Wednesday, January 30, 2013

நல்லறம் வீற்றிருக்கும் டோக் நகர்













மதுரை மாநகரின்
இச் சனிக்கிழமை நள்ளிரவில்
ஒரு டாஸ்மாக்கிலிருந்து
டோக் நகருக்கு போய்க்கொண்டிருக்கிறது
இருசக்கரவாகனமொன்று.
இப்போதந்த வாகனத்தில்
ப்ரேக் இல்லை
ஹாரன் இல்லை
லைட் இல்லை
ட்யூபும் டயரும் கூட இல்லை
ஒரு எக்ஸலேட்டர் மட்டும்
அது கூட ஒரு உற்சாக புலியின் கையிலிருக்கிறது
உற்சாகபுலிக்கே கூட ஒரு கை மட்டுமே இருக்கிறது
தலை தொங்கிவிட்டது
எதிரே நிற்கும் கனத்த மின்கம்பத்திற்கு
புலியை குட்டியிலிருந்தே தெரியும்
அது கவியானதும் தெரியும்
இன்று காலையில் தான்
காப்பியமுயற்சி ஒன்றிற்கு காப்புப்பாடல் எழுதி வைத்திருப்பதும் தெரியும்
" உ...................ம்ம்ம்ம்.... "
எனும் கனைப்பொலி
நெருங்கி முட்டும் கணத்தில்
ஒரு 60 டிகிரி சாய்ந்து எழுகிறது மின்கம்பம்.
காலைவணக்கம் கவிஞரே !

( ஸ்ரீதர் ரங்கராஜிற்கு )

Wednesday, January 16, 2013

சத்தியலோகத்து வீணைக்கு இரத்தப்பலி கொடுப்பவன்...


“ கடவுள் அவன் கையகத்தே கொஞ்சம் சொற்களைத் திணித்து, தீரவே தீராத ஒரு நுரையீரல் அடைப்போடு உன்னை படைக்கிறேன்..இவை அவ்வப்போது உன் மூச்சுத்தவிப்பை சொஸ்தப்படுத்தும் என்று சொன்னார்  ..”


            சத்தியலோகத்து வீணைக்கு இரத்தப்பலி கொடுப்பவன்...

  ( கணேசகுமாரனின் “ பெருந்திணைக்காரன் “ தொகுப்பை முன் வைத்து.. )

                                                                                 - இசை-



         சிறுகதை எனும் கலாவடிவத்தை கண்டங்களைத் தாண்டி நகர்த்திடும் முனைப்பேதும் இக்கதைக்களுக்கு இல்லை. அதற்கான நிதானமும், அவகாசமும் இக்கதைகளுக்கு வழங்கப்பட்டிருக்கவில்லை.நின்று நிதானிக்க முடியாத ஒரு கொடுந்துயரின் தவிப்பே இக்கதைகளை எழுதிச்செல்கிறது.எனவே சில சமயங்களில் இவை வாய்விட்டு கத்தி விட நேர்ந்திருக்கிறது. வாழ்வின் கடைக்கோடியில்  ஒண்டிக்கிடக்கும் மனிதர்களையே நாம் இக்கதைகளில் திரும்ப திரும்ப பார்க்கிறோம்.
அனேக கதைகளில் இரத்தம் சிந்திக் கிடக்கிறது. சிலதில் இரத்தத்தைப் போன்றதான சுக்கிலம்.சிலதில் இரத்தமும்   சுக்கிலமும்    சேர்ந்து.  வதைமுகாம் ஒன்றிலிருந்து அம்மணமாக, உயிருக்குத் தப்பி ஓடும் ஒருவனின் சித்திரம் இக்கதைகளுக்கும் பொருந்திப் போகிறது.இதனாலேயே நாம் ஒவ்வொரு கதையை படித்து முடித்ததும் ஒரு மாட்டைப் போல மூச்சு விடுகிறோம்.
   
           கவித்துவம் கூடிய உணர்வெழுச்சியான சொல்லல் முறையும் , நுட்பமான விவரணைகளும் இக்கதைகளில் மனம் கவர்வதாக உள்ளன.

