்று என்னைத் திட்டினான். இரவு மலேசியாவின் நினைவாக “காடு பொட்ட காடு” பாடலைப் பாடி சங்கரிடம் உதட்டில் ஒரு நீண்ட முத்தம் பெற்றேன்.<br /><br /> ஞாயிறு இரவு கொண்டாடம் முடித்து ஒரு ரோட்டுக் கடையில் அமர்ந்து<br />சாப்பிட்டோம். வழக்கம் போல இரண்டு தட்டில் ஏழு பேர். லீனாவின் ரயின் வருவதற்க்கு சற்று நேரம் இருக்கையில் நண்பர்களிடம் என்னைத்திட்டு வாங்க வைப்பத்ற்கென்று ஜெயமோகன் ”வந்து சேர்ந்தார்.” ஒரு சின்ன சச்சரவு எழுந்து அடங்கியது.<br /><br /> சனி இரவு மதுரையில் இறங்கியதும் செந்தி யவனிகாவிடம் அழைத்துப் போனார். யவனிகாவிற்க்கு என் கவிதைகள் ரொம்ப பிடிக்கும் என்பதை அவரின் பேச்சுகளின் வழியே அறிந்திருக்கிறேன். தமிழின் முக்கியமான ஒரு அரசியல்கவிக்கு அரசியல்அறிவற்றவன் என்று தூற்றப்படுகிற ஒருவனின் கவிதைகள் பிடித்திருப்பது குறித்து எனக்கு மகிழ்ச்சி உண்டு யவநிகாவில் ஒளிந்திருக்கும் கல்யாண்ஜி யை பற்றி நானும் இளங்கோவும் அடிக்கடி பேசிக்கொள்வதுண்டு.<br /><br />நானும் யவனிகாவும் கொண்டாட்டத்தை வாங்கிவர அறையில் இருந்து கீழே இறங்கிப் போய்விட்டோம் . திரும்பி வருகையில் லிபியும் , சங்கரும் வேறு ஒரு நண்பரைப் பார்க்க போய்விட்டார்கள். யவனிகா என்னை கொஞ்சம் குடிக்கும் படி சொன்னார். நான் நண்பர்கள் வரட்டும் என்று சொன்னேன் .<br /><br />" கொஞ்சம்மா குடிடா .. கொஞ்சமா இவ்வளவு .. ''<br /><br />நான் கொண்டாட்டத்தை டம்ளரில் நிரப்பினேன் .<br /><br /> " இவ்வளவு மட்டும் குடி .."<br /><br /> நான் அவ்வளவு மட்டுமே குடித்தேன்<br /><br /> மிக மெதுவாக குடித்தேன்<br /><br /> நான் அவ்வளவு மட்டுமே குடித்து முடித்ததும் அத்தனை நேரமாய் அவர் கையில் எடுத்து வைத்துக்கொண்டிருந்த<br /><br />கார நெல்லிக்காயை கொடுத்தார். நான் அதை பள்ளிப் பருவத்தில் சாப்பிட்டது. தொக்கு போல ஒன்று .<br /><br /> " எப்படற இருக்கு . நல்ல இருக்குல்ல .."<br /><br /> "ம்"<br /><br /> அவர் திரும்பவும் ஒரு அளவை சொன்னார் .<br /><br /> நான் இப்போதும் அவர் சொன்னபடி தான் குடித்தேன்<br /><br /> இந்த முறை ஏதோ ஒரு கிழங்கு துண்டை எடுத்து வைத்துக்கொண்டிருந்தார் .<br /><br /> <br />"எப்படற இருக்கு"<br /><br /> <br /><br />அது எப்படி இருந்திருக்கும் என்று சொல்ல வேண்டியதில்லை<br /><br /> மனைவியை பறிகொடுத்த ஒருவன் தன் கைக்குழந்தையை மடியில் அமர்த்தி சோறுட்டும் காட்சி அது.<br /><br /> <br /><br />கோவை வந்து சேர்ந்த மறு நாள் ஒரு தோழி என்னை தொடர்பு கொண்டு<br /><br />" ஏன் நீ வெளியூர் போனால்<br /><br />மொபைலை அனைத்து வைத்து விடுகிறாய் என்று கேட்டாள்"<br /><br /> அது முழுமையாக என்னுடைய நாள் .. எங்களுடைய நாள் .. அதற்குள் பிரவேசிக்க<br /><br />என் அம்மையப்பன் உட்பட யாரையும் நான் அனுமதிப்பதில்லை என்று சொன்னேன்..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1443849034150773577-8191962220025105265?l=isaikarukkal.blogspot.com' alt='' /></div>டங்கு டிங்கு டுhttp://www.blogger.com/profile/17827673136577093338noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1443849034150773577.post-66579005862342739862011-03-17T15:35:00.001+05:302011-03-17T15:44:14.591+05:30<a href="http://2.bp.blogspot.com/-VZoDrNS_SJ0/TYHe6mzgLcI/AAAAAAAAAM0/t2Legko7WPg/s1600/Bill-Poor-Gates--45320.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 381px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-VZoDrNS_SJ0/TYHe6mzgLcI/AAAAAAAAAM0/t2Legko7WPg/s400/Bill-Poor-Gates--45320.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5584990111346470338" /></a><br />கையில் ஒரு அலுமினியத் தட்டில்லை<br />உடைகளில் கிழிசலேதுமில்லை<br />ஆனாலும் அந்தக் கண்கள் ..<br />அது நிச்சயம் ஒரு பிச்சைக்காரனுக்குரியவை<br /><br />அவன் உணவு <br />தேக்கு மரக்கதவுகளாலும்<br />சுற்றி நிற்கும் காம்பவுண்டு சுவர்களாலும்<br />இரண்டு கொழுத்த நாய்களாலும்<br />தாளிட்டுக் கொண்டு ஒரு மாளிகைக்குள்<br />வாழ்கிறது.<br /><br />அந்த வீதியில் எத்தனையோ<br />வீடுகள் திறந்திருக்கும் போதிலும்<br />பன்னெடுங்காலமாக <br />அவன் அந்த இரும்பு கிராதிக்கு<br />கீழே தான் நின்றுகொண்டிருக்கிறான்.<br /><br />காம்பவுண்டு சுவரை எகிறிக் குதித்து,<br />நாய்களை கொன்று வீசி விட்டு<br />தேக்குமரக்கதவுகளை<br />உதைத்து உதைத்து திறக்கும் நாயக பாவத்தில்<br />அவன் புனையும் பாடல்கள்<br />அவனைப் போலவே <br />இரும்பு கேட்டுக்கு கீழே கிடக்கின்றன.<br />அவன் அப்பாடல்களை தின்று வாழ்கிறான்<br />அல்லது அந்தப் பசியை.<br />அது நன்கு வறுக்கபட்ட கோழி இறைச்சியைப் போல் இருக்கிறது.<br />அது வாழட்டும்<br />காணவே காணாத அந்தப் பிச்சை<br />அதுவும் வாழட்டும்<br />அந்த நாய்கள் <br />அவை வாழ்வாங்கு வாழட்டும்.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1443849034150773577-6657900586234273986?l=isaikarukkal.blogspot.com' alt='' /></div>டங்கு டிங்கு டுhttp://www.blogger.com/profile/17827673136577093338noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1443849034150773577.post-26818669841518663822011-01-28T16:16:00.005+05:302011-02-03T19:22:58.897+05:30<a href="http://4.bp.blogspot.com/_UcC2fJ0izAM/TUKmcQKSGDI/AAAAAAAAAMo/qJNbPlJTAaA/s1600/b.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 75px; height: 100px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_UcC2fJ0izAM/TUKmcQKSGDI/AAAAAAAAAMo/qJNbPlJTAaA/s400/b.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5567195093687998514" /></a><br /> <br /><br /><br /> உங்கள் பால்யத்தைக் கேட்டால்,<br /> நீங்கள் <br /> கூடைச்சேருள் அமர்ந்து சிரிக்கும் ஒரு குழந்தையையோ<br /> விறைத்த ட்ரவுசரும்,விறைத்த முகமுமாய்<br /> சீருடையில் நிற்கும் ஒரு பள்ளிச்சிறுவனையோ காட்டுகிறீர்கள்.<br /> ஒருவன் தன் கல்லூரி ஆல்பத்தைக் காட்டுகிறான்.<br /> அதில் அவன் பல் முப்பத்திரண்டும் தெரிகிறது.<br /> நான் நேற்று காலை எடுத்த என் புகைப்படத்தைக் காட்டுவேன். <br /><br /> பால்யத்தின் வாகனத்திலேறி<br /> பால்யத்தின் கனவுகளோடு<br /> தொலைதூர மலைவெளிக்கு போகிறது ஒரு காதல்.<br /> அது கட்டிக்கொள்ள <br /> எண்ணற்ற கொண்டை ஊசி வளைவுகளை சமைத்து வைத்தீரே,<br /> வாகனத்தில் நிரப்பப்பட்டிருக்கும்<br /> பால்யத்தின் காற்றை<br /> அது வீடு திரும்பும் வரையிலேனும் <br /> பிடுங்கி விடாதிருப்பீரா ஆண்டவரே..<br /> நம் இனிப்பினிப்பான கற்பனைகள்<br /> ஒரு முடிவுக்கு வரும் தறுவாயில்<br /> கூடைச்சேர்கள் காலொடிந்து சரிகின்றன.<br /> நம் குழந்தைமையின் அமர்ந்தகோலம்<br /> நடுநடுங்கியாடி <br /> தொப்பென்று கீழே விழுகிறது<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1443849034150773577-2681866984151866382?l=isaikarukkal.blogspot.com' alt='' /></div>டங்கு டிங்கு டுhttp://www.blogger.com/profile/17827673136577093338noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-1443849034150773577.post-42257161200069693212011-01-25T09:06:00.001+05:302011-01-25T09:12:00.482+05:30<a href="http://4.bp.blogspot.com/_UcC2fJ0izAM/TT5GeNOXItI/AAAAAAAAAMg/H4Ws7xSKJGk/s1600/SAMAYAVEL_thumb%255B7%255D.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 241px; height: 302px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_UcC2fJ0izAM/TT5GeNOXItI/AAAAAAAAAMg/H4Ws7xSKJGk/s400/SAMAYAVEL_thumb%255B7%255D.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5565963674236429010" /></a><br />அழகென்னும் அபாயம் <br /><br />ஒரு நெடுஞ்சாலைப் பயணத்தில்<br />ஊர்தி எந்திரம் நிறுத்தி<br />சாலையோரம் கொஞ்சம் நடந்து<br />ஓங்கி வீசுகிற காற்றில் நிரம்பியபடி<br />சிறுமரக் கூட்டமொன்றை நெருங்குகின்றேன்<br />நுணா மரப் புதரொன்றில்<br />ஒரு சிறு பறவை<br />இறகுகள் அடர் சிவப்பு<br />கழுத்து மயில் நீலம்<br />உருண்டை வயிறு சாம்பல் நிறம்<br />கொண்டை மஞ்சள் நிறம்<br />கண்கள் என்ன நிறம்?<br />கால்கள் பசுமஞ்சள் நிறம்<br />விரல்கள் அரக்கு நிறம்<br />நிற்கிற மரமோ மர நிறம்<br />அந்த இத்தினியூண்டு பறவை<br />கொண்டையை ஆட்டி<br />ஒரு வினோதக் கூவலை எழுப்பியபோது<br />என் பெரு நகர ஆத்மாவின் தலை<br />வெட்டுண்டு உருண்டது<br />மரணத்தின் விளிம்பை<br />ஒரு நடனக் கூடமாக்கியது என் உடல்<br />கூவல் முடித்து பறவை<br />விருட்டென்று பறந்தோடியதும்<br />உயிர் மீட்டு<br />ஓர் குழந்தையாக நின்றேன்<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1443849034150773577-4225716120006969321?l=isaikarukkal.blogspot.com' alt='' /></div>டங்கு டிங்கு டுhttp://www.blogger.com/profile/17827673136577093338noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1443849034150773577.post-55103758460773694272010-12-22T13:26:00.001+05:302010-12-22T13:58:28.170+05:30<a href="http://4.bp.blogspot.com/_UcC2fJ0izAM/TRG2kgFORVI/AAAAAAAAAMU/B5t-X6C3TqY/s1600/images.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 84px; height: 126px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_UcC2fJ0izAM/TRG2kgFORVI/AAAAAAAAAMU/B5t-X6C3TqY/s400/images.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5553420553727919442" /></a><br /> <br /><br /> நாம் ஓடிப்போய் ஒரு தற்கொலைக் கவிதைக்குள் ஒளிந்து கொள்கிறோம்.<br /> துரத்திவந்த தற்கொலை <br /> எங்குபோனான் என்று தெரியாமல் குழம்புகிறது.<br />கவிதை தற்கொலையின் ஜென்மசத்ரு.<br />மனிதனுக்கு அரவமும் அரவத்திற்கு மனிதனுமாக <br />கடவுள் கவிதையையும் தற்கொலையையும் படைப்பித்தார்.<br />கால்களை தப்ப விட்டு விட்டு <br /> நிலத்தை ஓங்கி ஓங்கி கொத்துகிறது தற்கொலை. <br />ஒரு தற்கொலை கவிதையின் முலை <br />கச்சணியாதது<br />உலகெங்கும் வாழும் பித்தன்கள் கடித்து கடித்து பாலுண்பது<br />தற்கொலை கவிதையின் முலை ஒரு பருவுடல் தாளாதது<br />மனுஷி எவளிலும் வளரவே வளராதது<br />மாமுலை போற்றுதும் ! <br />மாமுலை போற்றுதும் !<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1443849034150773577-5510375846077369427?l=isaikarukkal.blogspot.com' alt='' /></div>டங்கு டிங்கு டுhttp://www.blogger.com/profile/17827673136577093338noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1443849034150773577.post-63383255502395372482010-11-24T15:01:00.002+05:302010-11-24T15:08:55.535+05:30<a href="http://1.bp.blogspot.com/_UcC2fJ0izAM/TOzdAASqvII/AAAAAAAAAMM/CKh6As_SsFg/s1600/images.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 143px; height: 95px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_UcC2fJ0izAM/TOzdAASqvII/AAAAAAAAAMM/CKh6As_SsFg/s400/images.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5543048233534274690" /></a><br /> <br /><br /><br />இன்று அதிகாலை பீக்காட்டுக்கு போனபோது<br />ஒரு டாங்கியைப் பார்த்தேன்.<br />ஆமாம் அதன் பெயர் டாங்கி தான்<br />பீரங்கி அல்ல.<br />பச்சை இலையும் காயந்த சருகும்<br />சேர்ந்திருக்கும் உடுப்பில்<br />அதில் இருவர் அமர்ந்திருந்தனர்.<br />இலங்கையில் போர் நடப்பது எனக்கு தெரியும்.<br />டி.வி யில் காட்டுகிறார்கள்.<br />இந்தக் காட்டை மறைத்து நிற்கும் கொட்டாயில்<br />நான் நிறைய சண்டைகளைப் பார்த்திருக்கிறேன்.<br />கடைசி சீனில் "டுமீல்" "டுமீல்" என்று<br />துப்பாக்கிகள் வெடித்திருக்கின்றன.<br />எதையோ வாயில் கடித்துத் துப்பிவிட்டு<br />குண்டுகளை வீசுவார்கள்.<br />நிலம் பிளந்து மண் எழும்பும்.<br />ஒரு மனிதன் அந்தரத்தில் வெடித்து சிதறுகையில்<br />நாங்கள் சீக்கி அடித்திருக்கிறோம்.<br />அந்த கொட்டாய்க்கு பின்னால் தான்<br />இன்று நீட்டிய குழலோடு ஒரு டாங்கி நிற்கிறது.<br />எனக்கு தெரியும்<br />சினிமாவில் எல்லாமே டூப்பு தான்.<br />ஆனால், நீலிக்கோணாம்பாளையத்தின் பீக்காட்டுக்குளிருந்து<br />ஒரு டாங்கி உருண்டு வருவதென்றால்<br />இது கனவு தானே நண்பர்களே....<br />கனவு தானே..<br />கனவு தான்.<br />ஒரு வேட்டு போட்டால் ஓடி விடாதா இந்த வன விலங்கு.<br />ஆனால் இது கனவு தானே?<br />கனவு தானே..<br />நண்பர்களே இது கனவு தானே..<br />கனவு தான்.<br />ஆறுமுகம் எதிரே வருகிறானே..?<br />பேடிப்பயலே.. அவன் கனவில் வருகிறான்..<br /> ஆமாம்..இது கனவு தான்.. கனவு தான்..<br />கணவன் தூர்கனவில் உழல்கையில்<br />மல்லாந்து கிடக்கிற பதிவிரதை....!<br />என்னை எழுப்படி நாயே...<br />கனவு ... இது கனவு.. கனவு தான்<br />அம்மா தாளிக்கும் மணம் வருகிறது.<br /> பாதகமில்லை... கனவு தான்<br />இது கனவுதானே அம்மா...<br />அம்மா! இது கனவு தானே..<br />அடுப்படியில் என்ன புடுங்குகிறாய்<br />சீக்கிரம் வந்திந்த அறைக்கதவை உடை..<br />லேசாக பீ வாடை வருகிறதா..?<br />இல்லையில்லை.<br />இது கனவு தான்..<br />அய்யோ..<br />இது கனவு தான்<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1443849034150773577-6338325550239537248?l=isaikarukkal.blogspot.com' alt='' /></div>டங்கு டிங்கு டுhttp://www.blogger.com/profile/17827673136577093338noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1443849034150773577.post-52784743226839492672010-11-22T18:39:00.002+05:302010-11-22T18:43:36.108+05:30மிருகத்தின் ஆன்மாவை மேவுதல்<br /> <br />நான்<br />குறைந்தபட்சம் ஒரு மனிதன்<br />பழுப்பு வண்ணத்தை அடைந்துவிட்ட<br />என் கண்கள்<br />இந்த உலகின் <br />புராதன நீதிகளை தொழுகிறது<br />ஆனால் அதன் நீரடியில்<br />வெளியே கேட்காமலே அடங்குவது<br />ஒரு கலகக்குரல்…<br />நான் தொழும் தெய்வத்திற்கோ<br />இந்த உலகின் சம நிலையை<br />காக்க வேண்டிய கடமையிருக்கிறது<br />தெய்வத்திற்கும் எனக்குமான சமர்<br />ஒரு இருதயத்தின் தசை அளவைக்குள்<br />நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கிறது<br />அப்போது எனது <br />கண்ணீர்த்துளிகள் விலையுயர்ந்தவை….<br />தெய்வம் பிதற்றும் நீதியை<br />முழுக்கவும் கண்ணீர்த் துளிகள் மறுக்கின்றன<br />தெய்வங்கள் சிலைக்குள் <br />வசிக்காத காலத்தில்<br />தெய்வத்திற்கு எதிரான சங்கீதம்<br />ஒலிக்கிறது<br />அப்போது ஒரு மிருகம்<br />தெய்வத்தின் ஆன்மாவை மேவுகிறது<br />நான்<br />மிருகத்தின் ஆன்மாவை மேவுகிறேன்<br />அக்கணம் வரலாற்றில் தட்டையாகவிருந்தது<br />எனபது கடந்தகாலம்.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1443849034150773577-5278474322683949267?l=isaikarukkal.blogspot.com' alt='' /></div>டங்கு டிங்கு டுhttp://www.blogger.com/profile/17827673136577093338noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1443849034150773577.post-65398615507542503282010-11-07T10:41:00.002+05:302010-11-07T10:44:19.132+05:30<a href="http://4.bp.blogspot.com/_UcC2fJ0izAM/TNY1oLOr2BI/AAAAAAAAAME/ojjCVWInRjU/s1600/images.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 101px; height: 144px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_UcC2fJ0izAM/TNY1oLOr2BI/AAAAAAAAAME/ojjCVWInRjU/s400/images.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5536671756224026642" /></a><br /><br /><br /><br />ஒரு அடைமழை நாளில்<br />சிட்டுக்குருவியொன்றை சந்தித்தேன்.<br />தொப்பர நனைந்திருந்த அது<br />ஒரு மரக்கிளையின் இலைமறைவில் அமர்ந்து நடுநடுங்கிக்கொண்டிருந்தது.<br />உடைந்த அதன் மூக்கிலிருந்து இரத்தம் வழிந்து கொண்டிருந்தது.<br />சிட்டுக்குருவிகள் வேகமாக அழிந்து வருகிற இந்த நாட்களில்<br />அது எங்கிருந்து வந்ததெனத் தெரியவில்லை.<br />மருண்ட விழிகளோடு<br />இறகுக்குள் ஒடுங்கி உயிர் பதற அம்ர்ந்திருந்த அது,<br />ஒருமுறை வலிய பூட்ஸ்காலின் கீழே<br />சுருண்டு கதறிய நான்தான்.<br />தானிய மணிகளைக் கொத்திக்கொண்டு<br />கவண்கற்களுக்கு தப்பிப்பறந்த சாகஸத்தின் பழங்கதையை<br />அது மறக்கவே விரும்புகிறது.<br />நிசப்தமான மனிதர்கள் வாழும்<br />நிசப்தமான உலகில்<br />கீச்சுமூச்சு கூடாதென்பதை உடைந்த மூக்கு அதற்கு தெரிவித்துவிட்டது<br />மழை குறைந்து நின்றதும் அது கிளப்பிப்போனது.<br />அதன் இறக்கைகள் எதிலும் காயங்களில்லை.<br />கால்கள் எதுவும் முடமாகவில்லை.<br />என்றாலும் அது மெல்ல மெல்ல நடந்து போனது.<br />அப்போது<br />சிட்டுகுருவி என்ற பெயர் அதை விட்டுவிட்டு<br />பறந்துபோனது.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1443849034150773577-6539861550754250328?l=isaikarukkal.blogspot.com' alt='' /></div>டங்கு டிங்கு டுhttp://www.blogger.com/profile/17827673136577093338noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1443849034150773577.post-40048644545456370792010-10-25T15:51:00.002+05:302010-10-25T15:55:51.294+05:30ராமகிருஷ்ணன் தான் பிறப்பதற்கு முன்பே<br /> அவர் தாயை <br /> ஆயிரம் முறைக்கும் அதிகமாக<br /> அரசமரத்தை சுற்ற வைத்தார்.<br /> அம்மன் சன்னிதிகளில் அவள் உருண்டு உருண்டு மண்ணானாள்.<br /> நாளெல்லாம் விரதமிருந்தாள்.<br /> இப்படி வாராது வந்த மாணிக்கத்திற்கு<br /> பேச்சு வரவில்லை சரியாக.<br /> அவள் மீண்டும் அலகு குத்தி<br /> காவடி சுமந்து<br /> தீக்குண்டம் இறங்கியேற<br /> அவர் தன் எட்டாம் வயதில் திருவாய்மலர்ந்தார்.<br /> அவர் விண்ணப்பித்த எல்லா பணியிடங்களும்<br /> அதற்கு முந்தைய நாளில் நிரப்பப்பட்டிருந்தன.<br /> "பத்துநாட்களுக்கு முன்னால் சொல்லியிருக்ககூடாதா" என்று <br /> அவர் காதலி அழுது வடிந்தாள்.<br /> அவர் அத்தனை நாளும் <br /> அவளைப் பற்றிய ஒரு காவிய முயற்சியில் மூழ்கியிருந்தார்.<br />33 மூன்றாம் வயதில் திருமணம் முடிந்த அவருக்கு<br />ஒன்பது வருடங்கள் கழித்து <br />அழகான ஒரு ஆண் குழந்தை பிறந்தது.<br />இப்போது நரை முற்றி உடல் உளுத்து <br />துள்ளிதுள்ளி இருமும் அவருக்கு <br />ஒரு சாவுவந்து தொலையமாட்டேன் என்கிறது.<br />இந்த நகரத்தின் எல்லா மருத்துவமனைகளிலும்<br />அவர் உடல் பரிசோதுக்கப்பட்டு குறிப்பெழுதப்பட்டு விட்டது.