Saturday, December 31, 2016

விபத்து







பதினோரு கால்களையும் ஊன்றி
இருபத்தைந்து  கைகளிலும் பற்றி
எவ்வளவோ
இழுத்துப் பிடித்தேன் அந்தச் சொல்லை
ஆனாலும், அது உன் மீது மோதி விட்டது.

Tuesday, December 27, 2016

சத்தம்





இந்த உலகத்தில்
தேவையற்ற சத்தங்கள்
நிறைய.
அதில்
ஆகக்கொடூரமானது
சிரிப்புச்சத்தம்.
அது எப்போதும்
சிரிக்க வக்கற்றவனின்
நடுமண்டையில் விழுகிறது.

Saturday, December 17, 2016

மார்கழி- 01

                             



நான்கு நாய்கள்
எங்கள் தெருவிற்குள்
மார்கழியை இழுத்து வந்தன.

Wednesday, December 14, 2016

”குக்கூ” என்காதோ கோழி !




                    
                                            
  ஆமாம்...அவர் என் வாத்தியார். வாத்தியார் தான். குரு அல்ல. குருவெனில் அவர் ஆடைகளை துவைத்துப் போட வேண்டும். வனத்தினில் புகுந்து உள்ளதிலேயே நல்ல பழங்களாக பறித்து வந்து பசியாற்ற வேண்டும். மடிதனில் கிடத்தி உறங்க வைக்க வேண்டும். அப்போது ஒரு வண்டு நம் தொடையைத் ஆழத்துளைத்து மறுபுறமாகப் பறந்து போனாலும் , பற்களைக் கடித்துக் கொண்டு, முகத்தை முந்நூறு கோணலாக்கி அவர் நித்திரையைக் காக்க வேண்டும்.எல்லாம் செய்து விட்டு கடைசியாக கமண்டல நீரால் சாபமும் வாங்க வேண்டும். வாத்தியாரெனில் இருக்கும் இரண்டு தலையணைகளை ஆளுக்கொன்றாக வைத்துக் கொள்ளலாம்.
“ ஏனோ கால் வலிக்கிற மாதிரி இருக்கு... “ என்று வாத்தியார் முனகினால்
 “ நல்லா தூங்கி எந்திருச்சா எல்லா சரியா போயிடும்.. பேசமா படுங்க...:
   என்று அதட்டி தூங்க வைத்து விடலாம். அதாவது நம் தலையணையை அவர் காலணையாக்க வேண்டிய அவசியமேதுமில்லை.
    இரண்டாயிரத்தின் துவக்கத்தில்  இளஞ்சேரல், பொன்.இளவேனில், செல்வராசு, கணேசன் ஆகிய நண்பர்களுடன் நானும் சேர்ந்து “பாரதி இலக்கியப் பேரவை “ என்று ஒரு அமைப்பை உருவாக்கி எங்கள் ஊரில் இலக்கியம் வளர்த்து வந்தோம். அது வைரமுத்துவின் முறுக்கு மீசையிலிருந்து நாங்கள் ஒவ்வொருவராக இறங்கத் துவங்கியிருந்த பருவம். மனுஷ்யபுத்திரனின் “இடமும் இருப்பும் “ புத்தகம் எப்படியோ கைக்கு வந்து சேர்ந்தது. படித்தோம்.. ஒன்றுமே விளங்கவில்லை. ராத்திரி கூடிய சபை இரண்டாக பிரிந்து நின்று வாதிட்டது.
“ இது ஏதோ ஏமாற்று வேலை..  இவை கவிதைகளே அல்ல..என்று ஒரு  அணியும்,
“ இல்லை.. சுஜாதாவெல்லாம் சும்மாவா சொல்லுவாரு ..நமக்குத் தான் அறிவு போதவில்லை .. “ என்று இன்னொரு அணியும்
   வாதிடத் துவங்கி வாதம் நீண்டு நீண்டு பல டீ-க்களுடன் விடிந்தது. இன்றோடு நட்பே முடிந்து விட்டது .. “ என்று எண்ணுமளவிற்கு காரசாரமான விவாதம். சுவாரஸ்யமான விஷயம் என்னவெனில் அன்று நான் அக்கவிதைகளுக்கு எதிரணியில் நின்று பிரதான வீரனாகத் தொண்டை கிழியக் கத்தினேன் என்பதுதான். அப்போதுதான் சுகுமாரனின் “ சிலைகளின் காலம் “ தொகுப்பும் வாசிக்க கிடைத்தது. அங்கங்கே கொஞ்சம் கொஞ்சமாக புரிவது போல் தோன்றியது.. அவன் எழுதுகையில் “ என்கிற பாரதியைப் பற்றிய கவிதையை வாசித்த போது வெறுமனே புரிவது மட்டுமல்ல பரவசமாகவும் இருந்தது. கவிதையின் மர்மப் பிரதேசங்களை நோக்கி ஒரு சின்ன ஜன்னல் திறந்தது.. அக்கவிதையின் பரவசம் மற்ற பல கவிதைகளையும் துலங்கச் செய்தது. “ பாட்டி மணம் “ என்கிற கவிதை என் பாட்டியை நினைத்துக் கொண்டு வாசிக்கும் போது வெகு எளிய கவிதை போல் தோன்றியது.
     உங்கள் குசுவிற்கு
      நீங்களே மூக்கை
       பொத்துவதுண்டா ?... என்கிற கேள்வியின் அதிரடி தெளிவாக விளங்கியது. பிறகு “ இடமும் இருப்பை “  தேடி வாசித்தேன். இப்போது பல கவிதைகள் எவ்விதச் சிக்கலுமில்லாமல் அனுபவமாவதை உணர முடிந்தது.
     இப்படியாக சுகுமாரன் எங்கள் ஆதர்ஷ கவியாக ஆகிப்போன தருணத்தில்தான் பொன்.இளவேனிலின் தங்கைக்கு திருமணம் வந்தது. பத்திரிக்கையில் சுகுமாரனின் கவிதை ஒன்றை அச்சிட்டோம். திருமண அழைப்பிதழ் என்பதால் மங்களகரம்தேவைப்பட்டது. எனவே “ மழை “ பற்றிய கவிதை ஒன்றை அச்சிட்டோம். “ என்பதால் மழை “ என்கிற கவிதை அது..
     “ மழை பிடிக்கும் எனக்கு –
       ஏனெனில்
       நீர்க்கம்பிகளின் மீட்டலில்
      இலை நடனம் நிகழும்
      .........................................
      மழை பிடிக்கும் எனக்கு
      ஏனெனில்
      மூடப்பட்ட பிள்ளைப் பருவத்தின்
      ஞாபகக் கதவைத் திறக்கும்
      ...........................................