 “ பரப்பி வைக்கப்பட்ட எலும்புகள் மேலே இழுத்துப் போர்த்திய படி வறண்ட தோல்”
                                          
                                                                                            ( மழைச்சன்னதம்)

 வருடம் முழுவதும் உயரக்கரைகளில் திமிறியபடி வெய்யில் வழிந்தோடும்
 
                                                                                    ( பெருந்திணைக்காரன் )

ரயில் சக்கரங்களில் தலைமுடி சிக்கி தண்டவாளத்தோடு தேய்த்து ஒட்டிக்கொண்டு பறந்த படியிருக்க, அதன் அருகில் தான் மூளை கிடந்தது.சந்தன நிறத்தின் மேலே சிவப்புக் கோலம் வரைந்திருக்க, உள்ளங்கையளவு மூளையை அந்தக் காகம் கொத்தும் ஒவ்வொரு முறையும் பத்தடி தூரம் தள்ளிக் கிடந்த உடல் அதிர்ந்து கொண்டிருந்தது.

                                           ( மணிக்கூண்டு மகாராணி )

 போன்ற வரிகளை படித்து முடித்ததும் என் தலையை ஒரு முறை சிலுப்பிக் கொண்டேன்.

  “  HMV  என்கிற ஆங்கில எழுத்துக்களை உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த சிவப்பு நிற நாய் அந்த கருப்பு வண்ண இசைத்தட்டில் சுற்றி சுற்றி வந்து கொண்டிருந்தது. “

  என்கிற வரி    நம்மை    நிமிடத்தில் எண்பதுகளுக்குள்  தூக்கி வீசி விடுகிறது.

      கணேஷ் ஒரு கவிஞனாகவும் இருப்பதின் அனுகூலத்தை தொகுப்பு முழுக்க காணமுடிகிறது.

       “ இரவு மேலும் இரவாகி வானிலிருந்து முதல் துளி வேகமாக நிலமிறங்கி அவன் சிரம் தொட்டது. அத்துளிக்கு பைத்தியம் பிடித்தது. அவன் உடல் தழுவியவாறு சரசரவென்று தரை தொட்ட துளியின் அலறல் அதனைத் தொடர்ந்து வந்த பெருமழையில் மூழ்கியது. பைத்தியத் துளிகளுடன் கலந்த மொத்த மழைக்கும் பைத்தியம் பிடித்தது.மழையின் மறுமுனையை இறுகப் பிடித்திருந்த ஆகாயமோ பதறியது.கண் சிமிட்டி துடித்தது.சட்டென ஓர் உதறலில் மழையைத் துண்டித்துக் கொண்டு பெருமூச்சு விட்டது.... .... பதறி ஓடி மோதிய மழை பைத்தியமாக்கியது கடலை. கொந்தளிக்கத் துவங்கியது சமுத்திரம். “

 என்று எழுதிப் போகும் வரிகளில் கவித்துவத்தின் பூரிப்பை காணமுடிகிறது.

    ”கண் மூடிக்கிடக்கும்
     கடைசி நொடியில்
     உன் மூளையை நெருங்கும்
      ரயிலின் அலறலை கடந்து விட்டால்
      நீ சாகலாம்.
     அவ்வளவு நெஞ்சுரம் இருந்தால்
     நீ வாழவே பழகிக் கொள்ளலாம்.

          ’தூக்கி வாரிப்போடும்’ கவிதை வகைமைக்குள் ஒரு ராஜகவிதையாக உலவும் தெம்பும், திமிறும் இவ்வரிகளுக்கு உண்டெனவே நான் நிச்சயம் நம்புகிறேன்.

     அனேக கதைகளில் நாம் கணேசயையே பார்க்கிறோம்.கதைக்குள் வருகிற பெண்களையும் ஒரு விதத்தில் நாம் கணேசாக வாசிக்கலாம்.கொம்பனில் மட்டும் ஒரு யானை வருகிறது. புல்லட் ரயிலில் அடிபட்டு சாகும் அந்த யானையும் கணேஷ் தான் என்று தயவு செய்து யாராவது சொல்லிவிடாதீர்கள்.

