Skip to main content

Posts

சுழற்பந்து

  5 0 ல் நிற்கும் ஒரு மனிதனுக்கு அதிகாலையில் அவசரமாக  ஒரு எலுமிச்சை தேவைப்பட்டுவிட்டது பக்கத்துக் கடையில் இருப்பு இல்லாததால் அவர் கொஞ்ச தூரம் நடக்க வேண்டி இருந்தது. மனிதன் ஒரு போதும் தனியே நடப்பதில்லை. வாங்கிய எலுமிச்சையை ஏனோ திடீரென  சுற்றத் துவங்கிவிட்டார் எங்கிருந்தோ எழுந்து வந்தான் ஒரு சுழற்பந்து வீச்சாளன் அடுத்த கணம் அவர் அந்தரத்தில் சுழற்றி விட்ட பந்து பெரிய மைதானத்தில் நடு ஸ்டம்பை கழற்றிக் கொண்டோடியது. கரகோஷங்களுக்கும் வெறிக் கூச்சல்களுக்குமிடையே களிமுற்றி ஆடுகிறார்.  ஆட்டம் முடிவதற்குள்  வாசல் வந்துவிட்டது. பந்து ஒன்றுமே தெரியாதது போல் எலுமிச்சைக்குத் திரும்பி விட்டது. சின்ன எலுமிச்சைக்குள் இவ்வளவா சுற்றிக் கொண்டிருக்கும்? அறிந்திருந்தால் அவர் காலை உணவைத் தவிர்த்திருப்பார்.
Recent posts

தெரியாதவை

ம லைச்சரிவில் தத்தித்தத்தி நடந்துவருகிறது ஒரு ஆட்டுக்குட்டி அதன் தலைக்கு உச்சியில் கூவிக் கடக்கிறது ஒரு நீலப்பறவை இரண்டையும் ஒருகணம் சேர்த்துக் கட்ட ஆங்கொரு திவ்யம் எழுந்து நிறைகிறது குட்டி தனியே நடக்கிறது நீலம் தனியே பாடுகிறது ஆட்டிற்கோ பறவைக்கோ தெரியாது என்னை

காய்ச்சலன்

   நா ன்கு கதவுகளை எட்டு ஜன்னல்களை முழுக்க அடைத்துக் கொண்ட பிறகும் வெந்நீருக்கு மாறி கசாயங்களுக்கு மாறிய பிறகும் தைலப் புட்டிகளால் மாத்திரை வில்லைகளால் இரட்டைக் கம்பளியால் நீ உன்னை இறுகச் சாத்திக்கொண்ட பிறகும் உன்னுள் கொதித்துப் பரவுமே  ஒரு காய்ச்சல் அதுபோல்  வருவேன். காய்ச்சலை அடித்து விரட்டிவிட்டு அந்தக் காய்ச்சலைப் போல் உன் மீது வருவேன்.

அழகில் கொதிக்கும் அழல்

நாட்படு தேறல் அழகில் கொதிக்கும் அழல் முளைப்பன முறுவல்! அம்முறுவல் வெந்துயர் விளைப்பன! அன்றியும், மெலிந்து நாள்தோறும் இளைப்பன நுண் இடை ! இளைப்ப, மென்முலை திளைப்பன, முத்தொடு செம்பொன் ஆரமே! கம்பராமாயணத்தின் பாலகாண்டத்துள் நகரப்படலத்தில் இடம்பெற்றுள்ள பாடல் இது. அயோத்தி நகரத்துப் பெண்களை வர்ணிக்கிறார் கம்பர்.   அயோத்தி நகரத்து நங்கையர் முகத்தில் எப்போதும் முறுவல் முளைத்து நிற்கும். அம்முறுவலோ துயர்  விளையும் அளவு அழகானது.  அவர்களது இடை நாள்தோறும் மெலிந்து மெலிந்து இளைக்கும். இப்படி இடை இளைக்க, அவர்களது மென்மையான முலைகளோ முத்தும், பொன்னும் பூட்டிய ஆரங்களை அணிந்து திளைக்கும். ஒரு வழக்கமான வர்ணனைப் பாடல்தானே என்று தோன்றக்கூடும். ஆனால் என்னால் "வெந்துயர் முறுவல்" என்கிற சொற்கட்டை தாண்ட இயலவில்லை. இப்பாடலை வாசித்த நாளில் ஆவேசமாக என் அடுத்த கவிதைத் தொகுப்பின் தலைப்பு "வெந்துயர் முறுவல்" என்று முகநூலில் அறிவித்தேன். இப்போது நூல் வேறு தலைப்பில் வந்தாலும் நூலில் உள்ள காதல் கவிதைகளின் பகுதிக்கு  இதுதான் தலைப்பு.  அழகு ஏன் துயர் தருகிறது? அதுவும் வெந்துயர். அழகில் நம்மை மீறிய ஒன்ற