<br /> இந்த புதிய மருத்துவமனியின் புதிய மருத்துவர் <br /> புதியதொருகுறிப்பிற்காய் பெயரை வினவிய போது <br /> அவர் சொன்னார்<br /> "லேட் ராமகிருஷ்ணன்"<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1443849034150773577-4004864454545637079?l=isaikarukkal.blogspot.com' alt='' /></div>டங்கு டிங்கு டுhttp://www.blogger.com/profile/17827673136577093338noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1443849034150773577.post-1648132258262885922010-09-21T18:27:00.000+05:302010-09-21T18:29:28.379+05:30ஒப்பிலாமணிப் புலவரின் இரண்டு பாடல்கள்<br /> <br /> <br /> [ காதல் நோய் வருத்தி இரவு நீள, இரவி தோன்றி விடியாததை எண்ணிச் சினந்து தலைவி தோழிக்கு உரைத்தது..]<br /> <br /> <br /> <br />1.<br /> ஆழிவாய்ச் சத்தம் அடங்காதோ ? யான் வளர்த்த <br /> கோழி வாய் மண்கூறு கொண்டதோ- ஊழி<br /> திரண்டதோ கங்குல் தினகரனும் தேரும்<br />உருண்டதோ பாதாளத்துள்.<br /> <br /> <br />[ தேர்- சூரியத்தேர்] [ஆழிவாய்ச் சத்தம் அடங்காதோ- கடல் போல் கொந்தளிக்கிற இரவாம்]<br /> <br /> <br />2.<br /> அரவங் கரந்ததோ! அச்சுமரம் இற்றுப்<br /> புரவி கயிறுருவிப் போச்சோ! இரவி தான்<br /> செத்தானோ இல்லையோ! தீவினையோ! பாங்கி எனக்கு<br /> எத்தால் விடியும் இரா.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1443849034150773577-164813225826288592?l=isaikarukkal.blogspot.com' alt='' /></div>டங்கு டிங்கு டுhttp://www.blogger.com/profile/17827673136577093338noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1443849034150773577.post-65497310386557443292010-09-08T19:01:00.001+05:302010-09-08T19:03:29.581+05:30<a href="http://4.bp.blogspot.com/_UcC2fJ0izAM/TIeQnMOu_sI/AAAAAAAAALM/OCkF9O6dBAs/s1600/CAEIO705.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 87px; height: 127px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_UcC2fJ0izAM/TIeQnMOu_sI/AAAAAAAAALM/OCkF9O6dBAs/s400/CAEIO705.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5514535271710785218" /></a><br /> <br /> <br /> <br /> 1. அவன் கனவில் ஸ்கூட்டிகள் மிதக்கின்றன.<br /> வெள்ளை, கருப்பு. அரக்கு, சில்வர் என <br /> வகைவகையானவை.<br /> எல்லாமும் முடுக்கப்பட்டு <br /> குறுக்கும் நெடுக்குமாக ஓடத் துவங்குகின்றன.<br /> ஒரு கம்பிக்கருவி எண்ணற்றவிரல்களால்<br /> ஒரே சமயத்தில் <br /> கண்டமேனிக்கு சுண்டப்படுகிறது.<br /> விறைத்து அதிரும் அதன் உடல்<br /> தாள மாட்டாது<br /> ஒருக்களித்து சாய்கிறது.<br /> ஸ்கூட்டிகள் மெல்ல மெல்ல வேகமாகி<br /> காற்றில் ஒரு காற்றாகும் தருணத்தில்<br /> துள்ளிக் குதிக்கிறது துளி வெண்மீன்.<br /> <br />2. இன்று செய்தித் தாள் பார்த்தீர்களா?<br /> நின்று கொண்டிருக்கும் ஸ்கூட்டியின் மேல் படுத்துக்கொண்டு<br /> அதை வெறி கொண்டு முத்தமிட்டுக்கொண்டிருக்கும்<br /> மனநோயாளியின் புகைப்படமொன்று<br /> அதில் வந்துள்ளது.<br /> <br />3. இந்த நகரத்தில் ஸ்கூட்டிகளுக்கு பாதுகாப்பில்லை.<br /> நிறுத்திவிட்டு எங்கேயும் செல்லமுடிவதில்லை.<br /> திரும்பி வந்து பார்த்தால்<br /> சீட் கவரில் விந்துத் திட்டுக்கள்.<br /> <br />4. அவனிடம் திடமான கொள்கைகள் இருக்கின்றன.<br /> மகத்தான லட்சியங்கள் இருக்கின்றன.<br /> அதை வலியுறுத்த<br /> அவனிடம்<br /> எண்ணற்ற புத்தகங்களும் இருக்கின்றன.<br /> ஒரு ஸ்கூட்டி வாசலில் நின்று கொண்டு <br /> ஹாரணடிக்கிறது.<br />" எக்ஸ் க்யூஸ் மீ "<br /> மகத்தான லட்சியங்களே!<br /> <br />5. அதிகாலை நீராடி<br /> நெற்றியில் நீறு சாற்றி<br /> " ஜலமலப்பேழை", " ஜலமலப்பேழை என்று<br /> நூற்றியெட்டு முறை எழுதுகிறான் தினமும்.<br /> எல்லாம் ஒரு ஸ்கூட்டியை பார்க்கும் வரை தான்.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1443849034150773577-6549731038655744329?l=isaikarukkal.blogspot.com' alt='' /></div>டங்கு டிங்கு டுhttp://www.blogger.com/profile/17827673136577093338noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1443849034150773577.post-29530271454129304342010-08-12T14:11:00.003+05:302010-08-12T14:36:13.225+05:30<a href="http://1.bp.blogspot.com/_UcC2fJ0izAM/TGO22GdrCBI/AAAAAAAAAKE/H_-dg-MYoug/s1600/243002_medium.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 92px; height: 124px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_UcC2fJ0izAM/TGO22GdrCBI/AAAAAAAAAKE/H_-dg-MYoug/s400/243002_medium.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5504444210141136914" /></a><br /> <br /> <br /> உப்புபுளிமிளகாய் மறுக்கப்படுவதாக <br /> தீர்ப்பு சொன்ன நாளில்<br /> அவன் கவிச்செருக்கில் ஓங்கரித்தான்.<br /> தான் உப்பென்றெழுத உப்பாகும் என்று கூவினான்.<br /> ஆனால் அப்படியெதுவும் ஆகவில்லை.<br /> நான் ஒரு மோசமான கவியா என்று <br /> வானத்தை நோக்கிக் கத்தினான்.<br /> உடைந்து உடைந்து அழுதான்.<br /> உப்புபுளிமிளகாய், உப்புபுளிமிள்காய் என்று <br /> உளறி உளறி பித்தானான்<br /> காடுகரைகளில், தோட்டவயல்களில், வீட்டுச்சுவர்களில்,வனத்து மரங்களில்<br /> கோவில்பிரகாரங்களில், நடைபாதைவழிகளில், <br /> ஆற்றில், குளத்தில் <br /> ஊருணி நீரில்<br /> எங்கும் எப்போதும் <br /> ஒரு கிறுக்கு ஓவியனைப் போல <br /> உப்புபுளிமிளகாய் என்று எழுதிக்கொண்டிருந்தான்.<br /> கடைசியில் கலைவாணி கண் திறந்தாள்.<br /> அவன் உப்பென்றெழுதியததெல்லாம் உப்பாகி<br /> ஊர் உப்புபுளிமிளகாய்க்குள் மூழ்கியது.<br /> <strong> ... </strong> <br /> அவன் பித்தாகி அலைந்த காலங்களில் <br />எழுதிய 400 பாடல்கள்<br />கி.பி.6 ம் நூற்றாண்டில் பூவூர்கிழார் என்பவரால்<br />"அறநானூறு" என்கிற பெயரில்<br />தொகுக்கப்பட்டது.<br /> கவிஞரின் பெயர் பற்றிய குழப்பங்கள் நிலவியதால்<br />எழுதியவர் பெயர் <br />"உப்புபுளிமிளகாயார்" என்றே இதில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.<br />" இதன் தலைப்பை கருதி இதை பதினென்கீழ்கணக்கு நூல்களில் <br /> ஒன்றாக வைத்து எண்ணுதல் தாகாது என்றும், <br />இவை ஆழ்ந்தவாசிப்பை கோரும் நுட்பம்மிகுபாடல்கள் என்றும் குறிப்பிடுகிறார் நச்சினார்க்கினியர்.<br />இக்கவிதைகளின் லய ஒழுங்கும், ஓசைநயமும் <br />இதைப் படிப்போரின் இருதயதில் ஓயாது ஒலிக்க வைப்பன<br />என்று புகழ்கிறார் மணிநாப் புலவர்.<br />அறநானூற்றின் சில பாடல்களை <br /> சித்து வேலை செய்வோர் ரகசியமாக பயன்படுத்தி வந்ததாக <br /> ஒரு கருத்துண்டு. <br /> <strong> ...</strong><br /> <br />சுப்பிரமணிய பாரதி<br />தன் கஷ்டகாலங்களில்<br />உப்புபுளிமிளகாயாரை வேண்டிப் பாடி<br />உப்புபுளிமிளகாய் பெற்றுக்கொண்டதாக<br />ஒரு தகவலுண்டு.<br />ஆனால் பாரதி ஆய்வறிஞ்ர் யாரும்<br />இதுவரை இத்தகவலை உறுதி செய்யவில்லை.<br /> <strong> ...</strong><br /> "உப்புபுளிமிளகாயூரை" சேர்ந்த 200 பெண்கள் <br /> குடிநீர் கேட்டு காலி குடங்களுடன்<br />அமைச்சர் வீட்டை முற்றுகையிட்டனர்.<br />சாலைகளை மறித்துப் போராடினர்.<br />இதனால் நேற்று கோவை மாநகர் முழுக்க<br />போக்குவரத்து கடுமையாக<br />பாதிக்கப்பட்டது.<br /> <strong>...</strong><br />அறநானூற்றின் பிரதிகள் எதுவும்<br />தற்போது காணக்கிடைப்பதிலை.<br />ஆனால் ஹெச்.சி.ரசூல் ஒரு முறை<br />அறநானூற்றின் பிரதியொன்று<br />தன்னிடம் இருப்பதாகவும்,<br />ஆனால் அதை தான் எங்கும் வாங்கவில்லை என்றும்<br />ஒரு நாள் புத்தக அலமாரியில் இருந்து<br />அது திடீரென வெளிப்பட்டதாகவும்<br />மிரட்சியுடன் குறிப்பிட்டார்.<br />லீனா மணிமேகலை <br />அறநானூற்றின் சில கவிதைகளை <br />அவ்வப்போது எனக்கு ஈ மெயிலில் அனுப்புவதுண்டு.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1443849034150773577-2953027145412930434?l=isaikarukkal.blogspot.com' alt='' /></div>டங்கு டிங்கு டுhttp://www.blogger.com/profile/17827673136577093338noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-1443849034150773577.post-18140100180993073012010-07-29T12:11:00.004+05:302010-07-29T12:29:49.819+05:30<a href="http://2.bp.blogspot.com/_UcC2fJ0izAM/TFEkmwTnSlI/AAAAAAAAAJs/KGh2eUhTY64/s1600/th_1853181hvx8tdxwwn.gif"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 135px; height: 160px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_UcC2fJ0izAM/TFEkmwTnSlI/AAAAAAAAAJs/KGh2eUhTY64/s400/th_1853181hvx8tdxwwn.gif" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5499216868216883794" /></a><br /> 1.அவனைக் கொண்டு போய் நீ<br /> அருவிக்கு பக்கத்தில் நிறுத்தினாய்.<br /> பிறகு அருவிக்குள் கொண்டு நிறுத்தினாய்.<br /> அவன் இது வரை பார்தேயிராத அருவி அது.<br /> தண்நீர் அவன் தலையில் விழுந்து <br /> தேகமெங்கும் வழிந்தது.<br /> மெல்லிய விசும்பல்களை, ஒரு கனத்த அழுகையை <br /> அது கரைத்துக் கொண்டோடியது.<br /> அவன் அப்போதே அங்கிருந்து ஓடி விடத் துடித்தான்.<br /> நீ தான் விடவில்லை.<br /> இன்று துரத்தியடிக்கப்பட்டிருக்கிறான்.<br /> <br /> <br />2. நீ அவனுக்கென மதுரமான உணவுகளைச் சமைத்தாய்.<br /> அழகான விரிப்புகள் போர்த்தப்பட்ட மேசையில் இருத்தினாய்.<br /> பளிங்கு போன்ற குடுவையில் நீர் வைத்தாய்.<br /> அவன் பசியறியாதவள் நீ.<br /> அவன் முகம் முழுக்க சாப்பிட்டான்.<br /> நெஞ்செங்கும் நீர் குடித்தான்.<br /> காணச் சகியாத நீ<br /> கண்களைத் திருப்பிக் கொண்டாய்.<br /> <br /> <br /> <br />3. நாம் கதைகளில் மட்டும் படித்திருக்கிற<br /> பொன் நிறப் பறவையொன்று அவன் வீடு தேடி வந்தது.<br /> கண் கூசி முகம் ஜொலித்தது அவனுக்கு.<br /> 100 முறை ஸ்பரிசித்து விட்டால் <br /> ஓடி விடும் பறவை அது.<br /> அவன் முதல் நாளே 74 முறை தடவிக் கொடுத்தான்.<br /> பிறகு விவரம் அறிந்து பதறியவன்<br /> இனி தொடவே மாட்டேன் என்று சொல்வதற்காக <br /> நூறாவது முறை தொட்டான்.<br /> <br /> <br />4. அவனுக்கு தெரியவில்லை <br /> 10 மீட்டர் இடைவெளியில் <br /> எப்படி பயணிப்பதென்று.<br /> <br /> <br /> <br />5. சர்க்கரை அதிகமான காப்பியை<br /> உனக்கு பிடிப்பதில்லை.<br /> எல்லாம் சரி விகிதத்தில் கலந்த <br /> ஒரு காப்பியை<br /> அவனால் உனக்கு தர இயலவில்லை.<br /> <br /> <br /> <br />6. கீழே <br /> சிறிய எழுத்துக்களில் <br /> நட்சத்திரக் குறியிட்டு<br /> “கண்டிசன்ஷ் அப்ளை” என்று<br /> ஒரு வரி எழுதியிருந்தாய்.<br /> அவன் அதை கவனித்திருக்க வில்லை. <br /> <br /> <br />7.அன்பின் வாலொன்று அவ்ன் பின் புறத்தில் <br /> துருத்த துவங்கியது.<br />அது நீண்டு வளர்ந்து உன் கால்களை இறுக்கிய போது<br />தீயில் இட்டுச் சிவப்பாக்கிய <br />ஒரு இரும்புச் சொல்லால் <br />அதை ஒண்டக் கருக்கினாய்<br /><br /><br /> நன்றி; சிக்கிமுக்கி.காம்<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1443849034150773577-1814010018099307301?l=isaikarukkal.blogspot.com' alt='' /></div>டங்கு டிங்கு டுhttp://www.blogger.com/profile/17827673136577093338noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1443849034150773577.post-15317546093221022872010-07-22T12:32:00.008+05:302010-07-22T12:54:49.484+05:30<a href="http://3.bp.blogspot.com/_UcC2fJ0izAM/TEfyL-NSR_I/AAAAAAAAAJk/LWaBsvNDdpE/s1600/black-spider-monkey_14335_470x300.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 276px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_UcC2fJ0izAM/TEfyL-NSR_I/AAAAAAAAAJk/LWaBsvNDdpE/s400/black-spider-monkey_14335_470x300.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5496628157720184818" /></a><br /><br /> <br /> இரண்டு கவிதைகள்<br /><br /><br /><br /> <strong> நான் குரங்கு</strong><br /> <br /> <br />நான் குரங்கு.<br />பானைக்குள் விழுந்து கள் குடிக்கும்குரங்கு.<br />வாலைக் கண்டு பாம்பென்று பதறும் வழிவந்ததில்லை.<br />நுனிவாலில் எழுந்து படம் விரிக்கும் பாம்பை<br />பகடி சொல்லும் குரங்கு.<br /> <br /> நான் குரங்கு.<br /> காண்பதையெல்லாம் களவுண்டு தின்றும்<br /> கும்பிக்குள் தடநெருப்பு அடங்காத குரங்கு.<br /> <br />நான் குரங்கு.<br />நினைவுக் கோளாரால் மதியழிந்த குரங்கு.<br />எல்லா மரத்திற்கும் தாவி <br />எல்லா கிளைகளையும் உலுக்கி<br />எல்லா இலைகளையும் உதிர்த்து விட்ட பின்னும்<br />நினைவடங்கா பெருவெறியில்<br />மண்ணைக்கீறி வேரைக் கடிக்கும் மூடக்குரங்கு.<br /> <br /> நான் ஒரு குரங்கு.<br /> தீங்கொன் றறியாத அப்பாவிக் குரங்கு.<br /> ஒடிந்த கிளைகளை ஆட்டிப்பார்க்கும்,<br /> னைந்த கனிகளை முகர்ந்து பார்க்கும்,<br /> உதிர்ந்த இலைகளை அள்ளிக்கொண்டு போய்<br /> மரத்திலேயே ஒட்டப்பார்க்கும் பேதைக் குரங்கு.<br /> <br /> <br /> நான் ஒரு குரங்கு.<br /> அடிக்கடி ஆப்பில் அகப்பட்டுழலும் அழுமூஞ்சிக்குரங்கு.<br /> மருந்தில்லாக் கொடுநோயால் தாக்குண்ட குரங்கு.<br /> <br /> நான் ஒரு குரங்கு.<br /> கரணமிட்டு கையேந்தும் குரங்கு.<br /> மலத்தினும் புழுத்த யாரினும் கடைய இழிக்குரங்கு.<br /> <br /> ஆனாலும் நான் குரங்கு.<br /> <br /> பானைக்குள் விழுந்து கள்குடிக்கும் குரங்கு.<br /> படம் விரிக்கும் பாம்பை பகடி சொல்லும் குரங்கு.<br /> பெருவெறி மூளும் கடுவளிக்குரங்கு.<br /> ஊழியை வாலில் கட்டி இழுத்து வரும் குரங்கு.<br /> தென் இலங்கை தீக்குரங்கு.<br /> பதின்மதக்களிறு ஓருடலின் உள்ளே புகுந்திட்ட குரங்கு.<br /> நான் குரங்கு... <br /> <br /><br /> .....<br /><br /><br /><br /><strong>அறவுணர்ச்சி என்னும் ஞாயிற்றுக் கிழமை ஆடு</strong><br /><br /> <br /> அறவுணர்ச்சி <br /> என் கசாப்புக்கடையில் நிறுத்திவைக்கப்பட்டிருக்கும் <br /> ஒரு ஞாயிற்றுக் கிழமை ஆடு.<br /> அதை நிலத்தில் கிடத்தி அமுக்குகையில்<br /> அது தெரிந்து கொண்டு <br /> ஓலமாய் ஓலமிடும்.<br /> அப்போது நான் ஒரு செவிடன்.<br /> ஒரு கூரான கத்தியால்<br /> அதன் கழுத்தில் ஒரு கோடு கிழிக்க,<br /> பொல பொலவென பொங்கி வரும் ரத்தம்.<br /> நல்ல விலை பெறும் என்பதால்<br /> அதைப் பிடித்து வைக்க <br /> ஒரு அகன்ற பாத்திரம் உண்டு என்னிடம்.<br /> உரித்துதெடுத்து உப்பிட்டு வைப்பேன்<br /> அதன் தோலை.<br /> கால்களை சூப்பிற்காய்<br /> நறுக்கிடுவேன்.<br /> நான் முதன்முதலாக ஒரு ஆட்டை வெட்டியபோது <br /> அது குதிரையைப் போல கனைத்தபடி<br /> கால்களைத் தூக்கிக் கொண்டு <br /> என் கனவில் வந்தது.<br /> நான் தலையணைக்கடியில்<br /> மறைத்து வைத்திருந்த கத்தியை எடுத்து <br /> அதைக் கனவில் ஒரு போடு போட்டேன்.<br /> மகாகொடூரனின் முன்னால் <br /> நீதிகேட்டுப் போவது மடமையென்று <br /> தன் இனத்திற்குஅறிவித்து விட்டு <br /> அது மடிந்துபோனது.<br /> அன்றிலிருந்து கேள்வியற்று மடிந்து கொண்டிருக்கின்றன ஆடுகள்.<br /> ஆனால் நண்பர்களே,<br /> ஒரு நீதிமான் முதல் ஆட்டை வெட்டும் போது<br /> தயவு செய்து நீங்கள் அவனை<br /> காணாதது போல் நடந்து கொள்ளுங்கள்.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1443849034150773577-1531754609322102287?l=isaikarukkal.blogspot.com' alt='' /></div>டங்கு டிங்கு டுhttp://www.blogger.com/profile/17827673136577093338noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1443849034150773577.post-11038560761993526452010-07-02T13:28:00.003+05:302010-07-02T13:47:19.609+05:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_UcC2fJ0izAM/TC2f82OyG-I/AAAAAAAAAIs/UkNUgwjEHx4/s1600/images.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 140px; height: 112px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_UcC2fJ0izAM/TC2f82OyG-I/AAAAAAAAAIs/UkNUgwjEHx4/s400/images.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5489219388532988898" border="0" /></a> <br /><meta equiv="Content-Type" content="text/html; charset=utf-8"><meta name="ProgId" content="Word.Document"><meta name="Generator" content="Microsoft Word 11"><meta name="Originator" content="Microsoft Word 11"><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:punctuationkerning/> <w:validateagainstschemas/> <w:saveifxmlinvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:ignoremixedcontent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:alwaysshowplaceholdertext>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> <w:dontgrowautofit/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:latentstyles deflockedstate="false" latentstylecount="156"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Font Definitions */ @font-face {font-family:Wingdings; panose-1:5 0 0 0 0 0 0 0 0 0; mso-font-charset:2; mso-generic-font-family:auto; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:0 268435456 0 0 -2147483648 0;} @font-face {font-family:Latha; panose-1:2 0 4 0 0 0 0 0 0 0; mso-font-charset:1; mso-generic-font-family:auto; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:1048576 0 0 0 0 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0in; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-font-family:Latha;} @page Section1 {size:8.5in 11.0in; margin:1.0in 1.25in 1.0in 1.25in; mso-header-margin:.5in; mso-footer-margin:.5in; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} /* List Definitions */ @list l0 {mso-list-id:1790709214; mso-list-type:hybrid; mso-list-template-ids:-535643142 67698689 67698691 67698693 67698689 67698691 67698693 67698689 67698691 67698693;} @list l0:level1 {mso-level-number-format:bullet; mso-level-text:; mso-level-tab-stop:.5in; mso-level-number-position:left; text-indent:-.25in; font-family:Symbol;} ol {margin-bottom:0in;} ul {margin-bottom:0in;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0in 5.4pt 0in 5.4pt; mso-para-margin:0in; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;} </style> <![endif]--><span style="font-weight: bold;font-family:Latha;" lang="TA">இந்த முறை சுவர்ணலதா</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;font-family:Latha;" lang="TA"><span style=""> </span><span style=""></span><span style=""></span></span><span style="font-weight: bold;"></span><span style="font-weight: bold;font-family:Latha;" lang="TA">சரியாகப் பாடவில்லை.