   மன்னர்களின் காலை நக்கி வாழ்ந்த மரபு நம் கவி மரபு. மகாகவிகளை சீட்டுகவியாக்கி அழகு பார்த்த வாழ்வு இது. சரஸ்வதி, சமயங்களில் நம் கபாலங்களைக் கோர்த்துக் கட்டி கூத்தாடும் கங்காளி. “ இப்பெல்லாம் யாரு சார் எழுத்தை மட்டும் நம்பி வாழற..” என்று நாம் வியாக்கானம் பேசி முடிக்கும் முன்னே
ஒரு பலியாடு தலை நீட்டிப் பார்க்கிறது.  நாம் நமது வாயையும், பொச்சையும் மூடிக் கொள்ள வேண்டி இருக்கிறது..  தீரவே தீராத நீள்வரிசை அது.   பலியாடுகளின் இரத்தத்தில் நாறி மிதக்கிறது சத்தியலோகம். இந்த நீச மரபிலிருந்து வருகிறது ‘கையறுமனம் “ கதை. தொட்டால் கை பொத்துப் போகும் சூட்டில் இருக்கிற இக்கதையின் மு்ன்னே தற்போதைக்கு என் எல்லா விமர்சனங்களும் செத்து விழுகின்றன. ஆனால் நண்பா கவனம்...  இவ்வனுபவத்தின்  எல்லா சூடும் தணிந்து, எல்லா தடயமும் மறைந்து, நீ ஒரு ஏ.சி பாரில் குளுகுளு பீரோடும், பில்டர் சிகரெட்டோடும், குஷன் சேரில் அக்கடா என்று சாய்கையில், நான் என் ஜட்டிக்குள் மறைத்து வைத்திருந்த “ கலையமைதி” என்ற சொல்லை எடுத்து உன் டேபிளில் வைப்பேன்...

        கூட்டு வல்லாங்குக்கு ஆளாகும் ஒரு சிறுமி, மற்றும் ஒரு பைத்தியதை பற்றிய கதையான “ ஏலி ஏலி லாமா சபத்கானி மற்றும் பிச்சைக்காரியாக மாறும் விபச்சாரியை பற்றிய கதையான “ மணிக்கூண்டு மகாராணி “ ஆகிய கதைகளும் உணர்வின் கொந்தளிப்பு கூடிய கதைகளே. ஆனால் அவை என்னை பெரிதாக அசைக்கவில்லை. அல்லது கணேஷ் பதறித் துடிக்கும் அளவுக்கு உலுக்கவில்லை.
 “ பெண்ணாய் பிறந்து விபச்சாரியாய் வாழ்ந்து பிச்சைக்காரியாகி இப்போதி பைத்தியப் பட்டமும் பெற்று விட்டாளே ? “ என்று கணேஷ் தலைதலையாய்
அடித்துக் கொள்கையில் நான் சிகரெட் புகையை வானத்திற்கு ஊதிவிட்ட படியே
 “ அப்புறம் ”    என்று      கேட்டேன். ஒரு வேளை கணேஷ் அளவுக்கு நான் அவ்வளவு நல்லவனில்லையா? அல்லது ஒரு தீவிர சிவாஜி ரசிகனைக் கூட அழவைக்க முடியாத படிக்கு இக்கதை அவ்வளவு வலுவற்றிருக்கிறதா? அல்லது வதைக்கூடத்தில் இருந்து இருந்து நான் சொரணையற்றுப் போய் விட்டேனா? என்றெனக்குத் தெரியவில்லை.

       “ பெருந்திணைக்காரன்” என்னென்னவோ சொல்லி என்னென்னவோ செய்யும்
 ஒரு மாயக்கதை. கையில் ஒட்டியும் ஒட்டாத ஒன்று. கழுவினால் போகாத ஒன்று.
    
     கையருமனம் கதையில் வரும் அரிசில் கிழார் பற்றிய கதை
 இயல்பாகவே கதையின் ஒரு பகுதியாக இருக்க, அதை ஒரு தனி தகவல் போல ஆக்கியிருக்க வேண்டிய அவசியம் இல்லை என்று தோன்றுகிறது.
   
      கொம்பன் என் அளவில் ஒரு மகத்தான கதை. பரணிக்கி இணையான போர்க்கள காட்சிகளோடு துவங்கும் இக்கதை, சட்டென யானைகளின் காட்டு வாழ்கைக்குள் நுழைந்து, அடுத்த கணமே வயல் வெளிகளுக்குள் புகுந்து, நகர சாலைகளின் வழியே ஒரு புல்லட் ரயிலின் முன்னே போய் அடிபட்டு சாகிறது. அசாத்தியமான உணர்வெழுச்சியும், மதிநுட்பமும் கூடி விளைந்த கதையிது.
   