அநித்தியத்தின் மேடையில் இசை தூவும் அட்சதை க்ஷணங்கள்

உடைந்து எழும் நறுமணம் தொகுப்பு குறித்து ஷங்கர் ராமசுப்ரமணியனின் கட்டுரை. https://www.shankarwritings.com/2022/01/blog-post_9.html?m=1

உன்னுடையதில்லை அல்லவா?

  எ ன்னுடையதா? என்னுடையதா? நெஞ்சு கிடந்து அடித்துக் கொண்டது அதே செவலை நிறம் அதே வால் சுழி எந்தச் சக்கரத்திற்கும் அசைந்து தராமல் சாலையோரம் கிடக்கிறது தயங்கித் தயங்கி நெருங்கி தலைகுனிந்து நோக்கினேன். நீண்டதொரு பெருமூச்சில் இயல்பிற்குத் திரும்பிய கணத்தில் சட்டென அங்கே தோன்றி மறைந்தார் வெள்ளை முக்காடிட்ட ஒரு துறவி வெள்ளை முக்காடிட்ட ஒரு பிசாசு

கரகரப்பின் மதுரம்

நான் முறைப்படி இசை பயின்றவன் அல்ல. ஆயினும் பாடகன். பெயர் கூட  ‘இசை’. எவ்வளவு திமிர்? தமிழ்நாட்டில் எல்லோரும் பாடகர்தான். தன் வாழ்வில் ஒரு பாடலைக்கூட முணுமுணுத்திராத மனிதஉயிர்என்று எதுவும் இருக்காது. அதுவும் இளையராஜாவின் தேசத்தில் எல்லோரும்தான் பாட வேண்டும். எல்லோரும்தான் பறக்க வேண்டும். பாடல் என்பது கொஞ்சமாகப் பறப்பது. மனிதன் பாதசாரியானாலும்பறக்க விரும்புவன்தான். அவன் அத்தனை நெரிசல்களுக்கிடையே நடந்து நடந்து சலிப்பவன். எனவே சமயங்களில் அத்தனையையும் விட்டுவிடு அவன் பறக்கத்தான் வேண்டும்.  நான் பாத்ரூம் ஓட்டை வழியேபறந்து வானத்திற்குப் போய்விடுபவன். என்னை வானத்தில் ஏற்றிவிடும் அம்மையப்பன்  இளையராஜா. எனக்கு ராஜாவின் இசையைப் போலவே அவர் குரலும் அவ்வளவு பிடிக்கும். ஆனால் ஏன் பிடிக்கிறது என்பதுபற்றி இதுவரை யோசித்ததில்லை. ஆராய்ந்து பார்த்ததில்லை. ஆராயவும் தெரியாது.  ஆராயத்தெரியாதுஎன்பது அருவியின் முன் ஒரு சலுகை. குடைந்து குடைந்து நீராட வேண்டியதுதான்.   ராஜாவின் இசையைப் போற்றிப் புகழும் சிலருக்குக்கூட  அவர் குரல் உவப்பானதாய் இருப்பதில்லை. கொஞ்சம் இசை அறிந்த நண்பர் ஒருவர் தலையைக் குலுக்கியபடி “அவர்