</span> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:10pt;"><span style=""> </span><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:10pt;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:10pt;"><o:p> </o:p></span><span style=";font-family:Latha;font-size:10pt;" lang="TA" >அவன் வேண்டுவது ஒரு பிரதி.</span><span style="font-size:10pt;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:10pt;">15/01/2009</span><span style=";font-family:Latha;font-size:10pt;" lang="TA" > ன் பிரதி.</span><span style="font-size:10pt;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Latha;font-size:10pt;" lang="TA" >அதாவது </span><span style="font-size:10pt;">15/01/2010</span><span style=";font-family:Latha;font-size:10pt;" lang="TA" > என்கிற வெள்ளைத்தாளில்<span style=""> </span></span><span style="font-size:10pt;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:10pt;"><span style=""> </span>15/01/2009</span><span style=";font-family:Latha;font-size:10pt;" lang="TA" > ன் பிரதி.</span><span style="font-size:10pt;"><o:p></o:p></span></p> <ul style="margin-top: 0in;" type="disc"><li class="MsoNormal" style=""><span style="font-size:10pt;"><o:p> </o:p></span> <br /></li></ul> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Latha;font-size:10pt;" lang="TA" >அந்த நாளின் அதே ஆடையை </span><span style="font-size:10pt;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Latha;font-size:10pt;" lang="TA" >முன்பே தாயார் செய்து வைத்திருந்தான்.</span><span style="font-size:10pt;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Latha;font-size:10pt;" lang="TA" >அன்று போலவே லேசான தாடியை உருவாக்கியிருந்தான்.<span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span></span><span style="font-size:10pt;"><span style=""> </span><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:10pt;"><span style=""> </span></span><span style=";font-family:Latha;font-size:10pt;" lang="TA" >அறுந்து போன அந்த செருப்புக்கு பதிலாக </span><span style="font-size:10pt;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Latha;font-size:10pt;" lang="TA" >அதே ரகத்தின் புதிய செருப்பை அணிந்திருந்தான். <span style=""> </span></span><span style="font-size:10pt;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Latha;font-size:10pt;" lang="TA" >அதே பேருந்தில் ஏறி </span><span style="font-size:10pt;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Latha;font-size:10pt;" lang="TA" >அதே எண் கொண்ட இருக்கையில் அமர்ந்து </span><span style="font-size:10pt;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Latha;font-size:10pt;" lang="TA" >அப்படியே தலை சாய்த்து</span><span style="font-size:10pt;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Latha;font-size:10pt;" lang="TA" >அதே பாடலைக் கேட்டான்.<span style=""> </span></span><span style="font-size:10pt;"><o:p></o:p></span></p> <ul style="margin-top: 0in;" type="disc"><li class="MsoNormal" style=""><span style="font-size:10pt;"><o:p> </o:p></span> <br /></li></ul> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:10pt;"><span style=""> </span></span><span style=";font-family:Latha;font-size:10pt;" lang="TA" >முன்னிருக்கையில் ஒரு சிறுமி அழுதுகொண்டிருந்தாள்.<span style=""> </span></span><span style="font-size:10pt;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Latha;font-size:10pt;" lang="TA" >அவள் தகப்பன் அவளிடம் கெஞ்சிக்கொண்டிருந்தான்.</span><span style="font-size:10pt;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Latha;font-size:10pt;" lang="TA" >அவள் அன்றைப் போலவே ஒரு நீல நிற பலூனைக் கேட்டாள்.</span><span style="font-size:10pt;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Latha;font-size:10pt;" lang="TA" >அவனும் அதையே தான் வாங்கித்தந்தான்.</span><span style="font-size:10pt;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Latha;font-size:10pt;" lang="TA" >ஆனால் இதில்லை என்று அவள் மறுத்துக்கொண்டிருந்தாள்.</span><span style="font-size:10pt;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Latha;font-size:10pt;" lang="TA" >அவன்<span style=""> </span></span><span style="font-size:10pt;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Latha;font-size:10pt;" lang="TA" >அதான் பாப்பா இது</span><span style="font-size:10pt;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Latha;font-size:10pt;" lang="TA" >அதான்<span style=""> </span>பாப்பா இது<span style=""> </span>என்று தேற்றிக்கொண்டிருக்க</span><span style="font-size:10pt;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Latha;font-size:10pt;" lang="TA" >அவள் அதில்லை அதில்லை என்று அழுது கொண்டிருக்கிறாள்</span><span style="font-size:10pt;"><o:p></o:p></span></p> <ul style="margin-top: 0in;" type="disc"><li class="MsoNormal" style=""><span style="font-size:10pt;">.<o:p></o:p></span></li></ul> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Latha;font-size:10pt;" lang="TA" >அது பசுவனத்துள் தொங்கும் ஒரு வெள்ளருவி</span><span style="font-size:10pt;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Latha;font-size:10pt;" lang="TA" >குரங்குகள் குவிந்திருக்கும் மலைவெளி.</span><span style="font-size:10pt;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Latha;font-size:10pt;" lang="TA" >மரங்களின் முடியேறி</span><span style="font-size:10pt;">, </span><span style=";font-family:Latha;font-size:10pt;" lang="TA" >அடிசறுக்கியாடுகின்றன அவைகள்</span><span style="font-size:10pt;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Latha;font-size:10pt;" lang="TA" >களிப்பின் மது குடித்து.</span><span style="font-size:10pt;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Latha;font-size:10pt;" lang="TA" >களித்து களித்து </span><span style="font-size:10pt;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Latha;font-size:10pt;" lang="TA" >மரத்தை<span style=""> </span>களிப்பு மரமாக்கி</span><span style="font-size:10pt;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Latha;font-size:10pt;" lang="TA" >மலையை களிப்பு மலையாக்குகின்றன.</span><span style="font-size:10pt;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Latha;font-size:10pt;" lang="TA" >இப்படியாக களிப்பை ஒரு குரங்கென்று கொண்டால்<span style=""> </span></span><span style="font-size:10pt;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Latha;font-size:10pt;" lang="TA" >அன்று மூன்று குரங்குகள் குதியாளமிட்டன அங்கு.</span><span style="font-size:10pt;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Latha;font-size:10pt;" lang="TA" >ஒரு குரங்கு இவன்.</span><span style="font-size:10pt;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Latha;font-size:10pt;" lang="TA" >இன்னொன்று இவன் தோழி. </span><span style="font-size:10pt;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Latha;font-size:10pt;" lang="TA" >மற்றொன்று இவன் தோழன்.<span style=""> </span></span><span style="font-size:10pt;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Latha;font-size:10pt;" lang="TA" >ஒரு யோசனையும் மூடிக்கொள்ளாது </span><span style="font-size:10pt;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Latha;font-size:10pt;" lang="TA" >நாள் முழுக்க திறந்துகிடந்தன அந்த முகங்கள்.<span style=""> </span></span><span style="font-size:10pt;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Latha;font-size:10pt;" lang="TA" >அவர்கள் அன்றைய வெள்ளருவிக்கு </span><span style="font-size:10pt;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Latha;font-size:10pt;" lang="TA" >மகிழ்வருவி என்று பெயர்சூட்டினர்.</span><span style="font-size:10pt;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Latha;font-size:10pt;" lang="TA" >மகிழ்வருவி மூவரையும் ஒன்றாக அணைத்துக் கொண்டது.</span><span style="font-size:10pt;"><o:p></o:p></span></p> <ul style="margin-top: 0in;" type="disc"><li class="MsoNormal" style=""><span style="font-size:10pt;"><o:p> </o:p></span> <br /></li></ul> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Latha;font-size:10pt;" lang="TA" >இன்று கொள்ளை யோசனைகளால்</span><span style="font-size:10pt;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Latha;font-size:10pt;" lang="TA" >மூடிக்கிடக்கும் இவன் முகம் </span><span style="font-size:10pt;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Latha;font-size:10pt;" lang="TA" >யோசனைகளற்ற அந்த கணத்தை நோக்கி ஓடுகிறது.</span><span style="font-size:10pt;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Latha;font-size:10pt;" lang="TA" >மகிழ்வருவிக்குத்தான் போகிறது இப்பேருந்து.</span><span style="font-size:10pt;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Latha;font-size:10pt;" lang="TA" >அதாவது </span><span style="font-size:10pt;">15/01/2009</span><span style=";font-family:Latha;font-size:10pt;" lang="TA" > ன் மகிழ்வருவிக்கு.</span><span style="font-size:10pt;"><o:p></o:p></span></p> <ul style="margin-top: 0in;" type="disc"><li class="MsoNormal" style=""><span style="font-size:10pt;"><o:p> </o:p></span> <br /></li></ul> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Latha;font-size:10pt;" lang="TA" >அவனுக்கு<span style=""> </span>தான்<span style=""> </span>அன்று அணிந்திருந்தது </span><span style="font-size:10pt;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Latha;font-size:10pt;" lang="TA" >இந்த ஆடையா<span style=""> </span>என்று<span style=""> </span>சந்தேகம் வந்துவிட்டது</span><span style="font-size:10pt;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Latha;font-size:10pt;" lang="TA" >அன்றைய வெயில் இப்படி முறைத்துக் கொண்டிருக்க வில்லை.</span><span style="font-size:10pt;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Latha;font-size:10pt;" lang="TA" >அதற்கு அழகான சின்னஞ்சிறு கண்கள்.</span><span style="font-size:10pt;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Latha;font-size:10pt;" lang="TA" >இன்றைக்கு வழித்தடங்களில் ஒரு சிறுவனும் கைஅசைக்கவில்லை.</span><span style="font-size:10pt;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Latha;font-size:10pt;" lang="TA" >பக்கத்து இருக்கை காலியாயில்லை.</span><span style="font-size:10pt;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Latha;font-size:10pt;" lang="TA" >இந்த முறை சுவர்ணலதா சரியாகப் பாடவில்லை.</span><span style="font-size:10pt;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:10pt;"><span style=""> </span>'' </span><span style=";font-family:Latha;font-size:10pt;" lang="TA" >கேட்டு கேட்டு கிறங்க இயலவில்லை".</span><span style="font-size:10pt;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:10pt;"><span style=""> </span>"</span><span style=";font-family:Latha;font-size:10pt;" lang="TA" >கடல் தெரியவேயில்லை."</span><span style="font-size:10pt;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Latha;font-size:10pt;" lang="TA" >அந்த மரத்தடியில் ஒருவரும் காத்திருக்க வில்லை.</span><span style="font-size:10pt;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Latha;font-size:10pt;" lang="TA" >அவளை அவன் காதலன் அனுமதித்திருக்கவில்லை.</span><span style="font-size:10pt;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Latha;font-size:10pt;" lang="TA" >தோழனின் குழந்தைக்கு திடீரென உடல் நலமில்லை.</span><span style="font-size:10pt;"><o:p></o:p></span></p> <ul style="margin-top: 0in;" type="disc"><li class="MsoNormal" style=""><span style="font-size:10pt;"><o:p> </o:p></span> <br /></li></ul> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Latha;font-size:10pt;" lang="TA" >இருவராகவும் நானே இருப்பேன் என்று சொல்லிவிட்டு</span><span style="font-size:10pt;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Latha;font-size:10pt;" lang="TA" >ஒரு கோப நடை நடந்து போனான் அருவி நோக்கி.</span><span style="font-size:10pt;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Latha;font-size:10pt;" lang="TA" >அருவிக்கு அடியில் நின்று குளிப்பவன் போல் அல்ல</span><span style="font-size:10pt;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Latha;font-size:10pt;" lang="TA" >அருவிக்குள் குதிப்பவன் போல் இருந்தது அவன் முகம்</span><span style="font-size:10pt;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Latha;font-size:10pt;" lang="TA" >அம்முகத்தில் திடீரென ஒரு பெருஞ்சலனம் </span><span style="font-size:10pt;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Latha;font-size:10pt;" lang="TA" >பிறகு நிச்சலனம் </span><span style="font-size:10pt;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Latha;font-size:10pt;" lang="TA" >அங்கு நின்று கொண்டிருந்த </span><span style="font-size:10pt;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Latha;font-size:10pt;" lang="TA" >எச்சரிக்கைப்பலகை ஒன்று சொன்னது</span><span style="font-size:10pt;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Latha;font-size:10pt;" lang="TA" >“இவ்வருவியில் குளிப்பதற்கு தடை விதிக்கப்பட்டுள்ளது... “</span><span style="font-size:10pt;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:10pt;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:10pt;"><o:p> </o:p></span></p><ul style="margin-top: 0in;" type="disc"><li class="MsoNormal" style=""><span style="font-size:10pt;"><o:p> <br /></o:p></span></li></ul> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Latha;font-size:10pt;" lang="TA" >15.01.2010 இன் வெள்ளைத்தாள் வெளியே வந்தது</span><span style="font-size:10pt;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Latha;font-size:10pt;" lang="TA" >எரிக்கப்பட்டது போல் அது கருத்திருந்தது.</span></p><p class="MsoNormal"> <br /></p><p class="MsoNormal"> <br /></p><p class="MsoNormal"> <br /></p><p class="MsoNormal"> <br /></p><p class="MsoNormal"><meta equiv="Content-Type" content="text/html; charset=utf-8"><meta name="ProgId" content="Word.Document"><meta name="Generator" content="Microsoft Word 11"><meta name="Originator" content="Microsoft Word 11"><link rel="File-List" href="file:///C:%5CDOCUME%7E1%5CPersonal%5CLOCALS%7E1%5CTemp%5Cmsohtml1%5C01%5Cclip_filelist.xml"><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:punctuationkerning/> <w:validateagainstschemas/> <w:saveifxmlinvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:ignoremixedcontent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:alwaysshowplaceholdertext>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> <w:dontgrowautofit/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:latentstyles deflockedstate="false" latentstylecount="156"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Font Definitions */ @font-face {font-family:Latha; panose-1:2 0 4 0 0 0 0 0 0 0; mso-font-charset:1; mso-generic-font-family:auto; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:1048576 0 0 0 0 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0in; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-font-family:Latha;} @page Section1 {size:8.5in 11.0in; margin:1.0in 1.25in 1.0in 1.25in; mso-header-margin:.5in; mso-footer-margin:.5in; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0in 5.4pt 0in 5.4pt; mso-para-margin:0in; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;} </style> <![endif]--> </p><p class="MsoNormal"><span style="font-weight: bold;font-family:Latha;font-size:10pt;" lang="TA" >கைக்கிளை</span><span style="font-weight: bold;font-size:10pt;" >, </span><span style="font-weight: bold;font-family:Latha;font-size:10pt;" lang="TA" >பெருந்திணை</span><span style="font-weight: bold;font-size:10pt;" >, </span><span style="font-weight: bold;font-family:Latha;font-size:10pt;" lang="TA" >இன்ன பிற</span><span style="font-size:10pt;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:10pt;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:10pt;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:10pt;">V}<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Latha;font-size:10pt;" lang="TA" >வள்ளுவன் ஒரு நல்ல கவி</span><span style="font-size:10pt;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Latha;font-size:10pt;" lang="TA" >என்று அடிக்கடி சொல்லும் தலைவன் தான்</span><span style="font-size:10pt;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Latha;font-size:10pt;" lang="TA" >நேற்றவரை</span><span style="font-size:10pt;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Latha;font-size:10pt;" lang="TA" >கெட்ட வார்த்தையால் திட்டியது.