     என் வீட்டு வாசலில் எரிந்து கொண்டிருக்கும் குண்டுபல்ப்  இரண்டு மாதத்திற்கு
ஒரு முறை ப்யூஸாகி விடுகிறது. “  ஒழுங்கா  ஒரு   பல்ப்  கூட  வாங்கத்  தெரியல..” என்று கொமட்டில் குத்து படுகிறேன். ஆனால் , தமிழ்க்கதைக்குள் பன்னெடுங்காலமாக
“ தலைக்கு மேல் சோகையாய் ஒரு குண்டுபலப் எரிந்து கொண்டே இருக்கிறது. கணேஷின் கதைக்குள்ளும் மூன்று இடத்தில் அந்த பல்ப் எரிகிறது. கடவுளே ! நீ தமிழ்கதைக்கு ஏதேனும் செய்ய நினைத்தால் “ தலைக்கு மேல் சோகையாய் எரிந்து கொண்டிருக்கும் அந்த குண்டுபல்ப்பை முதலில் உடைத்தெறியும்... “   ஒரு வேளை இந்த பல்பை உடைத்துப் போட்டால் ஒளிவெள்ளம்  பெருகிவிடுமா ? இந்த ஒளிவெள்ளத்தில் தான் மின்சாரத்தை நீக்கி விட்டு மார்க்வெஸின் சிறுவர்கள் ஆனந்த துடுப்பிட்டார்களா ? **
       நான் கணேஷின் இரத்தமற்ற கதையொன்றைப் படிக்க விரும்புகிறேன்.என்றாலும் நான் இதை அவனிடம் வற்புறுத்த முடியாது,அவனே கூட அவன் கதையிடம் வற்புறுத்த முடியாது அல்லவா?

     ( பெருந்திணைக்காரன் - கணேசகுமாரன் - உயிரெழுத்து பதிப்பகம்- விலை; 60)

   **   நீரைப்போன்றது ஒளி - மார்க்வெஸ்- தமிழில் ; கோபி கிருஷ்ணன் ; கல்குதிரை மார்க்வெஸ் சிறப்பிதழ்

Wednesday, January 2, 2013

மைக்ரோஸ்கோப்பில் கண்டறியப்படு்ம் நுண்ணுயுரி ( தூரன் குணாவின் ‘ கடல்நினைவு “ தொகுப்பை முன்வைத்து )






நான் கெட்ட வார்த்தைகள் அர்த்தமற்று புழங்கும் நிலத்திலிருந்து வருகிறேன். அங்கே சும்மாணாச்சிக்கு கோபப்படுவது , நிஜமாகவே சினம் கொள்வது , மண்ணள்ளி தூற்றுவது என் எல்லாவற்றிற்கும் கெட்ட வார்தைகள் தான். அங்கே போலியாக நடிப்பது, காதலாகி கசிவது, நெஞ்சைப் பிளந்து காட்டுவது என எல்லாவற்றிற்கும் கெட்டவார்தைகள் தான். “ தாயோழி ஒரு டீ சொல்லு “ என்பது என் நிலத்தின் ப்ரியம். பழனி திரைப்படம் ஓடிக்கொண்டிருந்த அரங்கின் மையத்திற்கு வந்த ஒரு முதியவர் கண்களில் தாரைவிட்ட படியே “ தாயோழி மகனே ... என்னமா நடிக்கிற “ என வெடித்து சிதறியது என் நிலத்தின் ஹைலைட். சமீபத்தில் பா. வெங்கடேசனின் ‘ ராஜன் மகள் “ கதையை வாசித்த போது மனம் ஓயாமல் கெட்ட வார்த்தை சொல்லிக் கொண்டே இருந்தது. அசாத்தியமான சொற்கட்டும், ஒரு தேர்ந்த இசைஞனின் லய ஒழுங்கும் கூடி எழுப்பப் பட்டிருக்கிற அந்தக் கதையை சொல் சொல்லாக வாசித்தேன். ஒவ்வொரு சொல்லிற்கும் ஒரு கெட்டவார்த்தை. தற்போது தூரன் குணாவின் ‘ கடல் நினைவு’ தொகுப்பின் பின்பாதி கவிதைகளின் சிலவரிகள் கெட்ட வார்த்தை சொல்ல வைத்தன.இது முதல் வாசிப்பில் தான். அடுத்தடுத்த வாசிப்ப்புகளில் முன்பாதி கவிதைகளிலும் கெட்டவார்தைக்கு தப்பிய சில வரிகள் ஒளிந்திருப்பதை காணமுடிந்தது..

