பரிசு உண்டு; வெற்றி இல்லை

கபிலர் கவித்துவத்திரட்டின் நான்காவது கட்டுரை அகழ் இதழில் இன்று வெளியாகியுள்ளது.

பிரிந்து செல்வோர் ஏன் திரும்பிப் பார்க்கிறார்கள்? பச்சைப் புண்ணுள் கூரியதைச் செலுத்தி, பெருகும் குருதியைக் காண்பதில் அப்படி என்ன ஆனந்தம்...

முழுவதும் வாசிப்பதற்கான இணைப்பு கீழே உள்ளது

https://akazhonline.com/?p=11732

Comments

அன்புள்ள தம்பிக்கு

இ ன்று அதிகாலையில் ஒரு தத்துவத்தை அனுப்பியிருந்தாய் பிறகு அரை மணி நேரம் கழித்து ஏனோ நீ அதை அழித்தும் விட்டிருந்தாய் அந்த உண்மை உண்மைதான் அது எனக்குப் பிடித்தே இருந்தது. அதை அவ்வளவு உறுதியாக அழித்துவிட்டதன் மூலம் நீ இன்னொரு உண்மையைச் சொல்கிறாய் அதுகூட உண்மையாகத்தான் இருக்க வேண்டும் ஒரு உண்மையிலிருந்து இன்னொரு உண்மைக்குப் போக 30 மணித்துளிகள் போதும் என்கிற உண்மை இருக்கிறதே உள்ளதிலேயே முக்கியமான உண்மை அதுதான் தம்பி

பினாயில் பாட்டிலும், குச்சித்துடைப்பமுமாய் ஒரு வசந்த சுந்தரன்

ஒ ருவர் இன்னொருவருக்கு சால்வை அணிவிக்கும் அரசு அலுவலகத்தின் சம்பிரதாயமான நிகழ்வு அது ஊழியர்களும், அதிகாரிகளும் வரிசை கட்டி நிற்கிறார்கள் போட்டோவில் சம்பிரதாயமாக நிற்பது எப்படி என்பதை யாரும் அவர்களுக்குச் சொல்லித் தர வேண்டியதில்லை வரிசைக்குப் பின்னே தட்டிக்கும் பின்னே குதிகால் உயர்த்தி தலை மட்டும் நீட்டி ஒரு உருவம் மொத்தப் படமும் அதுவே ஆகி என் சிந்தையை அழைக்கிறது போட்டோவில் விழுந்துவிடும் துடிப்பல்ல அது மூளியை அலங்கரிக்க வந்தவன் போல் அவன் வருகை

சுமார்

எ னக்கே தெரியும் , 'இசைக்கலைஞர்களை இசை பார்த்துக் கொள்ளும் ' என்பது ஒரு உணர்ச்சிகரமான உண்மைதான் ஆயினும் நேற்றொரு கிட்டார் கலைஞனிடம் பேச்சுக் கொடுத்தேன் என் தோளில் கையூன்றி இதழ்கடை விரித்தார்... "சுமாரா பாத்துக்கும் பாஸ்"

கவிஞர் இசை

Search This Blog