</span><span style="font-size:10pt;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:10pt;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:10pt;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:10pt;">1}<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Latha;font-size:10pt;" lang="TA" >தலைவனுக்கு சித்தம் கலங்கி</span><span style="font-size:10pt;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Latha;font-size:10pt;" lang="TA" >சீர் அழியும் முன்</span><span style="font-size:10pt;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Latha;font-size:10pt;" lang="TA" >எழுதப்பட்டது இக்கவிதை.</span><span style="font-size:10pt;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Latha;font-size:10pt;" lang="TA" >அல்லது</span><span style="font-size:10pt;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Latha;font-size:10pt;" lang="TA" >இதை எழுதி</span><span style="font-size:10pt;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Latha;font-size:10pt;" lang="TA" >சீரழிந்து போனான்.</span><span style="font-size:10pt;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:10pt;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:10pt;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:10pt;">111}<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Latha;font-size:10pt;" lang="TA" >தலைவியைப் பற்றிய தலைவனின் கூற்றுகள் சில ...</span><span style="font-size:10pt;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Latha;font-size:10pt;" lang="TA" >இதமான குளிர்</span><span style="font-size:10pt;">, </span><span style=";font-family:Latha;font-size:10pt;" lang="TA" >கொத்துமலர் கருங்குழல்</span><span style="font-size:10pt;">,</span><span style=";font-family:Latha;font-size:10pt;" lang="TA" >அதிகாலை புள்ளொலி</span><span style="font-size:10pt;">, </span><span style=";font-family:Latha;font-size:10pt;" lang="TA" >செந்தழல் கங்கு</span><span style="font-size:10pt;">, </span><span style=";font-family:Latha;font-size:10pt;" lang="TA" >ஒட்டுவாரொட்டி</span><span style="font-size:10pt;">,</span><span style=";font-family:Latha;font-size:10pt;" lang="TA" >காணாக்கடி</span><span style="font-size:10pt;">,</span><span style=";font-family:Latha;font-size:10pt;" lang="TA" >பல்வலி</span><span style="font-size:10pt;">,<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Latha;font-size:10pt;" lang="TA" >நல்மேய்பள்</span><span style="font-size:10pt;">, </span><span style=";font-family:Latha;font-size:10pt;" lang="TA" >ஊக்கமருந்து</span><span style="font-size:10pt;">, </span><span style=";font-family:Latha;font-size:10pt;" lang="TA" >உடனுறைவிடம்</span><span style="font-size:10pt;">, </span><span style=";font-family:Latha;font-size:10pt;" lang="TA" >இள ரவிக்கதிர்</span><span style="font-size:10pt;">, </span><span style=";font-family:Latha;font-size:10pt;" lang="TA" >அதிரஸக் கலை</span><span style="font-size:10pt;">,<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Latha;font-size:10pt;" lang="TA" >கலாமயில் ரூபினி</span><span style="font-size:10pt;">, </span><span style=";font-family:Latha;font-size:10pt;" lang="TA" >நயவஞ்சகி</span><span style="font-size:10pt;">, </span><span style=";font-family:Latha;font-size:10pt;" lang="TA" >அகங்காரி</span><span style="font-size:10pt;">, </span><span style=";font-family:Latha;font-size:10pt;" lang="TA" >சொற்களின் நர்த்தகி</span><span style="font-size:10pt;">,<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Latha;font-size:10pt;" lang="TA" >கோடையிலே இளைப்பாற்றிக் கொள்ளும் வகை கிடைத்த குளிர்தரு</span><span style="font-size:10pt;">, </span><span style=";font-family:Latha;font-size:10pt;" lang="TA" >வானளந்து நிற்கும் ஐந்தடி</span><span style="font-size:10pt;">,<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Latha;font-size:10pt;" lang="TA" >இன்னொரு கபாலம் கேட்கும் கங்காளி ...</span><span style="font-size:10pt;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:10pt;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:10pt;">11}<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Latha;font-size:10pt;" lang="TA" >தூக்கம் வருகிறது.</span><span style="font-size:10pt;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Latha;font-size:10pt;" lang="TA" >ஆனால் தூங்க இயலவில்லை</span><span style="font-size:10pt;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Latha;font-size:10pt;" lang="TA" >பசிக்கிறது</span><span style="font-size:10pt;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Latha;font-size:10pt;" lang="TA" >ஆனால் உண்ணமுடியவில்லை</span><span style="font-size:10pt;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Latha;font-size:10pt;" lang="TA" >என்கிற குறுஞ்செய்தியை</span><span style="font-size:10pt;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Latha;font-size:10pt;" lang="TA" >நள்ளிரவு </span><span style="font-size:10pt;">2;40</span><span style=";font-family:Latha;font-size:10pt;" lang="TA" > க்கு</span><span style="font-size:10pt;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Latha;font-size:10pt;" lang="TA" >தன் நண்பர்களுக்கு அனுப்பினான் தலைவன்</span><span style="font-size:10pt;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Latha;font-size:10pt;" lang="TA" >காலையில் அதைக் கண்ட நண்பர்கள்</span><span style="font-size:10pt;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Latha;font-size:10pt;" lang="TA" >சத்தமிட்டு சிரித்தனர்.</span><span style="font-size:10pt;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Latha;font-size:10pt;" lang="TA" >தலைவன் அழுதான்.</span><span style="font-size:10pt;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:10pt;">1V}<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Latha;font-size:10pt;" lang="TA" >மனம் ஒரு உறுப்பாக மட்டும் இருந்திருந்தால்</span><span style="font-size:10pt;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Latha;font-size:10pt;" lang="TA" >இன்னேரம் அதை வெட்டி</span><span style="font-size:10pt;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Latha;font-size:10pt;" lang="TA" >தூர ஏறிந்திருப்பான் தலைவன்.</span><span style="font-size:10pt;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:10pt;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:10pt;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:10pt;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"> <br /></p><p class="MsoNormal"> <br /></p><p class="MsoNormal"> <br /></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Latha;font-size:10pt;" lang="TA" >நன்றி: உயிரெழுத்து- ஜீலை 2010</span><span style="font-size:10pt;"><o:p></o:p></span></p> <br /><span style=";font-family:Latha;font-size:10pt;" lang="TA" ></span><span style="font-size:10pt;"><o:p></o:p></span><p></p> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1443849034150773577-1103856076199352645?l=isaikarukkal.blogspot.com' alt='' /></div>டங்கு டிங்கு டுhttp://www.blogger.com/profile/17827673136577093338noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1443849034150773577.post-19163422330855836102010-06-02T17:20:00.002+05:302010-06-02T17:28:29.233+05:30<a href="http://1.bp.blogspot.com/_UcC2fJ0izAM/TAZHN_xdNjI/AAAAAAAAAIc/UKuPirmwbW8/s1600/dtsfi_26.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5478144302525527602" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 266px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_UcC2fJ0izAM/TAZHN_xdNjI/AAAAAAAAAIc/UKuPirmwbW8/s400/dtsfi_26.jpg" border="0" /></a><br /><div>பல்சர் கவிதைகள்<br /><br />1. ராஜகுல முறை ஒழிக்கப்பட்டுவிட்டதால்<br />மரணப்படுக்கையில் வீழ்ந்துவிட்ட<br />ராஜ தோரணைக்கு<br />உயிரூட்டும் முயற்சியாய்<br />பஜாஜ் நிறுவனம்<br />அறிமுகப்படுத்தி இருப்பதே<br />இந்த பஜாஜ் பல்சர்.<br /><br />2. ஒரு கன்றுக்குட்டியை<br />ஏற்றிக் கொல்வதற்கு போதுமான<br />இரண்டு பெரிய சக்கரங்கள்<br />இதற்குண்டு.<br /><br /><br />3. அதிகாலை வெய்யிலில் மினுங்கும் பல்சரை<br />வெற்றித் திளைப்பில் பளீரிடும்<br />வீரனின் கை வாள் என்பேன்.<br /><br /><br />4. மரநிழலில் நிறுத்திவைக்கப்பட்டிருந்த<br />பல்சரின் மீது<br />ஒரு மலர் உதிர்ந்து கிடப்பதை பார்த்தேன்.<br />பணிப்பெண்கள் பூ மாரி பொழிந்ததில்<br />ஒரு பூ<br />மகாராஜவின் தலையிலேயே தங்கிவிட்டது<br />என்று நினைத்துக் கொண்டேன்.<br /><br />5. சமீபகாலமாக<br />ஒரு கலகக்குரல் ஒலித்துவருகிறது எனக்குள்.<br />வாயில் காப்போன் தேரில் போனால்<br />பாதைக்கும் தேருக்கும் ஒன்றும் நேராது.<br /><br /><br />6. தன் பொக்கிஷத்தை வீதியில் வைத்துவிட்டு<br />அரைமணி நேரத்திற்கும் அதிகமாய்<br />எங்கோ பரதேசம் போபவன்<br />இன்னொன்று வாங்கிக் கொள்ளட்டும்.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1443849034150773577-1916342233085583610?l=isaikarukkal.blogspot.com' alt='' /></div>டங்கு டிங்கு டுhttp://www.blogger.com/profile/17827673136577093338noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1443849034150773577.post-21970446168975807892010-05-11T14:13:00.003+05:302010-05-11T14:35:43.037+05:30<a href="http://2.bp.blogspot.com/_UcC2fJ0izAM/S-kaeuYASdI/AAAAAAAAAIU/C1rMXrC3-aM/s1600/INGPCYHE0545.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5469932337565288914" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 113px; CURSOR: hand; HEIGHT: 170px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_UcC2fJ0izAM/S-kaeuYASdI/AAAAAAAAAIU/C1rMXrC3-aM/s400/INGPCYHE0545.jpg" border="0" /></a><br /><div>ஒளிமீன்கள் துள்ளும் கடலும் TN 37 T 7014 ல் ஒரு சாதாரணனும் </div><div><br />-தூரன் குணா</div><div><span class=""></span><br />இசையின் உறுமீன்களற்ற நதி தொகுப்பை முன்வைத்து. </div><div><br />இரண்டாயிரங்களுக்குப் பின்னாலான தமிழ்க்கவிதையை மீநவீன கவிதை எனலாம்.தொண்ணூறுகளில் ஆழ அகலத்தோடு தமிழ்க் கவிதையில் பேசப்பட்ட உலகமயமாக்கல்,பாலியல் சார்ந்த உள்ளடக்கங்கள் இன்று வேறுவிதமான பரிமாணத்தை எய்திவிட்டது.தொண்ணூறுகளின் ஒரு பத்து பெருங்கவிஞர்கள் தமிழ்க்கவிதை வரலாற்றுப்பாதையில் நடுகற்களாக மாறிக்கொண்டிருக்கையில் இரண்டாயிரத்திற்கு பின்னாலான இளம் கவிஞர்கள் அவர்களுக்கே உரிய தனித்துவங்களுடனும் பலவீனங்களமுடனும் மெல்ல முன்வரிசைக்கு வந்துகொண்டிருக்கிறார்கள். நான் ஒன்று அல்லது இரண்டு தொகுப்புகளை வெளியிட்டுள்ள ஒரு ஆறேழு கவிஞர்களை குறிப்பிடுகிறேன்( நீங்கள் பெயர்களை எழுதிக்கொள்ளலாம்).உலகமயமாக்கல் வெகு ஸ்திரமாகி அது தேசிய இனங்களின்,மொழிகளின் விழுமியங்களை அழித்துவிட்டபின் இந்த இளம்கவிஞர்களுக்கு தம் கவிதையில் தனித்த நிலப்பரப்பு ஒன்றை எய்துவது பெரும்சவாலானதாக இருக்கிறது.மாறாக சிதைவுற்ற பிம்பங்கள்,உடைவுண்ட நிலப்பரப்பு,மாறிவிட்ட அறங்களை எதிர்க்கொள்ளுதல் என்று அவர்களளுடைய கவிதையின் நிலப்பரப்பு துண்டுபட்ட,அந்தியத்தன்மை மிக்கதாய் உருவாகும் ஒரு பொதுப்பரப்பில் வாழ்வையும் மொழியையும் வினை புரிய வேண்டியவர்களாக இருக்க்கிறார்கள்.<br />இப்படிப்பட்ட ஒரு சூழலில் இரண்டாயிரத்திற்கு பின்னாலான கவிஞர்களில் தனித்துவமிக்கவரான இசையின் “உறுமீன்களற்ற நதி” தொகுப்பை அணுக வேண்டியிருக்கிறது.முற்றிலும் வேறுபட்ட வாசிப்பு அனுபவத்தைக் கொடுக்கக்கூடிய,கடந்த ஆண்டில் வெளிவந்த இத்தொகுப்பு மிக முக்கியமானதாக அடையாளப்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது.<br />இசைக்கு கவிதைக்கான தரிசனங்கள் அகம் மற்றும் புறம் சார்ந்த இரண்டு தளங்களிலும் இணைந்தே நிகழ்கிறது.அவரது கவிதைகள் ஒரு வழமையான, நமது கண்களுக்கு பழக்கப்பட்டுவிட்ட ஒரு காட்சியை முற்றிலும் வேறொரு கோணத்தில அணுகிப்பேசுகிறது.அதாவது சாதாரணத்தின் மீது அசாதாரணத்தை<br />ஏற்றிவிடும் அவரது உத்தியில் அற்ப சேதன/அசேதனங்களும் அதிசயிக்கத்தக்க விதத்தில் பரிமளிக்கின்றன.கவிதை நமக்கு அளிக்கும் கிளர்ச்சியை ,துயரார்ந்த அமைதியை,புதிர்மையை இக்கவிதைகள் நமக்கு மீண்டுமொருமுறை உறுதிப்படுத்துகின்றன.மிக முக்கியமாக மீநவீன கவிதைகள் புறக்கணித்துவிட்ட கவிதைமொழியின் இசை சார்ந்த அழகியலை இந்தக் கவிதைகள் மீட்டெடுத்துள்ளன.வறட்டுத்தனம் இல்லாததாக இருப்பது இத்தொகுதியின் முதல் வெற்றி.<br /><br />மொத்தம் அறுபத்தி மூன்று கவிதைகளைக் கொண்டிருக்கும் இத்தொகுப்பின் ஆன்மாவை தேடும்போது நமக்கு கிடைப்பவையாக கீழ் வருபவற்றைச் சொல்லலாம்.<br />அ)உலகமயமாக்கல் நமது தனித்த வாழ்முறையை அழித்தொழித்தபின் தெருமுனைகளெங்கும் புதிய அறங்களை தட்டி அடித்து வைத்திருக்கிறது.அந்த அறங்களுக்கும் நமது வாழ்முறையாக இருந்ததற்கும் எந்தவொரு தொடர்பும் இல்லை.ஆகவே முன்னிலும் அதிகமாய் தெருக்களில் மன நலம் குன்றியவர்கள் நம்மை கடந்து போகிறார்கள்.இச்சூழலில் புதிய அறங்களுக்கு ஏற்ப தன்னை மாற்றிக்கொள்ள இயலாத நகரமும் கிராமமும் அற்ற ஊரிலிருந்து கிளம்பும் முதல் தலைமுறை இளைஞனின் மன அவசங்கள்,துயரங்கள் ,இயலாமையில் ஊற்றெடுக்கும் வன்மம்,வாழ்வில் யாரேனும் முதன்முதலாய் அளிக்கும் பரிசைப்போல் மெல்லிய மகிழ்வுகள் இவற்றை பிரதி நிதித்துவப்படுத்தும் ஒரு பகுதி கவிதைகள்<br /><br />ஆ)மரணத்தைப் போல் காமமும் நம்மை என்றும் தொடரும் வேட்டை நாயாக இருக்கிறது.அது பசியைப்போல நமது கண்களின் மேலே அறங்களை மறைக்கும் படலத்தை உருவாக்கும் வல்லமை படைத்ததாக இருக்கிறது.புனித மரபுகளை மீறத்தெரியாத/மீறமுடியாத காமவயப்பட்ட உடலுக்கு எதிர்பால் உடலென்பது மிகவும் விலையுர்ந்த வஸ்துவாகிவிடுகிறது.அதுவே யெவ்வனம் கொழுத்த வீடுகளின் முன்னால் அவனை பிச்சாந்தேகியாக்குகிறது.இவ்வாறாக காமத்தின் தீராத அவஸ்தையை பேசக்கூடிய கொஞ்சம் கவிதைகள்<br />இ)தர்க்கத்திறனை இழந்துவிட்ட அல்லது அறியாத மனங்களை பிறழ்வடைந்துவிட்டதாக கற்பிதம் செய்துகொள்ளும் நமது மனப்பிறழ்வுகளை பகடி செய்து,அவ்வகையான மனங்களுக்குள் பயணித்து அதன் நுண்ணுணர்வு ரகசியங்களை காட்சிப்படுத்தும் கவிதைகள்<br />ஈ)தீராத காதலை தன்னுள் சுமந்துகொண்டு அது தரும் கிளர்ச்சிகளை,வேதனைகளை,பாதுகாப்புணர்வுகளை மையமாகக் கொண்ட காதல் கவிதைகள் மற்றும் கவிஞனின் தன் கவிதை பற்றிய சந்தேகங்கள்,அதன் போதாமைகள்,கவிமனதை நசுக்கும் தினசரிச் சூழல் இவற்றைப்பேசும் கவிதைகள்.<br />மேற்கண்ட புரிதலுடன் நான் இத்தொகுப்பின் ஆகச்சிறந்த கவிதைகளாக தேர்பவை குறுகலான சந்துகள்,திடீர் வளைவுகள், நிலைபெறும் மனம்,பேரின்ப வகைப்பாட்டில் வரும் ப்ளம் கேக் சாப்பிடுதல்,ஒரு கூரான கத்திக்கு முன்னால்,மிக எளிய பணி,Mr.சஷ்டிக்கவசம்,முன்னொரு காலத்தில் குணசேகரனென்றொருவன் வாழ்ந்து வந்தான்,ஒரு பிளாஸ்டிக் டம்ளர் ஆகியவை.இது எனக்கு வசதியான வரிசை,பிற கவிதைகளை வேறொரு வரிசையில் விவாதிக்க வேண்டியிருக்கிறது. நான் மேற்குறிப்பிட்ட கவிதைகளில் பொதுவான அம்சமாக காணுவது இந்தக் கவிதைகள் தம்மளவில் கொண்டிருக்கும் செவ்வியல் தன்மை.கருப்பொருள்,உத்தி,வெளிப்பாடு ஆகியவற்றில் தனித்துவத்தைக் கொண்டிருக்கும் இக்கவிதைகள் வெகு பிரகாசமானவை.இந்தக் கவிதைகளே இசையின் அசலான படைப்புலகத்தின் சாரமாக இருப்பதாக நான் நம்புகிறேன்.<br /><br />குறுகலான சந்துகள்,திடீர் வளைவுகள் என்ற அவரது கவிதை தமிழின் நிஜமான மீநவீன கவிதைக்கு சிறந்த எடுத்துக்காட்டு.இசை உபயோகப்படுத்தியிருக்கும் படிமமும் விவரித்திருக்கும் காட்சியும் உலகின் எண்ணற்ற சாதாரணர்களின் வாழ்வை இருபது வரிக்குள் விவரித்துவிடுகிறது.குறுகலான சந்துகளில் பயணிப்பதில் அவ்வளவு தேர்ச்சி இல்லாத அது குறுகலான சந்துகளே பெரிய சாலைகளாக மாறிவிட்ட காலத்தில் தன் கொலைவெறியோடு முடிவுறாத சந்துகளில் அலைந்து கொண்டிருக்கிறது.<br />நிலைபெறும் மனம் கவிதையில் இசை, ஒரு பைத்தியம் தன் கை நரம்பை அறுத்துக்கொண்டு இந்தக் கணம் மனதின் ஓயாத அலைச்சலில் இருந்து தப்பித்துக்கொள்வதாக சொல்லும்போது நமது மனங்களுக்குள் குடிகொண்டிருக்கும் பேய்மைகள் எழுந்து குதியாளம் போடுவதை பார்க்க நேர்கிறது.வாழ்வின் ஒவ்வொரு கணமும் நாம் அனுபவிக்கும் துயரங்களையும் சித்ரவதைகளையும் நாம் கைக்கொண்ட சட்டக வாழ்வு வெளியேற்ற வழியில்லாததாக மாற்றிவிட்டது. நாம் குழம்பி நின்று கொண்டிருக்கையில் ஒரு பைத்தியம் சிரித்துக்கொண்டே நம்மைக் கடக்கிறது.அதன் கை நரம்பிலிருந்து குருதி வழிந்துகொண்டிருக்கிறது. நாம் நம் மொன்னையான கைகளைப் பார்த்துக்கொள்கிறோம்<br />மிக எளிய மொழியில் ஒரு உயிரின் ஆதார எளிய தேவையை பேசும் “பேரின்ப வகைப்பாட்டில் வரும் ப்ளம் கேக் சாப்பிடுதல்” கவிதை இசையின் கவி ஆளுமைக்கு இன்னொரு உதாரணம்.