நான் ஒரு போதும் குணாவைப் போல் கவிதை எழுத விரும்பமாட்டேன். ( கொக்கரக்கோ, ஊழின்பிள்ளை போன்ற கவிதைகள் விதிவிலக்குகள் ). ஆனால் ஒரு கவிதை மாணவனாக நான் எல்லாவித கவிதை போக்குகளுக்கும் மனம் கொடுக்கவே விரும்புகிறேன்.தன் கவிதையைப் போல் அல்லாதவற்றை கவிதையல்ல என்று நிராகரிப்பது ஆக்கப்பூர்வமானதல்ல.வெவ்வேறு வண்ணங்களில், வெவ்வேறு வகைகளில் கவிதைகளைப் பார்க்க மகிழ்ச்சியாகவே இருக்கிறது..

குணாவின் மொழிநடை உணர்வெழுச்சியால் பீடிக்கப்பட்ட கட்டற்ற பாய்சலல்ல. ஆனாலும் பைத்தியத்தினுடையது தான். ஒரு புத்திசாலி பைத்தியத்துடையது என்று சொல்லலாம். இக்கவிதைகளைப் படிக்கும் போது நீங்கள் எங்காவது வாய்விட்டு சிரித்தாலோ, துளியூண்டு அழுதாலோ அது உங்கள் நற்பேறு. குணாவின் மொழிநடை இரும்பாலான சுழல்படிக்கட்டில் ஏறுவது போல் ஒடுக்கமானதும் , அசெளகர்யமானதும் தான். ஆனால் அதில் நாம் ஏறிவிட்டால் வானம் நம் பக்கத்தில் வந்துவிடுகிறது.அங்கு எப்போதும் ராத்திரி. நித்தமும் பெளர்ணமி. தொகுப்பின் அநேக கவிதைகள் நிலவில் ஊறி மிதக்கின்றன. குணா இரவென்று எழுதும் போதே நிலவும் கூடவே உதித்து விடுகிறது. ”பொங்கி நகரும் பூரண சோபையின் முன் ஏதுமற்று கிடக்கும் ஒரு மனம் “ என்னை வெகுவாக கவர்ந்தது. நிலவை பார்க்கச் சொல்லி சில நேரங்களில் அவன் என்னை தொலைபேசியில் அழைத்திருக்கிறான். அவன் அன்று சொன்ன நிலாக்களை நான் வெகு தாமதமாக இந்த தொகுப்பில் பார்க்கிறேன்.

சில கவிதைகளின் தனிவரிகள் முழுக்கவிதையும் சேர்ந்தளிக்கும் கவிதாஅனுபத்தை விட அசாத்தியமான அனுபவங்களை சாத்தியமாக்குகின்றன. ”தனிமைப்பாலை “ என்றொரு கவிதை..

‘ அந்திமகால ஒட்டகங்கள்
மூப்பின் துர்வாசனையோடு
காட்சிப் பொருளாய் நடக்கும்
நகரத்தின் சிமெண்ட் தெருக்களில்
மங்கைகள் இறகுப் பந்து விளையாடுகிறார்கள் “

