Skip to main content

Posts

உடைந்து எழும் நறுமணம்

கை   தவறிவிட்டது . இன்னொரு   தேநீர்   சொன்னேன் . இரண்டு   தேநீருக்கான தொகையைச்   செலுத்தினேன் . ஒன்றுக்கானதை   எடுத்துக்   கொண்டான் . " இரண்டு ..." அழுத்திச்   சொன்னேன் . " ஒன்றுதான் ..."  என்று     சிரித்துக்   கொண்டான் . நான்   மனம்   உவந்தே   அளித்தேன் அவன் மனம்   உவந்தே   மறுத்தான் . கைதவறிக்   கிட்டிய மனம்   உவந்த   நாள்   இன்று .
Recent posts

தன்னை அழித்து அளிக்கும் கொடை

  நாஞ்சில் நாடனின் “பாடுக பாட்டே” சமீபகாலமாக என்னிடம் கொஞ்சம் நாஞ்சில் நாடன் வாசம் அடிப்பதாகச் சொன்னார் ஒரு நண்பர். இருவருக்கும் பொதுவான பழந்தமிழ் இலக்கிய ஈடுபாட்டைக் கருதி அவர் இப்படிச் சொல்லியிருக்கக் கூடும். இதில் நாஞ்சிலுடையதைப் புலமை என்றும், என்னுடையதை ஆர்வம் என்றும் வரையறுக்கலாம். சமீபத்தில் வெளியான என் கட்டுரைத்தொகுப்பின் தலைப்பு “தேனொடு மீன்”. இது கம்பனின் வரி. முதல் கட்டுரைத் தொகுப்பின் தலைப்பு “அதனினும் இனிது அறிவினர் சேர்தல்” ஒளவை அருளியது. என் புத்தகங்களின் பெரும்பான்மையான தலைப்புகள் ஏதோ ஒரு பழந்தமிழ்ப் பாடலிலிருந்து பெறப்பட்டிருப்பது இப்போது நினைவிற்கு வருகிறது. 2008 ல் வெளியான “உறுமீன்களற்ற நதி” என் இரண்டாவது கவிதைத் தொகுப்பு. அப்போது நான் பழந்தமிழ் இலக்கியங்களையோ, நாஞ்சில் நாடனையோ அதிகம் வாசித்திருக்கவில்லை. ஆனால் அந்தத் தலைப்பும் ஒளவையின் ஒரு பிரபலமான பாடலிருந்தே பிறந்துள்ளது. ஆகவே இதை ஒரு “பிறவிக்குறைபாடு” என்றும் கொள்ளலாம். இந்தநூலின் தலைப்பு “அகவன் மகளே! அகவன் மகளே!” என்று துவங்கும் ஒரு குறுந்தொகைப் பாடலிலிருந்து தோன்றியுள்ளது. “பாடுக பாட்டே” எனில் சிறப்பித்துப் பாட

விளையாட்டு

அ வ்வளவு ஆசை போட்டிகளில் கிழியாத  ஓர் இறகுப் பந்தென ஆக செல்லமான அந்திக்கு கீழே யுவதிகள் இருவர் எனை மாறி மாறிக் கொஞ்ச

குளிர்தருவே!

நெ டுஞ்சாலை ஓரத்தில் இன்னும் வெட்டப்படாதிருக்கும் ஒரு புளியமர நிழலில் இளைப்பாறிக் கொண்டிருக்கின்றன இரு காதல் உள்ளங்கள் இருசக்கர வாகனத்து  இருக்கையின் மீது திறந்து வைக்கப்பட்டிருக்கிறது ஒரு எளிய உணவு. அவள் அதை ஸ்பூனால் எடுத்து அவனுக்கு ஊட்டுகிறாள். அவன் மென்று  மென்று விழுங்குகிறான் அவள் நாணத்துச் சிவப்பை. சிலர்  அதைக் கண்டும் காணாதது போல் முகம் திருப்பிச் செல்கிறார்கள் சிலர் உற்றுக் கவனித்து ஏசிப் போகிறார்கள். அந்த விருந்தைக் கடக்கையில் அவளும் அறியாது அவனும் அறியாது நானும் உண்டேன் ஒரு வாய். .

புதிது

  இ ந்தநாள் ரொம்பவே சலித்துவிட்டது. பல்லாண்டுகள் தொடர்பற்றுப் போன பழைய நண்பர் ஒருவரை போனில் அழைத்தேன். நண்பர் 15 விநாடிகளுக்குள் சலித்துவிட்டார். அவரது பின்னணியில் இதுவரை கேட்டறியாத குருவியொன்று கீச்சிட்டுக் கொண்டிருந்தது. நானும் அதுவும் உரையாடத் துவங்கிவிட்டோம். அதன் ஒவ்வொரு பாடலுக்கும் என் தலைக்கு மேலே கிளைகள் தழைத்து மரமாகி மலராகி வனமொன்று  அடர்ந்து வந்தது. மறுமுனையில் நெடு நேரம் பேச்சற்று இருப்பதை உணர்ந்த பழைய நண்பர் சற்றே உரக்கக் கத்தினார்.. “கேட்கிறதா...?” “கேட்கிறதா...?” “நன்றாகக் கேட்கிறது” என்றேன்.

அமுது

அ வளுக்கு மொத்தம் மூன்று வாய்கள் அணிலோடித் திரியும் முற்றத்தில் நின்றுகொண்டு வேடிக்கை காட்டியபடியே பிள்ளைகளுக்கு உணவூட்டுவாள் சேலைத் தலைப்பை பிடித்தபடி  கால்களையே சுற்றிச் சுற்றிக்  குழையும் ஒன்று. இன்னொன்று இடுப்பில் அமர்ந்திருக்கும். இருவருக்கும் மாறி மாறி ஊட்டுவாள் யாரோ ஒருவர்  முரண்டுபிடித்து சிணுங்குகையில் "அணிலுக்கு ஊட்டி விடுவேன்" என்று மிரட்டுவாள். நாளடைவில் ஓட்டங்களிலிருந்து ஆசுவாசத்திற்குத் திரும்பியது அணில். மெல்ல மெல்ல அச்சத்திலிருந்தும் சந்தேகத்திலிருந்தும் கீழிறங்கி வந்தது அது. மெல்ல மெல்ல மேலெழும்பி  வந்தாள் அன்னை. இன்று கொஞ்சம் அமுதெடுத்து அணிலுக்கு ஊட்டினாள்  பேரன்னை. அப்போது அவளுக்கு அளவிறந்த வாய்கள். நன்றி: ஏழிலைப்பாலை PC Sandhya Pallissery

பேரணியில் ஒருவன்

ஒ ருவன் வழக்கமான தன்னை உடைத்து குப்பைத் தொட்டிக்குள் எறிந்துவிட்டு பேரணியில் கலக்கிறான். இவன் இன்னொருவன் மகத்தானவன். தனி ஆட்கள் சேர்ந்து சேர்ந்து  உருவாகிறது ஓர் அணி. அணிகள் கூடிக்கூடி அலையடிக்கிறது பேரணி. நெருப்பினால் இழுத்துக்கட்டப்பட்ட பேரணிகள் பிரம்மாண்ட பேரணிகளாகி சடசடக்கின்றன. தொண்டையிலிருந்து எழும் முழக்கங்கள் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக கீழிறங்கி இதயத்தை அடைகின்றன. நெஞ்சமே குரலாகி கூவி இடிக்கையில் ஒவ்வொருவரும் தனித்தனி பிரம்மாண்டம். (தோழர் சுகுமாரனுக்கு)