இது யாவருக்குமான கவிதை.வாசகன் ப்ளம்கேக்கின் இடத்தில் தனக்கு விருப்பமானதை நிரப்பிக்கொள்ளும்போது இக்கவிதை பொதுத்தன்மையின் உச்சத்தை அடைகிறது.”ஏனைய நாட்களின் மேல்/துடுப்பிட்டு துடுப்பிட்டு/” என்ற இசையின் லகுவான அழகிய வரி நமது எந்திரத்தனமான தினங்களுக்கு எப்படிப்பட்ட ஒரு அர்த்தத்தைக் கொடுக்கின்றன!தேடலும் அடைதலும் என்ற உயிர்களின் மிகப்பெரிய கோட்பாட்டை இசையின் அனாயசமான கவிமொழி வெகுசிறப்பான கவிதையாக மாற்றுகிறது.<br />இசையின் தனித்துவமான கவிமொழியில் அதிர்வுமிக்க மூலப்பொருளாய் விளங்கும் பகடிக்கு வீரியமிக்க உதாரணமாய் “Mr.சஷ்டிக்கவசம்” கவிதையைச் சொல்லலாம்.இவ்வளவு கிண்டலான மொழியில் ஒரு ஒட்டுமொத்த சமூகத்தின் மீதான விமர்சனத்தை வைத்துவிட்ட இசையை பார்க்கும்போது எனக்கு மெல்லிய பொறாமை தோன்றுகிறது.இதே விதமான பகடியை நாம்<br />“கிரீடங்களை மட்டும் தாங்கும் தலைக்காரன்” கவிதையிலும் காணலாம். இறுகிய தன்மையுள்ள கருப்பொருட்களை மட்டும் பேசிக்கொண்டிருக்கும் மீ நவீன கவிதையுலகில் இசையின் பகடி நமக்கு புன்னகையையும் ஊட்டுகிறது.<br />குணசேகரனைப் பற்றி இசை இரண்டு கவிதைகள் எழுதியுள்ளார்.மேற்குறிப்பிட்டது தவிர “குணா (எ) குணசேகரன்” என்ற ஒரு கவிதையும்.இரண்டும் ஒரே நபரைப் பற்றியதாக இருந்தாலும் முதல் கவிதையை விட இரண்டாவது சற்று ஆழமற்றதாக இருப்பதற்கான காரணங்களை யோசிக்கும்போது இரண்டாவதில் குணாவோடு கவிஞனும் கவிஞனின் தன்முனைப்பும் இருப்பதாக தோன்றுகிறது.மேலும் இக்கவிதையில் விஷயங்கள் ஒரு சட்டகத்துள் வலிந்துகொள்ளப்பட்டவையாக இருப்பதை காண்கிறோம்.மாறாக முதல் கவிதை வெகு இயல்பாக ஞாயிற்றுக்கிழமையின் ஆன்மாவோடு ஒரு செவ்வியல் திரைப்படத்தின் துயரமான இறுதிக்காட்சியைப் போல் இருப்பதையும் காண்கிறோம்.ஞாயிற்றுக்கிழமை,வீதியின் கடைசிக் குடியிருப்பு,காரை பெயர்ந்த மண்சுவர்கள்,பீடித்துண்டுகள்,மதுக்குப்பிகள்,தீராத பேச்சு எல்லாம் மறையும்போது தனியனுக்கு துணையாய் மிச்சமிருப்பது நீலகண்டேஸ்வரர் திருக்கோவில் மணியோசை மட்டும்.அப்போது அவன் கடைசிப் பெட்டிக்கும் முந்தைய பெட்டிக்குமிடையே ரயிலைக் கடந்து கடவுளுக்கு காட்சியளிக்கிறான். நமக்கு உலகெங்கும் வாழ்ந்துகொண்டிருக்கும் ஆளுமைமிக்க குணசேகரனை போன்ற தோழ்ர்களின் கண்களே நினைவிற்கு வருகின்றன.<br />ஒரே தன்மையின் இருவித பரிமாணங்களாக தோற்றமளிக்கும் “மிக எளிய பணி” மற்றும் “பணிமனை” ஆகிய இரண்டுகவிதைகளும் சாதரணனுக்கு எதிராய் நிகழ்த்தப்படும் அரசியலின் முகமற்ற குரூர வன்முறையைச் சித்தரிக்கின்றன.இதில் அரசியலின் மீதான எதிர்விமர்சனத்தை இசை வெகு நுண்மையான பகடியின் வழியாக நிகழ்த்துகிறார்.கவிதையின் வழியே விமர்சனத்தை நிகழ்த்தும்போது பெரும்பாலனவர்களுக்கு கவிதையை கைவிடும் போதாமை நிகழ்கிறது.இசை இந்தத் தடைகளை வெகு சாதரணமாக தாண்டுகிறார்.<br />“இன்பியல் ஓவியம் வரைந்த கதை”,”கிடார் கலைஞனின் சடலம்”,”சகலமும்”,”ஒரு பிளாஸ்டிக் டம்ளர்”,” நாய் கவிதைகள்” போன்ற கவிதைகள் தம்மளவில் தனித்துவத்தைக் கொண்டிருக்கும் சிறப்பான கவிதைகள்.குறிப்பாக நாய் கவிதைகளில் “கனரக வாகனங்களை/கடிக்கத் துரத்தும்/ நாயின் படிமம் எனக்கு” மற்றும் சகலமும் கவிதையில் “சகலமும் கலைந்து சரிய/அழுதழுதடங்கியவன்/ தன்னருகே வந்து/குழைந்த நாய்க்குட்டியை/மெல்ல மெல்ல தடவிக் கொடுத்தான்/அது அவன் உடலாகவும் இருந்தது” என்ற வரிகள் நம்மை சொற்களற்ற துயரார்ந்த நிலப்பரப்புக்குள் நம் துயரங்களோடு இறக்கிவிட்டுவிடுகின்றன.”கிடார் கலைஞனின் சடலம்” இத்தொகுப்பிலுள்ள காதல் கவிதைகளில் முழுமையடைந்ததாக வந்துள்ளது.ரொமாண்டிஸத் தன்மை கொண்ட “ஒரு பிளாஸ்டிக் டம்ளர்” வினோதமான வாசிப்பனுபவத்தைக் கொடுக்கிறது.<br />இந்தத் தொகுப்பு இன்னும் இரு விதத்தில் மிக வித்தியாசமனதாக தோன்றுகிறது.ஒன்று,இத்தொகுப்பின் கவிதைகளுக்கு இசை அளித்துள்ள தலைப்புகள்.அவை ஒவ்வொன்றும் வாசகனை கற்பனையின் வெளிக்குள் செலுத்தும் தன்மையை கொண்டுள்ளன.இரண்டாவது அடர்வான மொழியோடு இசை உருவாக்கும் அல்லது அறிமுகப்படுத்தும் புதுப்புது சொற்கள்.”தனியன்”, ”உடலன்”, ”பிச்சாந்தேகி”,” துயரன்” போன்றவை.இன்னொன்றையும் நாம் சொல்லவேண்டும்.அவர் பணி சார்ந்த மாத்திரைகள்,மருந்துகள் இவற்றின் மெல்லிய வாசனையையும் மயக்க நிலைகளும் அவரது கவிதைக்குள் அழகாக பொருத்திக்கொள்கின்றன.<br />இந்தத் தொகுப்பில் இசை எழுதியுள்ள காமம் மற்றும் காதலைக் குறித்த கவிதைகளில் சில வாசிக்க சுவாரசியமாக இருக்கின்றன.ஆனால் பெரும்பாலானவை உள்ளீடற்றதாக அல்லது description ஆக இருக்கின்றன.அவரது கவிதைகள் குறித்த கவிதைகள் முழுக்க தொகுப்பில் ஒட்டுக்குடலைப் போலத் தோற்றமளித்து எரிச்சலை ஊட்டுகின்றன.பெரும்பாலான கவிதைகளின் பலவீனமாக நாம் ஒன்றை அனுமானிக்க முடிகிறது.அது இயல்பாய் எழும் கவிதையை காத்திருக்க விடாமல் கவிஞன் வலிந்து உள்ளே போய் வேலை செய்து அதை கவிதை எழுந்த மூலத்திற்கு பொருத்தமில்லாமல் அல்லது அழுத்தமற்று முடியச்செய்துவிடுவது அல்லது கவிதை வலுவற்று முடிவது.இவ்வகைக் கவிதைகளுக்கு உதாரணமாக மயக்கு மருந்துகளை தவிர்க்கவும்,கன்றுக்குட்டியைப் போல்,தற்கொலக்குத் தயாராகுபவன்,அழைப்பு மணியை,ஒரு சுவரஸ்யத்திற்காகத்தான் போன்ற கவிதைகளைச் சொல்லலாம்.ராசா வேஷம் கட்டும் கூத்துக்கலைஞன் கவிதைகள் துணுக்குககளாகவே நின்று விடுவதா அல்லது கவிதையாக மறுவதா என்ற இடைப்பட்ட குழப்பத்தில் இருக்கின்றன.<br />பித்தேறிய கனா,ஒரு திகிலூட்டும் வரி ஆகிய இரு கவிதைகளும் முதல் இரண்டு வரிகளை மட்டும் கவிதையாக கொண்டிருந்தால் வீரியமிக்கதாக இருந்திருக்கும்.ஆனால் கவிஞர் மேலும் கவிதைக்குள் பேச முற்பட்டு அதன் வீரியத்தை இழக்கச்செய்கிறார்.மிகச்சிறப்பாக வந்திருக்க வேண்டிய “பிதாவே” கவிதை Pattern Poetry ஆக மாறிவிடுகிறது.<br />இத்தொகுப்பின் ”சிறப்பாக எழுதப்படாத” கவிதைகளாக “வெற்றி,மிகப்பெரிய வெற்றி”, “ஓப்பியடிக்கும் பெண் அதிகாரி” ,”மியாவ்” போன்றவற்றை நான் மதிப்பிடுகிறேன்.காரணம் இக்கவிதைகளில் கவிஞன் உள்ளடக்கத்தைப் பார்க்கும் கோணமே தவறாக இருக்கிறது.ஆனால் மொத்தத் தொகுப்பின் கவிதைகளை மதிப்பிடுகையில் இந்த பலவீனங்கள் அனுமதிக்கத்தக்கதே.மேலும் சிறப்பாக எழுதப்படாத கவிதைகள் என்று குறிப்பிடுவது ஒரு அடையாளம் சார்ந்த வகைப்பாட்டுக்கு மட்டுமே.எழுதும் ஒவ்வொரு கவிதைக்கும் ஒரு காரணம் இருப்பதை கவிஞன் அறிவான்.ஆகவேதான் நாம் கவிதைகளை மோசமானவை என்று வகைப்படுத்தாமல் வேறுவிதமாக சொல்ல வேண்டியிருக்கிறது.<br />இசையின் “உறுமீன்களற்ற நதி” யில் பொங்குவது புதுவெள்ளம்.இந்த வெள்ளம் சிற்சில குப்பை கூளங்களையும் அடித்து வந்தாலும் புதுவெள்ளத்தின் அழகை அது குறைக்கவில்லை.தன் சரியான திசையை இந்தத் தொகுப்பில் கண்டடைந்திருக்கும் இந்நதி ஒளிமீன்கள் துள்ளும் பெருங்கடலை நோக்கியே போகிறது என்று நான் நம்புகிறேன். நதிமுகத்தைப் பாதுகாத்துக்கொள்வது இசையின் கடமை.<br />Reply Forward<br /><br /><br />New window<br />Print all<br />« Back to Sent Mail<br />Archive </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1443849034150773577-2197044616897580789?l=isaikarukkal.blogspot.com' alt='' /></div>டங்கு டிங்கு டுhttp://www.blogger.com/profile/17827673136577093338noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-1443849034150773577.post-81392244926486447432010-04-03T09:51:00.003+05:302010-04-03T09:57:51.827+05:30<a href="http://3.bp.blogspot.com/_UcC2fJ0izAM/S7bDdXy5vLI/AAAAAAAAAIM/Ht5tpJReWsw/s1600/309074-thumbnail.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5455762907977071794" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 150px; CURSOR: hand; HEIGHT: 113px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_UcC2fJ0izAM/S7bDdXy5vLI/AAAAAAAAAIM/Ht5tpJReWsw/s400/309074-thumbnail.jpg" border="0" /></a><br /><div>ஒரு குள்ளமான காதல்<br /><br /><br /><br />ஒரு கோடி முத்தங்களில்<br />ஒரு துளியூண்டு முத்தம்<br />கடைசியில் தான் ஒரு முத்தமே இல்லை என்று<br />விலகிக் கொள்கிறது.<br /><br />எண்ணற்ற சொற்களில்<br />ஒரு நொண்டிச் சொல்<br />பாதியில் விழுந்து கதறுகிறது.<br /><br /><br />எவ்வளவோ பரிசுகளில்<br />ஒரு பரிசு<br />பழைய துணியில் சுற்றிக் கட்டப்பட்ட அவல்.<br />அது தயங்கி தயங்கி நகர்கிறது.<br /><br />எத்தனையோ ஸ்பரிசங்களில்<br />ஒரு ஸ்பரிசம்<br />சந்தேகங்களில் உழல்வது<br />அது தொட்டோமா இல்லையா<br />என்று தெரியாமல் குழம்புகிறது.<br /><br />நூறு காதல்களில் ஒரு காதல்<br />ரொம்பவும் குள்ளமானது அது தன் கையை உயர்த்திக் காட்ட வேண்டி இருக்கிறது</div><br /><p> நன்றி; தீராநதி </p><p> </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1443849034150773577-8139224492648644743?l=isaikarukkal.blogspot.com' alt='' /></div>டங்கு டிங்கு டுhttp://www.blogger.com/profile/17827673136577093338noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1443849034150773577.post-70222370323103912222010-03-24T13:23:00.003+05:302010-03-24T13:33:02.641+05:30<a href="http://3.bp.blogspot.com/_UcC2fJ0izAM/S6nHF_VIh2I/AAAAAAAAAIE/776dvg1BQUI/s1600/243002_medium.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5452107729622042466" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 269px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_UcC2fJ0izAM/S6nHF_VIh2I/AAAAAAAAAIE/776dvg1BQUI/s400/243002_medium.jpg" border="0" /></a><br /><div>தென்றல் என்றழைக்கப்படும் ஞாயிற்றுகிழமையின் காற்று<br /><br /><br /><br /><br />பிஸ்கட்டைப் பிட்டு<br />தேநீரில் நனைத்து சுவைப்பது போல<br />இந்த ஞாயிற்றுகிழமையைப் பிட்டு<br />ஒரு கோப்பை மதுவில் நனைத்து சுவைக்கிறேன்.<br />மூளைக்குள் கத்திக்கொண்டிருந்த<br />அலுவலகத்தின் நா<br />அறுக்கப்பட்டு விட்டது.<br />மைதானங்களில் மகிழ்ச்சி<br />ஒரு ரப்பர் பந்தென<br />துள்ளிக்கொண்டிருப்பதை பார்க்கிறேன்.<br />இக் கொதி நிலம் திடீரெனக் குளிர்ந்து<br /><span class="">பெய்கிறது </span>ஒரு ரம்யமான மழை.<br />ஞாயிற்றுகிழமையின் காற்றுக்குதானா தென்றல் என்று பெயர்<br />என்றொரு வரி தோன்றியது.<br />இதையடுத்து உருகிவழிந்த<br />கண்ணீரின் துளியொன்று<br />கோப்பைக்குள் சிந்த<br />எடுத்து அருந்தினேன்.<br />தாளாத தித்திப்பு அது!<br />தாளாத தித்திப்பு அது!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1443849034150773577-7022237032310391222?l=isaikarukkal.blogspot.com' alt='' /></div>டங்கு டிங்கு டுhttp://www.blogger.com/profile/17827673136577093338noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-1443849034150773577.post-15037633869909343882010-01-31T10:52:00.004+05:302010-03-24T13:14:30.422+05:30<a href="http://3.bp.blogspot.com/_UcC2fJ0izAM/S2ueJB7xO2I/AAAAAAAAAHk/iGUNSEv7Y6Q/s1600-h/images.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5434611253327772514" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 141px; CURSOR: hand; HEIGHT: 94px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_UcC2fJ0izAM/S2ueJB7xO2I/AAAAAAAAAHk/iGUNSEv7Y6Q/s400/images.jpg" border="0" /></a><br /><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_UcC2fJ0izAM/S2udtED9yDI/AAAAAAAAAHc/qbRZ7AS8zSs/s1600-h/images.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5434610772862683186" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 141px; CURSOR: hand; HEIGHT: 94px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_UcC2fJ0izAM/S2udtED9yDI/AAAAAAAAAHc/qbRZ7AS8zSs/s400/images.jpg" border="0" /></a><br /><br /><div><a href="http://2.bp.blogspot.com/_UcC2fJ0izAM/S2UcU_7zD4I/AAAAAAAAAHU/emehTPyyDaM/s1600-h/images.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5432779672577576834" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 141px; CURSOR: hand; HEIGHT: 94px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_UcC2fJ0izAM/S2UcU_7zD4I/AAAAAAAAAHU/emehTPyyDaM/s400/images.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br /><div>டம்மி இசை<br /><br /><br /><br />வீட்டிலிருந்து 15 நாட்கள்<br />விடுப்புவேண்டி இருப்பதால்<br />அமானுஷ்யத்தின் துணைகொண்டு<br />ஒரு “டம்மிஇசையை” உருவாக்கினேன்.<br />அதற்கு என் நடை உடை பாவனைகளை கற்பித்தேன்.<br />ஒரு அலைபேசியை கையளித்தேன்.<br />மனமுருக அதன் கரங்களைப் பற்றுதலால்<br />நன்றி பகன்று விடைபெற்றேன்.<br />மறுநாளே அழைத்த அது<br />என் மகனின் வீட்டுப்பாடங்கள்<br />ரொம்பவும் கடினமாக இருப்பதாக சொன்னது.<br />நாளுக்கு நாள் அதன் புகார்கள்<br />அதிகரித்துக் கொண்டே வந்தன.<br />புதிததாய் தனக்கு மூச்சுமுட்டும் வியாதி கண்டிருப்பதாகவும்<br />சீக்கிரம் வந்துவிடும் படியும்<br />அது நச்சரிக்கத்துவங்கியபோது<br />நானதனை கெட்ட கெட்ட வார்த்தைகளால் திட்டினேன்.<br />அமானுஷ்யக்காரரிடம் சொல்லி விடுவதாக மிரட்டினேன்.<br />பிறகு அதன் அழைப்புகள் நின்று விட்டன.<br />விடுமுறையின் ஏகாந்தம் முடியும் கடைசி நாளில்<br />என் வருகையைத் தெரிவிக்க<br />நான் அதை அழைக்க ,</div><br /><br /><div><span class="">ஒரு பெண் குரல் சொன்னது </span><br />“நீங்கள் தொடர்புகொள்ளும்<br />வாடிக்கையாளர்<br />பிரபஞ்சத்திற்கு வெளியே இருக்கிறார்”<br /><br /><br />நன்றி; கல்குதிரை<br />.</div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1443849034150773577-1503763386990934388?l=isaikarukkal.blogspot.com' alt='' /></div>டங்கு டிங்கு டுhttp://www.blogger.com/profile/17827673136577093338noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1443849034150773577.post-44912766855687487732010-01-20T19:19:00.002+05:302010-01-20T19:29:18.645+05:30<a href="http://4.bp.blogspot.com/_UcC2fJ0izAM/S1cMINra9wI/AAAAAAAAAHM/BEwShPP-xq8/s1600-h/images.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5428821211068692226" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 184px; CURSOR: hand; HEIGHT: 196px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_UcC2fJ0izAM/S1cMINra9wI/AAAAAAAAAHM/BEwShPP-xq8/s400/images.jpg" border="0" /></a><br /><div>சித்தாந்தங்களின் துப்பாக்கிகள்- 1<br /><br />அவனிடம் இருந்த துப்பாக்கி<br />சமயம் பார்த்து வெடிக்காமல் போனது.<br />அவன் அதை துடைத்து எண்ணையிட்டு<br />நன்றாகவே பராமரித்து வந்தான்.<br />இருந்தும் அது வெடிக்கவில்லை.<br />விசையை அழுத்திப் பார்த்தான்.<br />தோட்டாக்களை ஆராய்ந்தான்.<br />எல்லாம் சரியாகவே இருந்தது.<br />பிறகு அதை ஒரு துப்பாக்கி பழுதுபார்ப்பவனிடம்<br />கொண்டுபோய் கொடுத்தான்.<br />அவன் தீர பரிசோதித்துவிட்டு<br />எல்லாம் சரியாகவே இருக்கிறது<br />என்று திருப்பிக் கொடுத்தான்.<br />எல்லாம் சரியாக இருந்தும்<br />ஒரு துப்பாக்கி ஏன் வெடிக்கமாட்டேன் என்கிறது<br />என்றிவன் யோசித்த வேளையில் </div><br /><div>பெருங்குரலில் ஒரு சிரிப்பொலி <span class="">கேட்டது.</span></div><br /><div><span class=""></span></div><br /><div><span class="">சித்தாந்தங்களின் துப்பாக்கிகள்-11<br /><br /><br />அதை நோக்கி சுட்டபடி<br />தொடர்ந்து முன்னேருங்கள்<br />என்றொரு ஆணை பிறந்தது.<br />சர்வ வல்லமை படைத்த அது </span></div><br /><div><span class="">ஏதோ ஒரு மந்திரத்தை முணூமுணுத்தது.<br />துப்பாக்கிகள் ஒன்றையொன்று சுட்டுக் கொண்டன.</span></div><br /><div><span class="">அது தொடர்ந்து முன்னேறியபடி இ<span class="">ருக்கிறது.</span></span></div><br /><div><span class=""></span></div><br /><div><span class="">சித்தாந்தங்களின் துப்பாக்கிகள்-111<br /><br /><br /><br />அந்த ஊரில் எல்லோரும் அவரை<br />துப்பாக்கி சாமி என்றே அழைத்தனர்.<br />அடிக்கடி இரவுகளில் வீறிடும் குழந்தைகளுக்கு<br />அவர் தன் துப்பாக்கியிலிருந்து தாயத்துகள் செய்து தந்தார்.<br />ரவைகளை உருக்கி குளுகைகளையும் களிம்புகளையும்<br />தயாரித்தார்.<br />அவர் தன் பல்லாயிரம் கரங்களால்<br />பல்லாயிரம் மக்களின் கண்ணீரைத் துடைத்ததாகச் சொன்னார்கள்.<br />அவரிடம் எல்லா வினாக்களுக்கும் விடையிருப்பதாகவும்<br />சகல குழப்பங்களுக்கும் தெளிவிருப்பதாகவும் சொல்லப்பட்டதால்<br />நான் என் வினாவைத் தூக்கிக் கொண்டு அவரிடம் போனேன்.<br />அவர் தாள் பணிந்து அதைக் கேட்டேன்.<br />மறுபடியும் கேட்டேன்.<br />திரும்பவும் கேட்டேன்.<br />சாமி சில கேள்விகளுக்கு மட்டும் இப்படி<br />காது கேளாதது போல் நடிப்பார்<br />என்று ஏற்கனவே செவியுற்றிருந்ததால்<br />அவர் காதுக்குள் சென்று கேட்டேன்.<br />இவனை வெட்டி தோட்டத்தில் புதையுங்கள்<br />என்று கத்தினார்.</span></div><br /><div><span class=""></span></div><br /><div><span class=""></span></div><br /><div><span class=""></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1443849034150773577-4491276685568748773?l=isaikarukkal.blogspot.com' alt='' /></div>டங்கு டிங்கு டுhttp://www.blogger.com/profile/17827673136577093338noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1443849034150773577.post-87512038950871098602009-12-31T12:18:00.005+05:302009-12-31T12:35:11.927+05:30<a href="http://2.bp.blogspot.com/_UcC2fJ0izAM/SzxMyJNvSSI/AAAAAAAAAHE/hoszpi4Y-t8/s1600-h/flying_doves_photos_pictures.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5421292475797948706" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 118px; CURSOR: hand; HEIGHT: 148px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_UcC2fJ0izAM/SzxMyJNvSSI/AAAAAAAAAHE/hoszpi4Y-t8/s400/flying_doves_photos_pictures.jpg" border="0" /></a><br /><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_UcC2fJ0izAM/SzxLyKGk6-I/AAAAAAAAAG8/LBd8HQoDKYY/s1600-h/francelink6.