இந்த 5 வரியை முன்வைத்து குணாவின் கவிதைகளில் துளியூண்டும் அழுவதற்கு இடமில்லை என்கிற என் முந்தைய வரியை ஒரு வாசகன் நிராகரிப்பானானால் நான் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைவேன்.இந்த ஆயுளின் அநேக இரவுகளை நனைக்க இந்த 5 வரி போதுமானது தான்.ஆனால் இந்த வரிகளுக்கு பின் குணா பிதற்றுவது ஏதும் இந்த அனுபவத்தை தாண்டியதாகவோ , தக்கவைத்துக் கொள்வதாகவோ இல்லை. தன் புத்திசாலித்தனத்தின் பாறாங்கல்லை போட்டு அவ்வனுபவத்தை உருத்தெரியாமல் நசுக்கி விடப் பார்க்கிறார். நிறுத்தற் குறிகளற்ற 11 வரிகளாலான ஒரு அதிநீள வாக்கியம் , உறுத்தலான பின்னொட்டாகவே தோன்றுகிறது. இது போல் நிறுத்தற்குறியோ , முற்றுப்புள்ளியோ இல்லாமல் தான் எல்லா கவிதைகளும் எழுதப்பட்டிருக்கின்றன.அபூர்வமாக சில கவிதைகளை இது அழுகாக்கியிருக்கிறது எனுப் போதும், ஒரு வாசகன் குணாவின் கவிதைகளில் சோர்வடைந்து விலகிச்செல்லும் புள்ளியும் இது தான் என்று தோன்றுகிறது.அர்ததப்பெருக்கத்திற்கு வாய்ப்பில்லை எனும் போது கவிதைக்குள் குறிகளை இடுவது பஞ்சமா பாதகமில்லை என்பது என் கருத்து. இனி வருவது அந்தக் கவிதையின் பின்னொட்டு..

‘ நீண்ட பால்கனிகளின்
கைப்பிடி சுவர்களெங்கும்
உறைந்துவிட்ட வெயிலின் மீது
மேகங்கள் விதைக்கும்
சிறுநிழற் தானியங்களை
பொறுக்கும்
தனிமையின் கண்கள் அறிந்துவிட்ட
ஒட்டக நினைவின்
பாலையில் அலையடிக்கும்
பெருங்குளத்தில்தான்
மீன்களே இல்லை.

இப்படி மூச்சுவிடாமல் பேச வேண்டிய அவசியமில்லை என்று தோன்றுகிறது. இந்த அதிநீள வாக்கிய அமைப்பு அழகுபடுத்திய கவிதை என்று ” நடுமதியத்தில் “ (பக்;24) கவிதையை குறிப்பிடலாம். இதைப் போலவே பல தனிவரிகள் நெடுநாள் மனதில் தங்கிப்போகும் இயல்புடையன.

1. ‘ துயரார்ந்தவர்களே../ யாரும் இரவின் மீது/ பியர் பாட்டிலை வீச வேண்டாம்

2. ஓவியத்தில் நிலைபெற்றுவிட்ட/ வசந்தபருவத்தில்/ மலர்கள் உதிரப்போவதில்லை

3. கழிவறையில் குந்திக்கொண்டு/ நெஞ்சடைக்கும் ஒன்றை/ வெளியேற்ற முயல்கிறது

4.நமது ஏக்கம்/ ஒரு வாடாத/ அழகிய மலராக / இருக்கிறது.

5. எறும்பின் / இன்னொரு மடங்கு எடையில்/ அது வணங்கும் ஒரு கடவுள்

6. அள்ளி அணைக்க யாரேனும்/ இருக்கும் இடத்தின் பெயரெல்லாம்/ வீடென்று ஆகுக

7. பாதி உரிக்கபட்ட / வாழைப்பழத்தோலைப்போல்/ எல்லா உன்னதத்திலிருந்தும்/ மயக்கம் தொங்குகிறது.

8. பரஸ்பரம் ஆரத்தழுவி/ பிதற்றும்/ அர்த்தங்களற்ற மொழியில்/ பூக்கிறது/ கிளுகிளுப்பின் மலர்


போன்ற வரிகள் எனக்கானவை. உங்களுக்கு வேறு வரிகள் கிடைக்கலாம்.


நிலம் என்பது ஆகாயமும் சேர்ந்ததே என்னும் எளிய உண்மை இக்கவிதைகளைப் படிக்கையில் வலுவாக உறைக்கிறது. குணா தன் நிலத்தை ஒளியோடும், நிழலோடும், நிலவோடும் தான் சொல்கிறான். பொதுவான ஆகாயத்தையும், பொதுவான மேகங்களையும் தன்னுடைய நிலத்தினுடைய ஒரு கூறாக மாற்றிக் கொள்கிறான். நிலவின் தண்ணொளி ஓயாமல் குணாவின் நிலத்தில் விழந்தபடியே இருக்கிறது.

“ ஊரின் ஆகாசம்/ நீலம் பாரிக்கும் மதியங்களில்/ ஊரின் ஆகாசம்
செந்நிறமாகும் அந்தியில் .. என எழுதிப் போகிறான்.

எனவே ,


‘ கிணற்றுள் குளிக்க/ இறங்கிய மேகங்களுக்கு/ சுவர்ப் பூக்கள் தம்மை பரிசளிக்க”


என்றெழதும் போதும் அது ஒரு தட்டையான இயற்கை வர்ணனையாக அல்லாமல், தன் நிலத்தில் தோய்ந்த ஒரு மனத்தின் நினைவாகவே மாறிவிடுகிறது.


” திரு x ன் வேட்டை நாய்” என்றொரு கவிதை இருக்கிறது. எளிமையும். வசீகரமும் கொண்ட இக்கவிதையின் புதிய சொல்லல் முறையை நாம் சீக்கரத்திலேயே எழுதி எழுதி பழசாக்கி விட்டோம்.
ஒன்று புதிதாக வரவரவே அதை அவசர அவசரமாக பழசாக்கி விடுவதில் நாம் சமத்தர்கள்.

குணா போகிற போக்கில் சில பிரமாதமான வரிகளை உதிர்த்து விட்டு போகிறான். ஒரு பிரமாதமான வரியை கவிதையில் எங்கு வைப்பதென்று அவன் திட்டமிடுவதில்லை அல்லது தெரிவதில்லை என்றும் சொல்லலாம். ஒரு இசைக்குறிப்பு மெலிதாகத் துவங்கி, உருவாக மாறி உச்சம் பெறுவதைப்போல் அவன் எழுதுவதில்லை.சில கவிதைகள் பாதியிலேயே உச்சம் பெற்று விடுகின்றன. சில கவிதைகள் துவக்கத்திலேயே உச்சம் பெற்று விடுகின்றன.பின்பு அவை மெதுமெதுவாய் மங்கிமறைகின்றன. இப்படிப்பட்ட இசையும் உண்டல்லவா?


அபத்தத்தை கண்ணாற கண்டவர்கள் உத்தரத்தில் தூக்கிட்டு தொங்குகிறார்கள். புல்லட் ரயிலை நேருக்கு நேராக சந்திக்கிறார்கள். சுவாசிக்க கூட முடியாத பூச்சிக்கொல்லி மருந்தை கண்ணைத் திறந்துகொண்டு குடிக்கிறார்கள்.ஆனால் இத்தொகுப்பின் ஒரு கவிதையான “ அபத்தத்தின் இலைகள்
பொன்னிறமாக ஒளிர்கின்றன “ என்கிற கவிதை இதே அபத்தத்தை முன்னிருத்தி தற்கொலையில் இருந்து தப்பிக் கொள்கிறது.


” அபத்தத்தின் இலைகள்
மலைச்சரிவின் இருளிடையே
பொன்னிறமாக ஒளிர்கின்றன
அவை தற்கொலையை மறக்க வைக்கும்
ஒருவித வாசனையை
இரவின் திசைவழிகளில் வெளியேற்றுகின்றன
இப்படித்தான்
ஒவ்வொரு நாள் காலையிலும்
உயிரோடு கண்விழிக்கிறேன் நான் “


இப்படிப் பட்ட நல்ல வாசிப்பனுபவத்தை வழங்கும் கவிதைகள் பல இத்தொகுப்பில்
உள்ளன. ஆனால் அவை வாசக பங்களிப்பை அதிகமும் கோருபவை. திரும்ப திரும்ப வாசித்துத் தான் நாம் இக்கவிதைகளை சென்று தொட முடிகிறது. எவ்வளவு முறை வாசித்தாலும் முறுக்கி கொண்டு நிற்கும் கவிதைகளென்று எனக்கு சில உள்ளன. உங்கள் வாசிப்பனுபவத்திற்கு, உங்கள் வாழ்பனுபவத்திற்கு அவை எளிதில் திறந்து கொள்ள கூடியதாக கூட இருக்கலாம். “ கொக்கரக்கோ”, ஊழின்பிள்ளை, எறும்பின் பசி, அங்கே அணைகிறது ரத்தம், தட்டையான உலகத்தில் அழகு, நிழலின் காலடியோசை போன்ற கவிதைப் பற்றி விரிவாக எழுத வேண்டும்.