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5421291376524717026" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 100px; CURSOR: hand; HEIGHT: 75px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_UcC2fJ0izAM/SzxLyKGk6-I/AAAAAAAAAG8/LBd8HQoDKYY/s400/francelink6.jpg" border="0" /></a><br /><br /><div>அதனாலென்ன?<br /><br />விகடன் பொங்கல் சிறப்பிதழில் எனது கவிதைகள் வந்திருக்கின்றன.<br />அழகான வடிவமைப்புடன் இடம் பெற்றிருக்கிற அக்கவிதைகளில்<br />இரண்டு இடங்களில் விகடன் கத்தரி வைத்திருக்கிறது. ( வெறும் இரண்டே எழுத்தை தான் நீக்கியிருக்கிறார்கள் என்ற போதும் மனம் வேதனை கொள்ளவே செய்தது). “அதனாலென்னா? “ என்று ஒரு கவிதைக்கு புதிதாக ஒரு தலைப்பு வைத்திருக்கிறார்கள். நம்பர் 1 வார இதழில் உன் கவிதை வரும் என்றால் ‘அதனாலென்ன’ டா இசை!.....<br />நண்பர் சுகுணா திவாகருக்கு என் நன்றியும், விகடனுக்கு என் நன்றியும், வருத்தமும்.<br />எடிட் செய்யப்படாத எனது கவிதைகள் கீழே...</div><br /><br /><div>````````````````````````````````````````````````````</div><br /><br /><div>ஓயாத திகில்<br /><br /><br /><br /><br />என் உடல் ஆம்புலன்ஸ்<br />தலை சைரன் பல்ப்<br />மனம் இடுது நாசஊளை.</div><br /><br /><div>`````````````````````````````````````````````````</div><br /><br /><div>999 வாழ்க்கை<br /><br /><br />இரட்டை வாழ்க்கை வாழ்கிறாய்<br />எனக் கடிந்து கொள்கிறாயே<br />நானென்ன அவ்வளவு நீதிமானா?<br />அடி தோழி! நான் 999 வாழ்க்கை வாழ்கிறேன்.</div><br /><br /><div>`````````````````````````````````````````````````````````````````````````````</div><br /><br /><div>உன்னை அடைவது ...<br /><br /><br />உன்னை முத்தமிட வேண்டியே<br />உன் இதழ்களை முத்தமிடத் தவிக்கிறேன்.<br />உன் இதழ்களை முத்தமிடுவது<br />உன்னை முத்தமிடுவதாகுமா<br />எனத் தெரியவில்லை.<br />உன்னை அடைவதற்கென்றே<br />உன் உடலை அடைந்திடத் தவிக்கிறேன்.<br />உன் உடலை அடைவது<br />உன்னை அடைவதாகுமா<br />எனத் தெரியவில்லை.</div><br /><br /><div>`````````````````````````````````````````````````````````````````````````</div><br /><br /><div>ஒரு ஒழியாத சப்தம்<br /><br /><br />பேசிக்கொண்டிருக்க பேசிக்கொண்டிருக்க<br />ஒரு காதல்<br />தன்னை பட்டென துண்டித்துக்கொண்டது.<br />அப்போது அவன் காதில்<br />“ங்கொர்” என்ற ஒரு சத்தம் கேட்டது.<br />அது முதலாய் அவன் ஆயுள்தீரும் வரை<br />அச்சத்தம் ஒழியவேயில்லை.<br />காது, மூக்கு, தொண்டை நிபுணர்களால்<br />அதை சரி செய்ய கூடவில்லை.</div><br /><br /><div>````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````</div><br /><br /><div>ஒரு பறவையை வழிஅனுப்புதல்<br /><br /><br />ஒரு பறவை கூட்டை விட்டு<br />வெளியேறும் விருப்பதைத் தெரிவிக்கையில்<br />நீங்கள் அதற்கு தகுந்த காலநிலையை<br />தெரிவு செய்து கொடுக்க வேண்டும்.<br />அதன் சிறகுகளை ஒரு முறை<br />சோதித்துக் கொள்வது நல்லது.<br />தேவை எனில்<br />அதன் வலிமையை கூட்டும் வழிகளையும் கற்பிக்கலாம்.<br />அடிக்கடி அதை தடவிக்கொடுப்பதை<br />கொஞ்சம் கொஞ்சமாக குறைத்துக் கொள்ள வேண்டும்.அதன் கண்களை தவிர்த்து விட வேண்டும்.<br />வேடனின் தந்திரங்கள் மற்றும் அம்புகளின் கூர்மை பற்றி<br />கனிவோடு எச்சரிக்க வேண்டும்.<br />போகும் வழியில் அதற்கு பசிக்குமென்பதும்<br />உங்களுக்கு தான் நினைவிருக்க வேண்டும்<br />வழக்கம் போல் தங்கள் அலகால் புகட்டாமல்<br />ஒரு தட்டில் வைத்து நீட்ட வேண்டும்.<br />பிறகு வானத்தைப் பார்க்கும் சாக்கில்<br />அண்ணாந்து பார்க்காதிருக்க வேண்டும்.</div><br /><br /><div>``````````````````````````````````````````````````````````````````````````````</div><br /><br /><div>நீ உன் முத்தத்தை உதட்டிற்கு கொண்டு வா<br /><br /><br />ரயில் வந்து விட்டது.<br />அதற்கு ஒன்றும் தெரியாது.<br />அது<br />வரும் போகும்.</div><br /><br /><div>``````````````````````````````````````````````````````````````````````</div><br /><br /><div>நீயொரு இளமஞ்சள்<br /><br />உனதிடையில் ததும்புகிற<br />இளமஞ்சள் நதி<br />என் கனவேறி வந்தது.<br />இது ஒரு இளமஞ்சள் கனா.<br />இது ஒரு இளமஞ்சள் இரவு.<br />இள மஞ்சள் வெள்ளதில்<br />மிதக்கிறது இவ்வறை.</div><br /><br /><div>```````````````````````````````````````````````````````````````````````````</div><br /><br /><div>மகா ரப்பர்<br /><br /><br />பிழையாக எழுதப்பட்ட<br />ஒரு வரியை<br />அழித்துக்கொண்டிருக்கிறான் சிறுவன்.<br />அதை அருகிலிருந்து பார்த்தபடியிருந்தவன்<br />தம்பி, இது போல்<br />2.3.2002 ஐ அழிக்கமுடியுமா<br />என்று கேட்டான்.<br />இது இங்க் ரப்பர்னா<br />எல்லாத்தையும் அழிக்கும்<br />என்றான் சிறுவன்.</div><br /><br /><div>`````````````````````````````````````````````````````````````````````</div><br /><br /><div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1443849034150773577-8751203895087109860?l=isaikarukkal.blogspot.com' alt='' /></div>டங்கு டிங்கு டுhttp://www.blogger.com/profile/17827673136577093338noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1443849034150773577.post-31113193013463825012009-12-01T18:11:00.003+05:302009-12-05T18:41:37.340+05:30<div><a href="http://1.bp.blogspot.com/_UcC2fJ0izAM/SxUPSVzUPbI/AAAAAAAAAGo/Xr7qIKis278/s1600/gs344054.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5410247335119961522" style="margin: 0px auto 10px; display: block; width: 113px; height: 170px; text-align: center;" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_UcC2fJ0izAM/SxUPSVzUPbI/AAAAAAAAAGo/Xr7qIKis278/s400/gs344054.jpg" border="0" /></a><br /><br /><div>திடீரென பீடித்துக்கொள்ளும் மனச்சோர்வு<br /><br /><br /><br />திடீரென பீடித்துக்கொள்ளும் மனச்சோர்வு<br />அதற்கு ஒரு காரணத்தை சொல்ல மறுக்கிறது.<br />சிகரெட்டுக்களை புகையாக்குகிறது.<br />திடீரென மனச்சோர்வால் பீடிக்கபடுபவர்களுக்கென்றே<br />எப்போதும் விட்டத்தில்<br />ஒரு பல்லி அமர்ந்திருக்கிறது.<br />நீங்கள் மனச்சோர்வால் பீடீக்கப்படுகையில்<br />உங்கள் நண்பர்களின் எல்லா இணைப்புகளும்<br />உபயோகத்தில் இருக்கின்றன.<br />உங்களுக்கு நீங்களே பேசிக்கொள்ள<br />உருவாக்கிடும் வரிகளை<br />யாரோ ஒருவன்<br />உருட்டுக்கட்டையால் தலையில் அடிக்கிறான்.<br />திடீரென பீடித்துக்கொள்ளும் மனச்சோர்வு<br />ஒன்பதாவது சுயமைதுனத்தில்<br />இரத்தமாக வெளியேறுகிறது.<br />பிறகு நினைவும் இல்லை.<br />சோர்வும் இல்லை.</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1443849034150773577-3111319301346382501?l=isaikarukkal.blogspot.com' alt='' /></div>டங்கு டிங்கு டுhttp://www.blogger.com/profile/17827673136577093338noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1443849034150773577.post-76077825720301821352009-10-02T16:52:00.002+05:302009-10-02T16:58:46.333+05:30<a href="http://1.bp.blogspot.com/_UcC2fJ0izAM/SsXjhPFp4FI/AAAAAAAAAFw/lsj_LbwlSwI/s1600-h/abstract-paintings-notdrowning-home[1].jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5387962689344102482" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 318px; CURSOR: hand; HEIGHT: 250px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_UcC2fJ0izAM/SsXjhPFp4FI/AAAAAAAAAFw/lsj_LbwlSwI/s400/abstract-paintings-notdrowning-home%5B1%5D.jpg" border="0" /></a><br /><div align="justify"><span style="font-size:85%;"><strong>சிக்கலான அல்ஜீப்ரா கணக்குகளுக்கு திணறும் எளிய மூளை<br />‘காயசண்டிகை’ கவிதை நூலை முன் வைத்து..<br /></strong></span><br /><span style="font-size:85%;">நவீன கவிதைகளில் படிந்திருக்கும் துயரத்திற்கு உலகப் போருக்குப் பிறகான மனித மனங்களில் படர்ந்த இருள் ஒரு காரணமாக சொல்லப்படுவதுண்டு. துயரம் மனிதனோடு சேர்ந்தே பிறக்கிறது. ஆனால் உலகப் போரின் பேரிழப்புகளின் போதே அது பெரிதாக, ஒட்டு மொத்தமாக உணரப்பட்டது என்று இதை நாம் புரிந்து கொள்ளலாம்.<br /><br />இப்படி துயரக் கறை கொண்ட கவிதைகளின் மேல் தற்போது வைக்கப்படும் ஒரு விமர்சனம் “ஒப்பாரி வைப்பது போல் இருக்கிறது” என்பது. ஒப்பாரிப் பாடல்கள் தமிழ் இலக்கியத்தில் ஏற்கனவே ஒரு கலைப்படைப்பாக ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்டிருக்கிற நிலையில், இவ்விமர்சனத்தை நிர்தாட்சண்யமாக ஒதுக்கி விடலாம். ஒரே ஒரு நிபந்தனை, அப்பாடல்கள் கலையின் அழகியலோடு வெளிப்படவேண்டும் அவ்வளவே. நவீன கவிதையின் குறிப்பிடத்தக்க ஆளுமைகள் பலரிடமும் ஒரு ஓயாத துயரத்தைக் காணமுடிகிறது.<br /><br />துயரக் கறைக் கொண்ட இளங்கோ கிருஷ்ணனின் கவிதைகள் அடங்கிய இவரது முதல் கவிதைத் தொகுப்பான ‘காயசண்டிகை’ 2007ல் வெளிவந்து தற்போது பரவலாக கவனம் பெறத் துவங்கியிருக்கிறது.<br /><br />வாழ்வு தரும் நெருக்கடிகள் வழங்கியவை இக்கவிதைகள். இக்கவிதைகளின் மூலம் அந்நெருக்கடிகளின் அழுத்தத்திலிருந்து கவிஞர் வெளியேற முயற்சித்திருக்கிறார். வாழ்வு அடிக்கடி தன் நாசரூபம் காட்டுவதும், கவிஞர் ஒரு கவிதையின் மூலம் அதைக் கடக்க முயற்சிப்பது தொடர்ந்து நடந்திருக்கிறது. அடிக்கும் போது அழுவது ஒருவித எதிர்வினைதான் என்று கொள்வோமெனில், வஞ்சமும் கசப்பும் கொண்ட இவ்வாழ்வுக்கெதிராக இக்கவிதைகள் தொடர்ந்து எதிர்வினையாற்றுகின்றன என்று சொல்லலாம். ‘போதும்...என்னை விட்டு விடு’ என்று மண்டியிட்டுக் கெஞ்சுகின்றன. யார் செவிமடுப்பதெனத் தெரியவில்லை; தொடர்ந்து புகார் கூறுகின்றன. படிக்கும் போது செவி மடுக்கும் நாம் அதனோடு சேர்ந்து சொல்கிறோம் “ஆம்..இவ்வாழ்வு மோசமானதுதான்” .<br /><br />ஏன் இப்படி இளங்கோ துயரத்தை மட்டுமே பாடுகிறார் என்ற கேள்வியை எழுப்பி பார்க்கலாம். நமக்கு ஒரு வாழ்கை வழங்கப்பட்டிருக்கிறது. அதை நாம் வாழ்ந்தாக வேண்டும். அதை நம்மால் மாற்ற முடிவதில்லை. நமது நாட்கள் பெரும்பாலும் ஒரே மாதிரியாகவே கழிகின்றன. (ஒன்று போலவே தோன்றும் அறைகள் கொண்ட இப்பெரும் மாளிகையில் இன்னும் எத்தனை அறைகள் உள்ளன: பக்கம் 35) ஊர், வீடு, நண்பர்கள், அலுவலகம், வழித்தடம் என எதுவும் மாறுவதில்லை எனவே கவிதையும் மாறுவதில்லை என்று சொல்லலாமா? (நமது வாழ்வனுபவமாக இல்லாமல் புத்தகங்கள் மூலமாக நாம் பெறுகிற அறிவு வெவ்வேறு விஷயங்களை கவிதைக்குள் கொண்டு வந்து சேர்க்குமா என்பதில் எனக்கு இன்னும் கொஞ்சம் சந்தேகமிருக்கிறது) இது கொஞ்சம் சோர்வைத் தரவே செய்கிறது. ஆனால் இன்று வெளியிடப்படுகின்ற மூத்த கவிஞர்களின் முழுக் கவிதைத்திரட்டுகளை படிக்கும் போதும் நாம் கொஞ்சம் சோர்வடையவே செய்கிறோம். ‘ஒருவித’ கூறியது கூறல் எல்லாக் கவிஞர்களுக்கும் நிகழ்ந்திருக்கிறது. இத்தனை சமாதானங்களுக்குப் பிறகும் இன்னொரு கேள்வி எழுகிறது இளங்கோவின் வாழ்வில் கொண்டாட்டமே இல்லையா என்பது அது. இருந்திருக்கும் ஆனால் எல்லாக் கவிஞர்களுக்கும் தன் படைப்பில் எதைச் சொல்வது என்பதில் அவன் அறிந்தோ அறியாமலோ ஒரு தேர்வு இருக்கிறது என்றே கருத வேண்டியிருக்கிறது.<br /><br />நமது மரபுக் கவிதைகளில் இசை வெள்ளம் பெருகி, அது கவிதையையே அடித்துக் கொண்டு போனதால் நாம் நவீன கவிதைகளில் இசைத் தன்மை என்பதை வெறுத்து ஒதுக்கினோம். இருந்தும் இசையின் அழகியலை, கவிதைக்கு ஊறு நேரா வண்ணம் கைக்கொண்ட கவிஞர்கள் சிலர் இருக்கிறார்கள். பிரமிள், ராஜ சுந்தரராஜன், ஞானக்கூத்தன், தேவதேவன் போன்ற சிலரை இவ்வகையில் சேர்க்கலாம். இத்தொகுப்பிலும் இசையின் அழகியலோடு வெளிப்பட்டிருக்கிற கவிதைகள் சிலவற்றை காணமுடிகிறது. இவ்விஷேச அழகியலால் பிற கவிதைகளிலிருந்து தனித்து தெரிந்து கவனம் பெறுகின்றன இவை.<br /><br />உன்மத்தம் முற்றிய பிச்சைக்காரியின் கையில் உருவெடுக்கும் அட்சய பாத்திரம், அறம் பிழைத்தோர்க்கு கூற்றாகும் மஞ்சள் நிற முகமூடியிலிருந்து வெடித்தெழும் சிரிப்பொலி என தொன்மங்களில் இருந்து உருவாக்கியிருக்கிற பிரதிகள் அலாதியான வாசிப்பனுவம் தருபவை.<br /><br />குறிப்பிட்டுச் சொல்ல வேண்டிய இன்னொன்று இக்கவிதைகளின் எளிமை. இவை பயமூட்டலை இலக்காக கொள்ளாமல், வாசித்தலை இலக்காக கொண்டவை. ஆனால் வாசிக்கப்படவேண்டும் என்பதற்காக நீர்த்த, மொன்னைத் தனமான வெளிப்பாடுகள் எதையும் இவை கொண்டிருக்கவில்லை. மாறாக விரிவும் ஆழமுமான பயணங்களுக்கு நம்மைக் கூட்டிச் செல்லவே செய்கின்றன. ஆனால் இக்கவிதைகளோடு இவை உருவான காலந்தொட்டு வாழ்ந்து வருபவன் என்கிற அடிப்படையில் எனக்கு நேர்கிற ஒரு வருத்தம் ‘கவிதையின் ஆயுள்’ என்பது. திருகலான மொழியும் அதி நுட்பமும் கொண்டெழுதும் கவிஞர்களே இது குறித்து அதிகம் அக்கறை கொள்ளும் இச்சூழலில், ஒரு எளிய கவிதை சொல்லி இது குறித்து இன்னும் அதிக அக்கறை காட்ட வேண்டியவனாக இருக்கிறான். கவிதையின் ஆயுளை நிர்ணயிக்கும் பல்வேறு விஷயங்களில் புதுமையும் அழகியலும் பிரதான இடம் வகிக்கின்றன. இளங்கோ அசட்டையின்றி உச்சபட்ச புதுமையின் அழகியலை சமைப்பதன் மூலம் அவர்தன் கவிதையின் ஆயுளை இன்னும் கூட்டிக் கொள்ளலாம்.<br /></span></div><br /><p><span style="font-size:85%;">நன்றி: தேவமகள் இலக்கிய விருதுகள் விழா மலர் மார்ச்' <span class="">20</span>08</span></p><br /><p><span style="font-size:85%;"></p></span><br /><span style="font-size:85%;"><div align="justify"><br />தொகுப்பிலிருந்து....<br /><br /><br /><br /><strong>கையறு நிலை</strong><br /><br />கள்ளின் சுவை மூளையைக் கிள்ள<br />சொல்லின் போதை இருதயம் நுரைக்க<br />யாழினை மீட்டிப் பாணன் பாடுகிறான்<br /><br />பெளர்ணமி நிலவே பெளர்ணமி நிலவே<br />பைரவி நெற்றியின் களிர்பல் பொட்டே<br />முன்னொரு காலம் பூமி பிளந்ததில்<br />பன்னியின் கறியும் பனைமரக்காடும்<br />ஐவகை நிலமும் அறுசிறு பொழுதும்<br />முக்குறு முடியும் மக்களின் குணமும்<br />பூமியின் வயிற்றில் போனதம்மே<br /><br />நீல்வான் நிலவே நீல்வான் நிலவே<br />நீலியின் முலைபோல் சுரந்திடும் அமுதே<br />பின்னொரு காலம் மூழ்கிய நீரில்<br />முத்தின் நகரும் மரணத்தின் நகரும்<br />நாவாய்க் கூட்டமும் நெய்தல் தோட்டமும்<br />நீரில் உப்பாய் கரைந்ததம்மே<br /><br />மாணிக்க நிலவே மாணிக்க நிலவே<br />மாடத்தி முகம் போல் அரும்பிய சுடரே<br />வேறொரு காலம் காற்று கடுத்ததில்<br />கடவுளர் முகமும் சமணர் அறமும்<br />எலுமிச்சை பழிக்கும் புத்தனின் தலையும்<br />சூறைக்காற்றில் பறந்ததம்மே<br /><br />பித்தொளி நிலவே பித்தொளி நிலவே<br />பிடாரி கூந்தலில் சூடிய மலரே<br />பிறிதொரு காலம் மண்டிய நெருப்பில்<br />கருவியும் கலையும் பேசிடும் மொழியும்<br />கோயிலும் மதமும் கூடிடும் இனமும்<br />அமிழ்தினும் இனிய அருசுவைக் கள்ளும்<br />செங்கால் தீயில் சேர்ந்ததம்மே<br /><br />சந்தன நிலவே சந்தன நிலவே<br />சாமுண்டியவள் உந்திச் சுழியே....<br /><br /><br /><strong>ஹிட்லர்<br /></strong><br />ஒரு நாள் காலை தன் நிலைகண்ணாடியில்<br />சாப்ளினின் முகம் தெரிவதைக்கண்டு<br />அதிர்ச்சியில் உறைந்தான் ஹிட்லர்<br />விரைத்து நின்றபடி முகமன்கூறும்<br />அவன் சகாக்கள் யாவரிடமும்<br />ஒரு ரகசியப் புன்னகையின் கீற்று<br />நெளிந்து கொண்டிருப்பதாக சந்தேகப்பட்டவன்<br />அரண்மனையில் இருந்த தன்னுடைய படங்கள்<br />அனைத்தையும் அகற்றிவிட உத்தரவிட்டான்<br />அன்று மாலை நடந்த<br />மாபெரும் பொதுக்கூட்டம் ஒன்றில்<br />உணர்வுப்பூர்வமான எழுச்சியுரையாற்றி கொண்டிருக்க<br />கூட்டத்தில் சலசலப்பு ஏற்படுவதை<br />கவனித்தபோதுதான் உணர்ந்தான்<br />மெல்லத் தன் குரல்<br />சாப்ளின் குரல் போல்மாறியிருந்ததை<br />ஒரு சிறுவன் சாப்ளின் எனக் கத்திய போது<br />வெடித்து எழுந்தது சிரிப்பலை ஆத்திரம் தாளாது<br />உக்கிரத்தோடு மேடையில் இருப்பவர்களை பார்த்தான்<br />அவன் தளபதிகளில் ஒருவனுக்கு<br />தவறு செய்துவிட்டு விழிக்கும்<br />சாப்ளினின் அப்பாவி தோற்றம் அந்த முகத்தில் தெரிய<br />பெருங்குரலெடுத்து சிரித்துவிட்டானவன்<br />திடீரென...<br />நான் சாப்ளின் இல்லை ஹிட்லர்... அடால்ப் ஹிட்லர்<br />எனத் திரும்ப திரும்ப கத்தியவாறு<br />மேடையைவிட்டு ஒடத்துவங்கினான்<br />சாப்ளின்...சாப்ளின்... என குழந்தைகள் துரத்த<br />பெர்லின் நகர வீதிகளில்<br />பைத்தியம் போல் ஒடிக் கொண்டிருந்தான்<br />அப்போது அவன் நடையும் ஒட்டமும்<br />உண்மையாகவே சாப்ளினைப் போல் இருந்தது<br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1443849034150773577-7607782572030182135?l=isaikarukkal.blogspot.com' alt='' /></div>டங்கு டிங்கு டுhttp://www.blogger.com/profile/17827673136577093338noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1443849034150773577.post-25631635105574980812009-09-26T16:35:00.004+05:302009-09-27T13:28:35.009+05:30<a href="http://2.bp.blogspot.com/_UcC2fJ0izAM/Sr8bCRjjY0I/AAAAAAAAAFg/5YOvzlSS9Ow/s1600-h/is.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5386053405244613442" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 107px; CURSOR: hand; HEIGHT: 128px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_UcC2fJ0izAM/Sr8bCRjjY0I/AAAAAAAAAFg/5YOvzlSS9Ow/s400/is.jpg" border="0" /></a><br /><div><span class="">விசில்</span> ஒலிக்கும் சமோசா<br /><br /><br /><br />பொறிஞர் ஆனந்துக்கு<br />இன்றைய தேநீர் இடைவேளையின் போது<br />ஒரு சமோசா சாப்பிடவேண்டும் என்று தோன்றியது.<br />தாளித்த வெங்காயத்தின்<br />பொரித்த வாடைக்கு நாசி கிரங்கியது.<br />கண்களை மூடி ஒரு முறை முகர்ந்ததில்<br />அவர் தன் 22 வருடங்களை<br />உள்ளிளுத்துக் கொண்டார்.<br />முக்கோண வடிவ சமோசா<br />நீள் சதுர வெண் திரையானது.<br />பொறிஞர், இப்போது<br />லட்சுமி டாக்கீஸின் மணல் குட்டின் மேல்<br />அமர்ந்திருக்கும் சிறு பொடியன்.<br />தங்க மீனை எடுப்பதற்காக<br />தலைகீழாகத் தொங்கிக்கொண்டிருக்கிறார் கமலஹாசன்.<br />நினைத்ததை முடித்தாக வேண்டும் தலைவர்.<br />மூதாட்டிகள் கடவுளைப் பிரார்த்திக்கிறார்கள்.<br />ஊஞ்சலைப் போல ஆடிக்கொண்டிருக்கிறது கயிறு.<br />சற்றைக் கெல்லாம்<br />சடசடவென எழுந்த கரவொலிகளுக்கிடையே<br />அரங்கைக் கிழிக்கிறது<br />ஆனந்தின் விசில் சத்தம்.