”கூகிள் எர்த்” என்றொரு கவிதை, பெரு நகரத்தில் பணிபுரியும் ஒருவன் தன் கணினியில் கூகுள் எர்த்தை இயக்கி தன் கிராமத்தை பார்ப்பதாகச் சொல்லும் இக்கவிதை, இப்படி துவங்குகிறது...

‘ குதிரையில் பயணித்தால்/ ஒரு இரவு/ ஒரு பகல்/ நீளும்/ அங்கே / என் உயிர்க் கூடு இருக்கிறது.”

குதிரைகள் இங்கும் இருக்கின்றன. தழிழ் புராணங்கள், சாகச கதைகள் எல்லாவற்றிலும் குதிரைகள் ஓயாமல் கனைத்துக் கொண்டுதான் இருக்கின்றன.என் வீட்டிற்கு 5 வீடு தள்ளி கூட ஒரு செம்பட்டைக் குதிரை நிற்கிறது. ஆனால் எனக்கென்னவோ குணாவின் குதிரை “ அயல் நாட்டு நல்லறிஞர் சாஸ்த்திரத்திலி்ருந்து ஓடி வந்தததாகவே தோன்றுகிறது.” குணாவை போர்ஹேவும், பாமுக்கும் இரட்சிப்பார்களா என்றெனக்குத் தெரியாது.ஆனால், அறுப்பு முடிந்த வயலில் குறும்பாடு மெய்த்தவாறே கழுத்துயரக் கவையில் முகம் தாங்கியிருக்கிற கிழவரும், கூச்சலிட்டு ஓடிவந்து ரயிலுக்கு கைகாட்டும் சீருடை களைந்திராத சிறுவனும் ஆசீர்வதிக்கவே செய்கிறார்கள். ( பக்; 50)

இவ்வளவு நுட்பமான கவிதைகளை எழுதியிருக்கும் குணா, கசியும் என்பதை க
சி
யு
ம்என்றெழுதினால்

அது கசிந்துவிடும் என்றும், தொங்குவது என்பதை தொ
ங்
கு

து என்றெழுதினால் அது தொங்கிவிடும் என்றும் நம்பியிருப்பது வினோத முரணாக இருக்கிறது.

பூலேகங்களில் இல்லை/ கீலோகங்களில் இல்லை/ மேலோகங்களில் இல்லை/ என்பதை
பூ
கி
மே
லோகங்களில் இல்லை என்று எழுதுகிறார். இந்த செப்பிடு விதைகளுக்கும் கவிதைக்கும் ஒரு தொடர்பும் இல்லை என்பது என் எண்ணம்.

தீராவே தீராத காமமும், ஆகச் சிக்கலான் நீதியுணர்வும் தொகுப்பில் திரும்ப திரும்ப பேசப்பட்டிருக்கிறது.அறவுணர்வின் சுமை தாளாத ஒரு தருணத்தில் நம் எலலோரையும் தாஸ்தாவெஸ்கியின் நண்பர்களாக்கி, பகலின் சிற்றிரைச்சல் மிகுந்த குடிசாலைக்கு அனுப்பி விடுகிறான். நம்மில் ஒருவனாக அவனும் கூடவே வருகிறான். அங்கே நாமும் அவனுமாக சேர்ந்து அறவுணர்வின் மண்ணாங்கட்டியை நிலத்தில் போட்டு உடைக்கிறோம். அது அவ்வளவு எளிதில் உடையாது என்று தெரிந்திருந்தும், போதையின் கள்வெறியில் ‘ உடைத்து விட்டோம்’ ’உடைத்துவிட்டோம்’ என்று கண்கள் சிவக்க கத்துகிறோம்.

எல்லா கவிகளையும் போல குணாவும் சில குறிப்பிட்ட விஷயங்களின் மேல் மட்டும் சிறப்பு கவனம் கொள்கிறான். இது இயல்பானதே.நமக்கான ஒரு பொதுவாழ்வு உண்டெங்கிற போதிலும், நம் ஒவ்வொருவர் வாழ்வும் அவ்வளவு தனித்தனியானதே.ஒவ்வொரு தனிமனித இருப்பும் அவ்வளவு பொருட்படுத்தக் கூடியதே. இந்த உலகில் ஒருகோடியே நூற்றியெட்டு துயரங்கள் இருக்கின்றன.

                                   - இசை-