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1443849034150773577-2563163510557498081?l=isaikarukkal.blogspot.com' alt='' /></div>டங்கு டிங்கு டுhttp://www.blogger.com/profile/17827673136577093338noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1443849034150773577.post-19563661155296814882009-09-23T10:37:00.002+05:302009-09-23T10:40:28.756+05:30எழுத வந்த கதை<br /><br /><br /><br /><br /><br />எழுத வந்த கதையை எழுதும் படி தமிழ் கேட்டிருந்தார். இப்படி எழுதும் அளவுக்கு நான் வலையில் பெரிதாக எதையும் எழுதவில்லை. எழுத வந்த கதை, கடந்து வந்த காட்டாறு என்றெல்லாம் உண்மையில் என்னிடம் எதுவும் இல்லை.தழிழ் எழுதி இருப்பது போல வலையில் எழுத வந்ததற்க்கான வலுவான காரணம் எதுவும் என்னிடம் இல்லை.அதனால் உண்மை எதுவென்று யோசித்து எழுத முயன்றிருக்கிறேன்.<br /><br /><br />முதல் சந்திப்பிலேயே உங்கள் கவிதைகள் சிலதை மனப்பாடமாக சொல்லி உங்களை <br />ஆச்சர்யத்தில் ஆழ்த்திய வாசகன் ஒருவன் உங்களுக்கு கிடைத்திருக்கிறானா? உங்கள் பெயர் சபைகளில் உச்சரிக்கப்படும் போது தன்னையும் சுற்றத்தையும் மறந்து கைதட்டிக் குதூகலித்து, சிறு பிள்ளை கோலம் கொள்ளும் நண்பன் ஒருவன் உங்களுக்கு இருக்கிறானா? எனக்கு அப்படி ஒருவன் உண்டு. அவன் நரன். அவன் தான் சில மாதங்களுக்கு முன் “உன் கவிதைகளை ப்ளாக் கில் போடலாமா” என்று கேட்டான். நான் “அப்படீனா என்ன” என்று கேட்டேன்,<br /><br /> பொதுவாக நவீன உலகின் மூளைச்சாவரியில் கலந்து கொள்ளாமல் ஓரமாக ஒதுங்கி நடப்பதே என் சுபாவம். அறிவியல் ஏற்படுத்திக் கொடுத்திருக்கிற புதிய வாய்ப்புகளை அவசர அவசரமாக கற்றுத்தேர்வதில் எனக்கு எப்போதும் ஆர்வம் இருந்ததில்லை.மனம் வேறு விசயங்களில் லயித்துக்கிடக்கிறது என்று சொன்னால் அது பொய்யில்லை. சோம்பேறித்தனம் என்று சொன்னால் அதுவும் பொய்யில்லை. இன்னும் எனக்கு ஒழுங்காக மெயில் அனுப்ப தெரியாது என்பதே உண்மை.ஆக நரன் தான் எனது<br /> சில கவிதைகளை முதலில் post செய்தான்.அதை நானே ஒரு முறை தான் பார்த்தேன்.நம் கவிதைளை அச்சில் பார்க்கும் சந்தோசம், திரையில் அதுவும் வண்ணத்தில் பர்ர்ப்பதில் இன்னும் கூடுதலாகத் தான் இருந்தது. ஒரு தமிழ் இளைஞனுக்கு திரை மேல் இருக்கும் மோகம் சொல்லித் தெரிய வேண்டியதில்லை.ஆனால் அதை தொடர முடியவில்லை. நரனின் சந்தோசம் என்ற அளவில் அது நின்று போனது. சில காலங்களுக்கு பிறகு<br /> கடந்த ஏப்ரல் மாதத்தில் இருந்து வணிகவரித் துறை online செய்யப்பட்டது.எனவே நண்பன் இளங்கோ தன் கணினியில் தவிர்க்க இயலாமல் இணைய இணைப்பை சேர்க்க வேண்டி வந்தது. அவன் அலுவலகம் தான் தற்போதைய கோவை இலக்கிய நண்பர்களின் <br />குவி மையமாக இருந்து வருகிறது. இணைய இணைப்பு இருக்கிறத,வாரத்தின் 2, 3 நாட்களை அங்கே தான் செலவழிக்கிறோம் என்கிற போது மீண்டும் எழுத துவங்கினேன். கடைசியாக நான் இட்டிருக்கிற ” கண் கொள்ளா காட்சி “ என்கிற சிறிய கவிதையை தவிர மற்ற எல்லா படைப்புகளையும் இள்ங்கோ தான் type செய்து இடுகை இட்டது. இந்த நீளமான கட்டுரையை, கோடான கோடி ரசிகப்பெருமக்களின் வேண்டுகோளை தவிர்க்க இயலாமல் எவ்வளவு சிரமப்பட்டு எழுதுகிறேன் என்று இதைப் படிப்பவர்கள் தெரிந்து கொள்ளலாம்.முதலில் விளையாட்டாகத் தான் சில கவிதைகளை இடுகை இட்டேன்.ஆனால் இணையம் வழி வந்து சேர்ந்த நண்பர்களின் அன்பும் அக்க்கறையும் உருப்படியாக ஏதாவது செய்ய நிர்ப்பந்திக்கிக்கிறது. கவிதைகள் குறித்த கட்டுரைகள் இரண்டை இடுகை இட்டது நான் வலை எழுத வந்த பயனால் நிகழ்ந்தது என்று சொல்லலாம். இல்லையென்றால் அந்தக் காகிதங்கள் இன்னேரம் மக்கி அழிந்திருக்கும். மற்றபடி என் விருப்பத்துக் குரிய சிவாஜிகணேசன்,shakeela,அனுராதா ஸ்ரீராம் போன்றவர்களின் புகைப்படங்கள் என் வலையை அலங்கரிப்பது குரித்து எனக்கு மகிழ்சியே.<br />கவிதைகள் பற்றிய என் கட்டுரைகளின் சில பகுதிகளைக் கொண்டு எழுத்தை பற்றிய இப்பத்தியை நிறைவு செய்வது எனக்கு சுலபமானதாக இருக்கும்.<br /> <br />எழுத்து.... அதற்கு இன்னொரு “நன்றியில் தோய்த்தெடுத்த முத்தங்கள்”<br /><br />கவிதையைப் பற்றிய எந்தவொரு பேச்சும் முழுமையடையாததே. விடுபடல்களைக் கொண்டதே. கவிதை நம் எல்லாப் பேச்சுகளுக்கும் அப்பால் எங்கோ நிகழ்கிறது. அதனாலேயே நாம் கவிதையைத் தொடர்ந்து பேசிக்கொண்டிருக்கிறோம். ஒரு கணத்தில் கவிதையைப் பற்றி எல்லாம் தெரிந்துவிடுகிறது. இன்னொரு கணத்தில் தெரிந்ததெல்லாம் மறந்து போகிறது. இந்த பேச்சும் முழுமையடையாததே. விடுபடல்களைக் கொண்டதே. இது நிச்சயமற்ற பாதைகளின் வழியே பயணித்து கவிதையை தொட்டுவிட முயல்கிறது<br /><br /><br />நீங்கள் கவலை கொள்ளாதிருங்கள். நாம் எல்லோரும் கவிஞர்களாகவே இருக்கிறோம். கவிதை நம் வாழ்விலிருந்து மெல்ல அசைந்து முகம் காட்டுகிறது. இவ்வாழ்க்கை மனம் கசந்து அழவைக்கிறது, மகிழ்ச்சியில் திளைக்கடிக்கிறது. காரணமில்லாமல் தனிமைக்குள் தள்ளுகிறது. பயமுறுத்துகிறது. உற்சாகமூட்டுகிறது. தாங்க இயலாத அளவிற்கு அன்பையும் சகிக்க இயலாத அளவிற்கு துரோகத்தையும் பரிசளிக்கிறது. கொலை செய்ய ஆத்திரமூட்டுகிறது. தற்கொலைக்குத் தூண்டுகிறது. அவமானப்படுத்துகிறது. மன்றாட வைக்கிறது. தீராத விசித்திரங்களையும் எண்ணற்ற புதிர்களையும் நமக்கு விரித்துக் காட்டுகிறது. இவை எல்லா மனிதனுக்குள்ளும் பரவலாக நிகழ்பவை. ஒரு குறிப்பிட்ட அர்த்தத்தில், இது போன்ற கணங்களை மொழியின் மூலமாக கடத்தத் தெரிந்தவனை நாம் கவிஞன் என்கிறோம். இப்படியாக கவிதையில் மொழி என்பது ஆகப் பிரதான இடம் வகிக்கிறது. இந்தக் கவிதை மொழி நமக்கு தொடர்ந்த வாசிப்பினாலும் பயிற்சியினாலும் கைவரக் கூடிய ஒன்றே.எனக்கு எழுத்து என்பது எப்போதும் மகிழ்ச்சியான விஷயமாக இருந்ததில்லை. அது ஒரு சிதறடிக்கப்பட்ட மனதின் தவிப்பும் வேதனையுமாகும். ஒரு பெரும் களிப்பை எழுதிக் கொண்டிருக்கும்போதும் எழுதுதல் என்பது ஒரு வேதனையே. இதை தலைகீழாகத் திருப்பி இப்படியும் சொல்லலாம். எவ்வளவு பெரிய துயரத்தை எழுதும்போதும் எழுதுதல் என்பது சந்தோஷமளிக்கக் கூடியதே. எழுத்து ஏன் வேதனையாக இருக்கிறது என்றால் கவிதை யாருக்கும் கைகட்டி சேவகம் செய்வதில்லை. ‘திறந்திடு சீசே’ என்று சொன்ன மாத்திரத்தில் அது திறந்துவிடுவதில்லை. அது நம்மை அலைக்கழிக்கிறது. வேதனை கொள்ளவைக்கிறது. சோர்வை உண்டு பண்ணுகிறது. நம்மைப் பற்றிய தாழ்வு மனப்பான்மையை உருவாக்குகிறது. கவிஞர் தேவதச்சனுடனான தொலைபேசி உரையாடலின்போது அவர் சொன்னார்,“நாம் 100 கவிதைகள் எழுதியிருக்கலாம். ஆனால் 101வது கவிதைக்கு 100 கவிதைகள் எழுதிய அனுபவம் உதவுவதில்லை.”இது என்னளவிலும் உண்மையாகவே இருக்கிறது. எழுத்து ஏன் சந்தோஷமளிக்கக் கூடியதாக இருக்கிறதென்றால், அது அன்பு செலுத்துவதாக இருக்கிறது. அது எழுதுபவனை நேசிப்பதாகவும் கொண்டாடுவதாகவும் இருக்கிறது, முதலில். பிறகு அது எழுத்தாளனின் காதல்களை கொண்டாடவும் முத்தமிடவும் நன்றி செலுத்தவும் உதவுகிறது. எழுத்து ஏன் சந்தோஷமளிக்கக் கூடியதாக இருக்கிறதென்றால், அது நம் உள்ளுயிரின் வேட்கைக்கு உணவிடுவதாக இருக்கிறது. எதையெதையோ தேடியலையும் மனத்தை அவ்வப்போது ஆற்றுப்படுத்துவதாக இருக்கிறது. எழுத்து என்பது எனக்கு ஒரு வெளியேற்றம். எனது சில கவிதைகள் என்னை பைத்தியமாவதிலிருந்து தப்பிவித்திருக்கின்றன என்று என்னால் உறுதியாகச் சொல்லமுடியும். நான் என் எழுத்தின் வழியாக என்னை வதைத்தெடுக்கும் துயரங்களிலிருந்து, தவிப்புகளிலிருந்து, காதலிலிருந்து, காமத்திலிருந்து, வெறுமையிலிருந்து வெளியேறுபவனாக இருக்கிறேன்.------ ------ ----கவிதை சட்டென்று உடைத்துக் கொண்டு என்னுடையதா என்று தெரியாத சொற்களையெல்லாம் திரட்டி தன்னை எழுதிக்கொள்ள முயற்சிக்கிறது. பிறகு நானும் கவிதையும் அமர்ந்து பேசி, சில சொற்களை சேர்த்து, சில சொற்களை நீக்குகிறோம். எப்படியாயினும் எல்லா அமர்விலும் கவிதையே என்னை ஆளுமை செலுத்துகிறது. சில சமயங்களில் எழுதுவதற்கான உந்தம் இருந்தும் எழுத முடியவில்லை. எழுதுவதற்கான பெரிய அவசம் ஏதும் இல்லாத போதும் ஒரு கவிதை நிகழ்ந்துவிடுவதும் உண்டு. இதுபோன்ற கவிதையின் புதிர்களை ஒருக்காலும் புரிந்து கொள்ள முடிவதில்லை. அதனாலேயே கவிதை இன்னும் இளமையின் வசீகரத்தோடு இருக்கிறது''...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1443849034150773577-1956366115529681488?l=isaikarukkal.blogspot.com' alt='' /></div>டங்கு டிங்கு டுhttp://www.blogger.com/profile/17827673136577093338noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1443849034150773577.post-50076765816304995332009-09-15T11:15:00.002+05:302009-09-15T11:18:12.292+05:30<a href="http://2.bp.blogspot.com/_UcC2fJ0izAM/Sq8qbiW2mmI/AAAAAAAAAE4/z48kBeEl2fo/s1600-h/q100000173943067_3397.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5381566732298525282" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 50px; CURSOR: hand; HEIGHT: 50px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_UcC2fJ0izAM/Sq8qbiW2mmI/AAAAAAAAAE4/z48kBeEl2fo/s400/q100000173943067_3397.jpg" border="0" /></a><br /><div>கண் கொள்ளா காட்சி<br /><br /><br /><br /><br /><br />கண் கொள்ளா காட்சி என<br />கத்தி ஒன்றைக் கண்டேன்.<br />அதன் தகதகப்பில் மனமழிந்து<br />பித்தானேன்.<br />நெஞ்சைக் கீறி ரத்தமீந்தேன்<br />அதன் கூர் நுனிக்கு.<br />முதல்கலவியென வருடி வருடித் திளைத்தேன்.<br />ஏற்கனவே வெட்டுண்ட<br />ஒரு கோடி தலைகளுள் ஒன்றாகும் மோகத்தால்<br />கொல்! கொல் !<br />என்று மண்டியிட்டு கதறுகிறேன்.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1443849034150773577-5007676581630499533?l=isaikarukkal.blogspot.com' alt='' /></div>டங்கு டிங்கு டுhttp://www.blogger.com/profile/17827673136577093338noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1443849034150773577.post-6018224701734193232009-09-12T19:55:00.003+05:302009-09-12T20:08:18.455+05:30<a href="http://4.bp.blogspot.com/_UcC2fJ0izAM/SquyMb59dhI/AAAAAAAAAEw/A-F46uCQMnw/s1600-h/anuradha-sriram-2817.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5380590106543224338" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 214px; CURSOR: hand; HEIGHT: 239px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_UcC2fJ0izAM/SquyMb59dhI/AAAAAAAAAEw/A-F46uCQMnw/s400/anuradha-sriram-2817.jpg" border="0" /></a><br /><div>குத்துப் பாட்டின் அனுபூதிநிலை<br /><br /><span style="font-size:85%;">இந்த வீட்டின் ஜன்னல்களை மூடினேன்.<br />கதவுகளைச் சாத்தினேன்<br />மறவாமல் இவ்வுலகை வெளியே தள்ளி தாழிட்டேன்<br />இசை துவங்கியது<br />பேழையிலிருந்து வெளிப்பட்ட குரலுருவும் நானும்<br />கைகோர்த்து ஆடத் துவங்கினோம்.<br />ஆட்டம் ...<br />குதியாட்டம் ...<br />பேயாட்டம் ....<br /><br />மொழ மொழன்னு யம்மா யம்மா ...<br />மொழ மொழன்னு யம்மா யம்மா ...<br /><br />தலை வழி பீறிட்டு<br />விண்முட்டி அடிக்குதொரு நீரூற்று<br /><br />தடதடன்னு நடக்குறா<br />மடமடன்னு சிரிக்குறா<br />வெட வெடன்னு இருக்குறா<br />கொட கொடன்னு கொடையிறா<br />மொழ மொழன்னு யம்மா யம்மா ...<br />மொழ மொழன்னு யம்மா யம்மா ...<br /><br />ஆயிரம் கரங்கள் கூடி<br />ஆனந்த கொட்டடிக்க<br />அதிரும்<br />நானொரு<br />களி கொண்ட பேரிகை<br /><br />பஞ்சுமிட்டாய் இடுப்பழகி<br />ஓலக்கொட்டாய் உடுப்பழகி<br />ப்பெப்பர் முட்டாய் பல்லழகி<br />க்கொட்டப் பாக்கு கண்ணழகி<br />ராங்கீ ... மனச வாங்கீ...<br /><br />எனதுடலா இது எனதுடலா<br />இப்படி<br />பூரிப்பில் துடிதுடிக்கும்<br />இது என்ன<br />எனதுடலா ?<br />எனதுடலா?<br /><br />எனதுளமா இது எனதுளமா<br />ஈனக்கவலைகள் எரியும் நெருப்பில்<br />ஜொலிப்பது என்ன<br />எனதுளமா ?<br />எனதுளமா?<br /><br />(ராங்கி அனுராதா ஸ்ரீராமுக்கு ..)</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1443849034150773577-601822470173419323?l=isaikarukkal.blogspot.com' alt='' /></div>டங்கு டிங்கு டுhttp://www.blogger.com/profile/17827673136577093338noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1443849034150773577.post-2478912425250000982009-08-23T19:40:00.002+05:302009-08-23T19:52:52.020+05:30<a href="http://1.bp.blogspot.com/_UcC2fJ0izAM/SpFQfd30k6I/AAAAAAAAAEo/kCH04ZHAn_A/s1600-h/images_84_[1].jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5373164331954639778" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 124px; CURSOR: hand; HEIGHT: 129px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_UcC2fJ0izAM/SpFQfd30k6I/AAAAAAAAAEo/kCH04ZHAn_A/s400/images_84_%5B1%5D.jpg" border="0" /></a><br /><div align="justify"><strong>உறுமீன்களற்ற நதியிலும் வாடி நிற்காத கவிதைகள்</strong><br /><br /><span style="font-size:85%;">அகம் புறம் இந்த இரண்டுக்கு நடுவே இன்று பெர்லின் சுவர் எதுவும் கிடையாது. ஒரு மெல்லிய சவ்வுதான் இருக்கிறது. அதனூடாக சவ்வூடு பரவலைப் போல் புறமானது அகத்துக்குள் என்றோ ஊடுருவி விட்டது. இதை நன்றாக உணர்ந்து புரிந்து கொண்டவர்கள். அல்லது தன்னையறியாமலேயே உள்வாங்கிக் கொண்டவர்கள்தான் இன்று நல்ல கவிஞர்களாக அறியப்படுகிறார்கள். முதல் இரு உலகப் போர் நிகழ்வுக்ளை ஒட்டி கவிதை பெரும் மாற்றத்திற்கு உள்ளாகி வந்தது நாம் அறிந்ததே. இன்று உலகமயமாக்கல் எனும் அரூப ஆயுதத்தை கைக்கொண்டு, வளந்த நாடுகள் ஒரு மாய யுத்தத்தை வளரும் மற்றும் மூன்றாம் உலக நாடுகள் மீது நிகழ்த்திக்கொண்டிருக்கும் வேளையில் அவதிக்குள்ளாகியிருக்கும் வெகு மக்கள் திரளுள் ஒருவராகவே கவிஞனும் வாழ நேர்கிறது. அத்தகு கையறு நிலையில் சக மக்கள் புலம்பிக் கொண்டிருக்க, வித்தை தெரிந்த கவிஞன் அப்புலம்பலை பகடியாக்கி கவிதை செய்கிறான். ஆனாலும் கூரான கத்திக்கு முன் நிற்க நீ ஒன்றும் சேகுவாரா அல்ல என்று சக படைப்பாளிகளை எச்சரிக்க கூடிய அளவிற்கு கவிஞன் இச்சமூகத்துள் தன்னிலை குறித்த சுயபிரக்ஞையுடன்தான் இருக்கிறான். மேலும் தன் இருப்பு குறித்த தெளிவும் அவனுக்கு இருக்கிறது. அதனாலேயே கூத்துமன்றத்தில் அரசனாக வாழ்ந்து பகலில் கடன்காரனுக்கு பயந்தொளியும் ஒரு வேடத்திற்கு தன்னைத் தானே சிபாரிசு செய்து கொள்கிறார் கவிஞர்.<br /><br />இன்று தமிழில் அங்கத சுவை கொண்ட கவிதைகள் குறைவு. அங்கதம் என்றதும் நமக்கு ஞானகூத்தன் ஞாபகம்தான் வரும். ஆனால் அவருடையது சார்புநிலை அங்கதம் என்பது நாமறிந்ததே. இவ்வகையில் இசையின் கவிதைகள் எந்த சார்புநிலையுமற்று தனித்து நிற்கிறது என்பதற்கு ஓர் உதாரணம்தான் “கீரீடங்களை மட்டும் தாங்கும் தலைக்காரன்” . அத்தலைக்காரனின் இடத்தில் எவ்வித இயக்கம் சார்ந்த நபரையும் குறிக்காது அதிகாரத்தை கைக்கொண்டிருக்கும் எந்த தலையையும் சுலபமாக பொருத்திப்பார்க்க முடியும்.<br /><br />வாழ்வில் அபத்தங்களை எதிர்கொள்வதில் ஆணும் பெண்ணும் தத்தம் வழிகளில் வேறுபடுகின்றனர். ஆணானவன் அதனோடு முரண்பட்டு எதிர்த்து நிற்கையில், பெண்னானவள் அதற்கு உடன்பட்டு அதனுள் ஐக்கியமாகி விடுகிறாள். இந்த பொருத்தப்பாட்டிற்காகவே ஆண்மைய சமூகம் அவளை வெகுகாலமாக பக்குவத்துடன் தயாரித்து வந்திருக்கிறது. “என் காதற் கிழத்திக்கு இதுதான் நிகழ்ந்தது” கவிதையில் வரும் பெண்ணே இதற்கு உதாரணம். மணமாகும் வரை தன்னோடு பழகிவந்த கபிலரை, அதற்குப்பின் அவரை தானாகவே வெளியேற செய்துவிட்டு எவ்வித சலனமின்றி தன் குழந்தைகளுக்கு “ஜானி..ஜானி..யெஸ் பாப்பா..” கற்றுக்கொள்ள அதனால்தான் அவளால் முடிகிறது. அதே சமயம் ஆண் என்னவாகிறான் என்பதை குணா குறித்த இரு கவிதைகளும் காட்டுகின்றன. ஒரு குணா மனநிலை பிசகியவனாக முடிவு செய்யப்பட்டு, காணவில்லை என்று அறிவிக்கப்படுகிறான். மற்றொருவனின் முடிவோ மனதை அதிர வைக்கிறது.<br /><br />பல்லாண்டு கழித்து கடவுளுக்கு<br />காட்சியளிப்பது குறித்து<br />அவன் யோசித்தான்<br />வழியில் ஆளில்லா லெவல் கிராசிங்<br />ஒன்று குறுக்கிட்டது<br />ரயில் கடக்கட்டும் என்று<br />காத்திருந்தவன்<br />கடைசிப் பெட்டிக்கும்<br />முந்தைய பெட்டிக்குமிடையே<br />ரயிலைக் கடந்தான்<br /><br />நிகழ்கால வாழ்வியல் எதார்த்தத்தை பிரதிபலிக்கும் ஆடியாக இம்மூன்று கவிதைகளும் விளங்குகின்றன.<br /><br />கவிஞன் என்றாலே அவன் மதுவைக் குறித்து நான்கு கவிதையாவது எழுதி விட வேண்டும் என்கிற விதிக்கப்படாத சாபம் இக்கவிஞரையும் பீடித்துள்ளது. இம்மாதிரி கவிதைகள் படித்து படித்து சலித்து விட்டது. அதே சமயம் காதலும் காமமும் எத்தனை முறை எழுதப்பட்டாலும் எழுதுபவன் கையில் அது தன்னை புதுப்பித்துக் கொண்டேயிருக்கிறது என்பதற்கு உதாரணம் “பிச்சாந்தேகி” கவிதை.<br /><br />பணிமணையில், தயங்கித் தயங்கி நகரும் பேருந்தில் நனவுக்கும் கனவுக்கும் இடையே அல்லாடி வாழ்வைக் கடக்கும் அதே கவிஞன்தான் தன் கவித்துவ கணத்தில் குற்றவுணர்வில் ‘பிதாவே தயவு பண்ணி எம்மைக் கைவிடும்’ என இறைஞ்சுகிறான். ஒரு படைப்பாளி மற்றவர்களிடமிருந்து வேறுபடும் மையப்புள்ளி இதுதான்.<br /><br />இத்தொகுப்பில் ”செளமிக்குட்டி செளமியா ஆனது எப்போது”, ”தோழமை” போன்ற குழந்தைகள் குறித்த கவிதைகள் குறிப்பிடத்தக்கது. ஒரு தொகுப்பில் நல்ல கவிதைகள் எது அவ்வாறு இல்லாத கவிதைகள் எது என்பது மற்றவர்களைக் காட்டிலும் அக்கவிஞனுக்கே நன்றாக தெரியும். இத்தொகுப்பில் “தமிழின் மிக முக்கிய இளங்கவி” எனத் தன்னைக் கூறிக்கொள்ளும் கவிஞர்தான்.<br /><br />முதலில் வண்ணத்துப்பூச்சிகள்<br />தங்களை தைரியமாக<br />வண்ணத்துப்பூச்சிகள் என்று<br />சொல்லிக்கொள்கின்றன<br />அந்த இடத்தில்<br />கொஞ்சம் திக்குகிறது என் கவிதைக்கு<br /><br />எனத் தயக்கம் காட்டுகிறார். ஒரு வேளை தன்னோடு காலமும் சேர்ந்து அதை தீர்மானிக்கட்டும் என அவர் நினைத்திருக்கலாம். ஆனால் அடுத்த தலைமுறைக் கவிஞர்களின் பெயர்பட்டியலிலிருந்து இசையின் பெயரை எந்த அழிப்பானும் நீக்கி விட முடியாது என்பதற்கு இத்தொகுப்பு என்றும் சாட்சியமாக நிற்கும்.<br /></span></div><br /><div align="justify"><span style="font-size:85%;">நன்றி: மணல் வீடு இதழ் 8 &amp; 9</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1443849034150773577-247891242525000098?l=isaikarukkal.blogspot.com' alt='' /></div>டங்கு டிங்கு டுhttp://www.blogger.com/profile/17827673136577093338noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-1443849034150773577.post-38493912332194270602009-07-19T17:24:00.004+05:302009-07-19T17:44:43.957+05:30<div><br /><br /><div><a href="http://1.bp.blogspot.com/_UcC2fJ0izAM/SmMMWEuvn_I/AAAAAAAAADs/D0og4cwK7O4/s1600-h/images+sakila.jpg"></a><br /><br /><br /><div></div><strong>எழுபது கடல் எழுபது மலை</strong><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_UcC2fJ0izAM/SmMOBc_rC3I/AAAAAAAAAD8/qvLHkqVA7ck/s1600-h/images+shakila+2.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5360143399626935154" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 104px; CURSOR: hand; HEIGHT: 78px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_UcC2fJ0izAM/SmMOBc_rC3I/AAAAAAAAAD8/qvLHkqVA7ck/s400/images+shakila+2.jpg" border="0" /></a><br /><span style="font-size:85%;">எழுபது கடல் எழுபது மலை தாண்டி<br />எங்கோ இருக்கிறது<br />நான் தழுவ வேண்டிய உடல்<br />கடலெங்கும் சுறாக்கள் அலைகின்றன<br />மலையெங்கும் கொடுங்காவல் நிலவுகிறது<br />முதல் கடலின் பாதியில் நிற்கிறது<br />எரிபொருள் தீர்ந்த படகு<br />நான் ரொம்பவே சோர்ந்துவிட்டேன்<br />தாகமாய் தவிக்கிறது எனக்கு<br />இவ்வளவு பெரிய கடலுக்கு நடுவே<br />எனக்கு ஒருவாய் நீரில்லை<br />இன்னும் 69 1/2 கடல்களும்<br />எழுபது மலைகளும் மீதமிருக்க<br />துளியும் எள்ளலின்றி<br />குரல் தழுதழுக்கச் சொல்கிறேன் <a href="http://1.bp.blogspot.com/_UcC2fJ0izAM/SmMNztddHsI/AAAAAAAAAD0/-HzMJ7MWEPw/s1600-h/images+sakila.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5360143163528650434" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 124px; CURSOR: hand; HEIGHT: 116px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_UcC2fJ0izAM/SmMNztddHsI/AAAAAAAAAD0/-HzMJ7MWEPw/s400/images+sakila.jpg" border="0" /></a><br />“யாம் ஷகிலாவின்<br />பாத கமலங்களை வணங்குகிறோம்”<br /><br />- நன்றி: உயிர் எழுத்து</span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1443849034150773577-3849391233219427060?l=isaikarukkal.blogspot.com' alt='' /></div>டங்கு டிங்கு டுhttp://www.blogger.com/profile/17827673136577093338noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-1443849034150773577.post-58387343605715885982009-07-12T19:52:00.005+05:302009-07-12T20:36:16.647+05:30<a href="http://2.bp.blogspot.com/_UcC2fJ0izAM/Sln7Y3g7NeI/AAAAAAAAADk/BAnmiar-08o/s1600-h/1811317.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5357589636371396066" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 170px; CURSOR: hand; HEIGHT: 96px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_UcC2fJ0izAM/Sln7Y3g7NeI/AAAAAAAAADk/BAnmiar-08o/s400/1811317.jpg" border="0" /></a><br /><strong>கர்த்தரின் வருகை<br />சமீபமாயிருக்கிறது<br /></strong><br /><span style="font-size:85%;">கர்த்தர் வருகிறார்<br />அவர் நமக்காய் கொண்டு வரும்<br />புளித்த அப்பங்கள்<br />ரொம்பவே புளித்து விட்டன<br />ஆனால், கர்த்தர் வருகிறார்<br /><br />உங்கள் அன்பில்<br />நண்பர்களுக்கு சலிப்பேறி விடலாம்<br />உங்கள் காதலியை<br />புத்திசாலிகள் களவாடிக் கொள்ளலாம்<br />கர்த்தர் வருகிறார்<br /><br />பாதி வழியில் அவர் வாகனம்<br />பழுதாகி நின்று விட,<br />அவர் நடந்து வருகிறார்<br />ஆனாலும் கர்த்தர் வருகிறார்<br /><br />இன்னுமொரு தேர்தல் முடியட்டும்<br />இன்னொரு மக்களாட்சி மலரட்டும்<br />கர்த்தர் வருகிறார்<br /><br />எப்போதும் மிரட்டிக் கொண்டிருப்போர்<br />இன்னும் கொஞ்சம் மிரட்டட்டும்<br />எப்போதும் இறைஞ்சிக் கொண்டிருப்போர்<br />இன்னும் கொஞ்சம் இறைஞ்சட்டும்<br />இரட்சிப்பின் நாயகர் வருகிறார்<br /><br />கர்த்தர் ஒருவரே<br />அவருக்கு உதவியாளர்கள் யாருமில்லை<br />அவரே எல்லா இடங்களுக்கும்<br />வர வேண்டி இருக்கிறது<br />ஆனாலும் அவர் வருகிறார்<br /><br />நீதியின் மீது பசிதாகமுடையோருக்கு<br />இன்னும் கொஞ்சம் பசிக்கட்டும்<br />வெகு காலம் பற்கடிப்பில் உள்ளோர்<br />இன்னும் கொஞ்சம் கடிக்கட்டும்<br />கர்த்தாதி கர்த்தர் வருகிறார்<br />இன்னும் கொஞ்சம் எரிகணைகள் வீழட்டும்<br />இன்னும் கொஞ்சம் ஓலங்கள் கூடட்டும்<br />கர்த்தர் வருகிறார்<br /><br />பயப்படாதே சிறு மந்தையே!<br />கர்த்தர் on the way. </span><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5357589072556543058" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 170px; CURSOR: hand; HEIGHT: 113px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_UcC2fJ0izAM/Sln64DI_TFI/AAAAAAAAADc/IcxGu2ziKSQ/s400/1792997.jpg" border="0" /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1443849034150773577-5838734360571588598?l=isaikarukkal.blogspot.com' alt='' /></div>டங்கு டிங்கு டுhttp://www.blogger.com/profile/17827673136577093338noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-1443849034150773577.post-74090570664772188812009-07-10T16:38:00.000+05:302009-07-10T17:04:56.882+05:30<a href="http://4.bp.blogspot.com/_UcC2fJ0izAM/Slci7Pxer5I/AAAAAAAAADE/CdwP34DqrMQ/s1600-h/832353_5b0c_625x1000.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5356788683022184338" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 263px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_UcC2fJ0izAM/Slci7Pxer5I/AAAAAAAAADE/CdwP34DqrMQ/s400/832353_5b0c_625x1000.jpg" border="0" /></a><br /><div><br /><br /><div></div><br /><br /><p align="justify"><strong><span style="font-size:130%;">துயரத்தின் கை மலர்</span></strong><br /></p><br /><br /><p align="justify"><strong><span style="font-size:130%;">இசை</span></strong><br /></p><br /><br /><p align="justify"><span style="font-size:85%;">கவிதையைப் பற்றிய எந்தவொரு பேச்சும் முழுமையடையாததே. விடுபடல்களைக் கொண்டதே. கவிதை நம் எல்லாப் பேச்சுகளுக்கும் அப்பால் எங்கோ நிகழ்கிறது. அதனாலேயே நாம் கவிதையைத் தொடர்ந்து பேசிக்கொண்டிருக்கிறோம். ஒரு கணத்தில் கவிதையைப் பற்றி எல்லாம் தெரிந்துவிடுகிறது. இன்னொரு கணத்தில் தெரிந்ததெல்லாம் மறந்து போகிறது. இந்த பேச்சும் முழுமையடையாததே. விடுபடல்களைக் கொண்டதே. இது நிச்சயமற்ற பாதைகளின் வழியே பயணித்து கவிதையை தொட்டுவிட முயல்கிறது. இந்தக் கட்டுரையில் பாதியை நான் மாணவர்களை நோக்கியும் மீதியை எனக்கு நானே என்னை நோக்கியும் எழுதியிருக்கிறேன்.<br /><br />------ ------ -----<br /><br />நீங்கள் கவலை கொள்ளாதிருங்கள். நாம் எல்லோரும் கவிஞர்களாகவே இருக்கிறோம். கவிதை நம் வாழ்விலிருந்து மெல்ல அசைந்து முகம் காட்டுகிறது. இவ்வாழ்க்கை மனம் கசந்து அழவைக்கிறது, மகிழ்ச்சியில் திளைக்கடிக்கிறது. காரணமில்லாமல் தனிமைக்குள் தள்ளுகிறது. பயமுறுத்துகிறது. உற்சாகமூட்டுகிறது. தாங்க இயலாத அளவிற்கு அன்பையும் சகிக்க இயலாத அளவிற்கு துரோகத்தையும் பரிசளிக்கிறது. கொலை செய்ய ஆத்திரமூட்டுகிறது. தற்கொலைக்குத் தூண்டுகிறது. அவமானப்படுத்துகிறது. மன்றாட வைக்கிறது. தீராத விசித்திரங்களையும் எண்ணற்ற புதிர்களையும் நமக்கு விரித்துக் காட்டுகிறது. இவை எல்லா மனிதனுக்குள்ளும் பரவலாக நிகழ்பவை. ஒரு குறிப்பிட்ட அர்த்தத்தில், இது போன்ற கணங்களை மொழியின் மூலமாக கடத்தத் தெரிந்தவனை நாம் கவிஞன் என்கிறோம். இப்படியாக கவிதையில் மொழி என்பது ஆகப் பிரதான இடம் வகிக்கிறது. இந்தக் கவிதை மொழி நமக்கு தொடர்ந்த வாசிப்பினாலும் பயிற்சியினாலும் கைவரக் கூடிய ஒன்றே.<br /><br />எனக்கு எழுத்து என்பது எப்போதும் மகிழ்ச்சியான விஷயமாக இருந்ததில்லை. அது ஒரு சிதறடிக்கப்பட்ட மனதின் தவிப்பும் வேதனையுமாகும். ஒரு பெரும் களிப்பை எழுதிக் கொண்டிருக்கும்போதும் எழுதுதல் என்பது ஒரு வேதனையே. இதை தலைகீழாகத் திருப்பி இப்படியும் சொல்லலாம். எவ்வளவு பெரிய துயரத்தை எழுதும்போதும் எழுதுதல் என்பது சந்தோஷமளிக்கக் கூடியதே. எழுத்து ஏன் வேதனையாக இருக்கிறது என்றால் கவிதை யாருக்கும் கைகட்டி சேவகம் செய்வதில்லை. ‘திறந்திடு சீசே’ என்று சொன்ன மாத்திரத்தில் அது திறந்துவிடுவதில்லை. அது நம்மை அலைக்கழிக்கிறது. வேதனை கொள்ளவைக்கிறது. சோர்வை உண்டு பண்ணுகிறது. நம்மைப் பற்றிய தாழ்வு மனப்பான்மையை உருவாக்குகிறது. கவிஞர் தேவதச்சனுடனான தொலைபேசி உரையாடலின்போது அவர் சொன்னார்,<br />“நாம் 100 கவிதைகள் எழுதியிருக்கலாம். ஆனால் 101வது கவிதைக்கு 100 கவிதைகள் எழுதிய அனுபவம் உதவுவதில்லை.”<br />இது என்னளவிலும் உண்மையாகவே இருக்கிறது. எழுத்து ஏன் சந்தோஷமளிக்கக் கூடியதாக இருக்கிறதென்றால், அது அன்பு செலுத்துவதாக இருக்கிறது. அது எழுதுபவனை நேசிப்பதாகவும் கொண்டாடுவதாகவும் இருக்கிறது, முதலில். பிறகு அது எழுத்தாளனின் காதல்களை கொண்டாடவும் முத்தமிடவும் நன்றி செலுத்தவும் உதவுகிறது. எழுத்து ஏன் சந்தோஷமளிக்கக் கூடியதாக இருக்கிறதென்றால், அது நம் உள்ளுயிரின் வேட்கைக்கு உணவிடுவதாக இருக்கிறது. எதையெதையோ தேடியலையும் மனத்தை அவ்வப்போது ஆற்றுப்படுத்துவதாக இருக்கிறது. எழுத்து என்பது எனக்கு ஒரு வெளியேற்றம். எனது சில கவிதைகள் என்னை பைத்தியமாவதிலிருந்து தப்பிவித்திருக்கின்றன என்று என்னால் உறுதியாகச் சொல்லமுடியும். நான் என் எழுத்தின் வழியாக என்னை வதைத்தெடுக்கும் துயரங்களிலிருந்து, தவிப்புகளிலிருந்து, காதலிலிருந்து, காமத்திலிருந்து, வெறுமையிலிருந்து வெளியேறுபவனாக இருக்கிறேன்.<br /><br />------ ------ ----<br /><br />கவிதை சட்டென்று உடைத்துக் கொண்டு என்னுடையதா என்று தெரியாத சொற்களையெல்லாம் திரட்டி தன்னை எழுதிக்கொள்ள முயற்சிக்கிறது. பிறகு நானும் கவிதையும் அமர்ந்து பேசி, சில சொற்களை சேர்த்து, சில சொற்களை நீக்குகிறோம். எப்படியாயினும் எல்லா அமர்விலும் கவிதையே என்னை ஆளுமை செலுத்துகிறது. சில சமயங்களில் எழுதுவதற்கான உந்தம் இருந்தும் எழுத முடியவில்லை. எழுதுவதற்கான பெரிய அவசம் ஏதும் இல்லாத போதும் ஒரு கவிதை நிகழ்ந்துவிடுவதும் உண்டு. இதுபோன்ற கவிதையின் புதிர்களை ஒருக்காலும் புரிந்து கொள்ள முடிவதில்லை. அதனாலேயே கவிதை இன்னும் இளமையின் வசீகரத்தோடு இருக்கிறது.<br /><br />என் கவிதைகள் துயரத்தையே அதிகம் பேசுகின்றன. ஆனால் துயரத்தை மட்டும் பேசு என்று நான் அதற்கு கட்டளையிடுவதில்லை. அப்படி கட்டளையிடவும் முடியாது. ஆனாலும் அவை துயரத்தையே தன் பேச்சாக தெரிவு செய்கின்றன. “நான் எவ்வளவு பெரிய சுக போகி . . . , களியாட்டுக்காரன் . . . , அறை அதிரச் சிரிப்பவன் . . . , எத்தனை காதல்களை கொள்பவன் . . . , எத்தனை காதல்களை கொடுப்பவன் . . . இப்படி அழுது வடியாதே” என்று எத்தனையோ முறை நான் கெஞ்சியாகிவிட்டது. ஆனாலும் “துயரத்தின் கைமலராக” இருப்பதையே அவை விரும்புகின்றன. இதை யோசிக்கையில் ஒவ்வொரு படைப்பாளிக்கும் தன் எழுத்தில் எதைச் சொல்ல வேண்டும் என்பதில் அவன் அறிந்தோ அறியாமலோ ஒரு தேர்வு இருக்கவே செய்கிறது என்று தோன்றுகிறது. அல்லது ஒவ்வொரு படைப்பாளிக்கும் அவன் படைப்பு மனத்தை தூண்டிவிடுவது சில குறிப்பிட்ட விஷயங்களாக அமைந்துவிடுகின்றன என்றும் கருதலாம். என் கவிதையில் தொழில்படும் அங்கத உணர்வே இந்த அழுகையின் அலுப்பிலிருந்து வாசகனை விடுவித்து ஒருவித புத்துணர்வையும் வாசிப்பின்பத்தையும் அளிக்கிறது என்று நான் கருதிக் கொண்டிருக்கிறேன். இப்படி என் கவிதைகள் துயரத்தையே சொல்லி அழுவதைக் குறித்து என் நண்பர்களிடம் நான் பலமுறை முறையிட்டிருக்கிறேன். எனது அண்மைக் கவிதையான ‘கலைத்தன்மை மிளிரும் வீடு’ என்ற கவிதையைப் படித்துப் பார்த்த ஒரு நண்பன், “இந்தக் கவிதையில் சந்தோஷம் பொங்கி வழியுது நண்பா,” என்று சொன்னான். அதைக்கேட்டு நான் மிகவும் உற்சாகமாகிவிட்டேன். ஆனால் பொங்கி வழியும் சந்தோஷத்தினூடே என் இயலாமையும் வருத்தமும் சேர்ந்தே பதிவாகி உள்ளது என்பதை சீக்கிரமே உணர்ந்து கொண்டேன்.<br />அந்தக் கவிதை,<br /><br /><strong>கலைத்தன்மை மிளிரும் வீடு</strong><br /><br />“இதுபோல் ஒரு வீடு வேண்டும்”<br />என்று நீ கேட்ட போது<br />என்னிடம் பாக்கெட்டில், பீரோவில்<br />வங்கிக் கணக்கிலென<br />ஒரு பதினான்காயிரம் ரூபாய் இருந்தது.<br />இதை நான் உணர்ந்த போது<br />அம்மாளிகை என்னைப் பார்த்து<br />சத்தமிட்டுச் சிரித்தது.<br />ஆனால் அக்கணத்தில் பீறிட்டெழுந்த<br />என் அன்பின் பெருக்கில்<br />எண்ணற்ற சொற்கள்<br />மிதந்து வந்தன.<br />அதில் ஒரு கூரான சொல்லைக் கொண்டு<br />நிலத்தை அகழ்ந்தேன்.<br />இருப்பதிலேயே வலுகொண்ட சொற்களைப் பொறுக்கி<br />வரிசை கட்டினேன்.<br />கண்களை உறுத்தாத<br />இள வண்ண சொற்களால் பூசினேன்.<br />அலங்காரமான சொற்களை<br />தகுந்த இடங்களில் வேய்ந்தேன்.<br />இன்று இந்த நகரத்தில்<br />கலைத் தன்மை மிளிரும் வீடு என்று<br />எல்லோராலும் போற்றப்படுவது<br />உனது வீடு தான். </span></p><p align="justify"><span style="font-size:85%;"> (சந்தோஷிக்கு)<br /><br />என் கவிதைகளில் சொற் சிக்கனம் இருக்க வேண்டும் என்பதைக் காட்டிலும் இசைத்தன்மை கூடி வர வேண்டும் என்பதையே நான் விரும்புவதாக சந்தேகிக்கிறேன். இசையின் பெரும் துடிப்பு எதுவும் என் கவிதைகளில் இல்லாத போதும், என்னளவில் ஒரு இசை அதில் இயங்கிக்கொண்டிருக்க வேண்டும் என்று விருப்புகிறேன். இதற்காக கவிதைக்கு தேவையற்றது என்று சொல்லப்படுகின்ற சில வாக்கியங்களையும் நான் கவிதையில் அனுமதிப்பதாக நினைக்கிறேன். இந்த வாக்கியங்கள் எனக்கான பிரத்தியேக கவிதை மொழி ஒன்றை உருவாக்குவதிலும் துணை செய்கின்றன என்று கருதுகிறேன். நான் ஆசு கவியல்ல. சிற்சில கவிதைகள் தவிர்த்து என் கவிதைகள் ஒரே வீச்சில் எழுதப்பட்டவையல்ல. சில கவிதைகள் வாரங்களையும் மாதங்களையும் கோருபவை. என்னுடைய கவிதைத் தொகுப்பில் இடம் பெற்றிருக்கிற ‘குரல் முத்தம்’ என்கிற மிக எளிய கவிதையை நான் ஒரு வருடமாக எழுதி எழுதி பார்த்து கடைசியில் அரை மனதோடே தொகுப்பில் சேர்த்தேன். இத்தகைய எடிட்டிங் என்று சொல்லப்படுகின்ற வெட்டி ஒட்டும் தொழில் நுட்பம் கவிதைக்கு அவசியமானதென்றே கருதுகிறேன். ஏனெனில் கவிதை யாரிடமும் மண்டியிடுவதில்லை. கவிதையின் முன் நாம் எல்லோரும் மண்டியிடுகிறோம். மார்ச் – 09 தீராநதி இதழில் ஒரு கவிதையை வாசித்தேன். செல்மா ப்ரியதர்ஸனுடையது . . .<br /><br />‘<strong>இன்னும் நமது மழைக்காலம் துவங்கவில்லை’</strong><br /><br />என்று தலைப்பிட்ட அக்கவிதை . . .<br /><br />நம் ஆறு தலைகீழாய் தொங்குகிறது.<br />மழை இன்னும் வந்து சேரவில்லை.<br />கால்நடைகள் தொட்டிகளை<br />நோக்கி காத்திருக்கின்றன.<br />மூதாட்டிகள் முளை நெல்லை நோட்டமிடுகிறார்கள்<br />நாம் நமது கிண்ணங்களை ஏந்தி நிற்கிறோம்.<br />சிறுவர்கள் தமது கரங்களை விரிக்கிறார்கள்.<br />- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -<br />- - - - - - - - - - - - - - - - - - - --<br /><br /><br />ஏதோ ஒரு மழைக்காய் காத்திருப்பதாக தோற்றம் தருகிற இந்த எளிய வரிகளில் முதல் வரி என்னை மிகவும் கவர்ந்தது. இயல்பு வாழ்வின் புழங்கு தளத்தில், சாதாரண மக்கள் மன்றாடலைக் குறிக்கப் பயன்படுத்தும் தலைகீழாய் நிற்பதான இந்த சொற்றொடர் கவிதைக்குள் வருகையில் அற்புதமான புனைவாக உருவாகியிருக்கிறது. ஏனென்று தெரியாமல் அவ்வப்போது வந்து சேரும் கவிதை பற்றிய அலுப்பிலிருந்து இது போன்ற ஒரு வரி அல்லது ஒரு சொல் கூட என்னை மீட்டெடுத்துவிடுகிறது. இது போன்ற எண்ணற்ற வினோதங்களால் கவிதை தானும் உற்சாகமாகி என்னையும் உற்சாகி ஆக்குகிறது. நான் அலுப்பை உதறி விட்டு வாசிப்பதை எழுதுவதை தொடர்கிறேன்.<br /><br />நன்றி.<br /><br /><br />09-03-2009 அன்று நாமக்கல் சுப்ரமணியம் கலைக் கல்லூரியில் காலச்சுவடு அறக்கட்டளை ஒருங்கிணைத்த 'நவீன கவிதை புரிதலை நோக்கி ' என்ற நிகழ்வில் வாசிக்கப்பட்ட கட்டுரை.</span></p></div><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5356787377037924274" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 384px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_UcC2fJ0izAM/SlchvOmkV7I/AAAAAAAAAC8/NkQtrD9vKGg/s400/3600173670_d38999a496.jpg" border="0" /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1443849034150773577-7409057066477218881?l=isaikarukkal.blogspot.com' alt='' /></div>டங்கு டிங்கு டுhttp://www.blogger.com/profile/17827673136577093338noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1443849034150773577.post-4678985016378883002009-06-30T20:33:00.000+05:302009-06-30T20:39:14.254+05:30<div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_UcC2fJ0izAM/SkoqDwEfs-I/AAAAAAAAAB8/lzlVyJyE6nM/s1600-h/images2.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5353137351014986722" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 92px; CURSOR: hand; HEIGHT: 118px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_UcC2fJ0izAM/SkoqDwEfs-I/AAAAAAAAAB8/lzlVyJyE6nM/s320/images2.jpg" border="0" /></a><br /><br /><div>சிவாஜிகணேசனின் முத்தங்கள்<br /><br />D.சிவாஜி கணேசன் ஒரு வங்கியின் காசாளராக பணியாற்றி வருகிறார்.<br />எப்போதும் கலைந்த சிகையோடும்<br />அழுக்கேறிய உடைகளோடும் காணப்பட்டாலும்<br />இயல்பிலேயே அழகானவர் அவர்.<br />பூக்கள்,குழந்தைகள் மற்றும் பழைய சினிமா பாடல்களின் ரசிகர்.<br />சிவாஜிக்கு மூன்று சகோதரர்கள்<br />மூவரும் வசிப்பது இன்று முவ்வேறு திசைகளில்.<br />”ராஜாக்கள் மாளிகையில்<br />காணாத இன்பமடா”<br />என்கிற பாடல் வரியை எப்போதும் கேட்டாலும்<br />அப்போதே அழுதுவிடுபவர் அவர்.<br />குடிப்பதற்கு முன்<br />மது புட்டியை ஆழ்ந்து முத்தமிடும்<br />பழக்கமுள்ள அவர்,<br />வங்கியின் வாடிக்கையாளர்களை<br />முத்தமிட்ட குற்றத்திற்காக<br />இரண்டு முறை பணியிடை நீக்கம் செய்யப்பட்டிருக்கிறார்<br />‘இனிமேல் இதுபோல் நிகழாது’<br />என்கிற ஒப்புதலுடன்<br />இரண்டாம் முறை பணியில் சேர்ந்த தினத்தில்<br />‘தங்களையும் உடன் பணிபுரியும் ஊழியர்களையும்<br />மட்டுமாவது முத்தமிட்டுக் கொள்ளலாமா?”<br />என்றவர் பரிதாபமாக கேட்க<br />மேலாளர் தலையில் அடித்துக் கொண்டார். <a href="http://1.bp.blogspot.com/_UcC2fJ0izAM/SkoqV8utUBI/AAAAAAAAACE/O8FdEcYWH-4/s1600-h/images.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5353137663650910226" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 96px; CURSOR: hand; HEIGHT: 79px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_UcC2fJ0izAM/SkoqV8utUBI/AAAAAAAAACE/O8FdEcYWH-4/s320/images.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br />(செல்மா பிரியதர்ஸனுக்க