  பின்னொரு நாளில் “ நீர்க்கம்பி, ஞாபகக் கதவு , மனச்சுவர் போன்ற  உருவகங்கள் இப்போது வாசிக்கையில் மெல்லிய சலிப்பைத் தருகின்றன என்று அவரிடம் சொல்லியிருக்கிறேன். தமிழில் எனக்கு பிடித்த ஒரே ஒரு கவிஞர் பெயரை மட்டும் சொல்லச்சொல்லிக் கேட்டால் நான் அவரது பெயரை சொல்ல மாட்டேன் என்றும் சொல்லியிருக்கிறேன். ஆனால் எனது வாத்தியார் அவர்தான். அதில் எந்த மாற்றமுமில்லை. எப்போதும் அவரே என்  முதல்வாசகர்.
                




    என் முதல் தொகுப்பு 2002-ல் வெளியான போது அந்த திருமண அழைப்பிதழையும் புத்தகத்தோடு இணைத்து அவருக்கு அனுப்பியிருந்தேன். அவரது முகவரியை எப்படி பெற்றேன் என்பது நினைவில்லை. 22/04/2002 தேதியிட்டு அவர் ஒரு கடிதம் எழுதியிருந்தார். ஒரு எழுத்தாளரிடமிருந்து நான் பெற்ற முதல் கடிதம் அது. அந்தக் கடிதத்தின் இறுதி வரிகள்...
“ எழுத்திற்கு நான் பயின்றதும் பயன்படுத்துவதுமான் சூத்திரம்.. “தெளிவுறவே அறிந்திடுதல் : தெளிவு தர மொழிந்திடுதல்..”   இது  உங்களுக்கும் பயன் தரலாம் “
     உண்மையில் அச்சூத்திரம் எனக்கு நிறையவே பயன் தந்தது.
  “ நாம இலக்கியத்துக்குள்ள நுழையறப்ப யார் மூஞ்சில முழிக்கறோம்கறது ரொம்ப முக்கியம்.. நான் வருகையில் எதிர்நின்று கொண்டிருந்த சுகுமாரனுக்கு என் எல்லா எழுத்து முயற்சிகளிலும் பங்கிருக்கிறது.. இது முன்பு சுகுமாரன் குறித்து நான் எழுதியது. ஆம்... நான் வருகையில் ஜிப்பாவும், சிகரெட்டுமாக அவர் தான் நின்று கொண்டிருந்தார். சந்தேகமே இல்லாமல் அது என் நல்லூழ்.
  அந்தக் கடிதத்தில் அவர் எழுதியிருந்த இன்னொரு வரி..
“ இதே கவனத்துடன்  தொடர்ந்தால்  உங்களிடமிருந்து செறிவான கவிதைகள் நிச்சயம்  வெளிப்படும்..
   நான் 2014 ஆண்டு இளம் படைப்பாளிகளுக்கான சுந்தரராமசாமி விருது “  பெற்ற போது கிட்டதட்ட 14 ஆண்டுகள் பாதுகாத்து வந்த அந்தக் கடிதத்தின் ஒளிநகல் ஒன்றை, பெரும் பரிசொன்றை அளிப்பதன் உவகையோடு அவருக்கு வழங்கினேன்.
  எனக்கு வழங்கப்பட்ட இரண்டு விருதுகளின் தேர்வுக்குழுவில் அவர் இடம் பெற்றிருந்தார். அது என் அல்லது அவரது துரதிர்ஷ்டம். என் நிமித்தம் அவர் ஏராளமான வசைகளை வாங்கிக் கட்டிக்கொண்டார்.
  இந்த மனுஷன் தன் வாழ்க்கையிலேயே அதிகமாக வாங்கிய வசைகள் பாவம்.. நம் நிமித்தம் தான்  என்கிற எண்ணம் எனக்கிருந்தது. இல்லை.. இது இலக்கியத்தில், கவிதையில் அவர் உறுதியாக நம்பும் ஒன்றின் நிமித்தம் பெறுகிற வசைகள்...எப்படியாயினும்...யாருக்காகவேனும் இதை அவர் பெற்றுத்தான் ஆக வேண்டும்  என்று உணர்ந்து கொண்ட தருணத்தில் அந்தப் பெருமையைத் துறந்து விட்டேன்.
    சிலர் என் கவிதைகளில் அவர் பாதிப்பு உண்டு என்று சொல்கிறார்கள் அது குறித்து என்னால் உறுதியாக எதையும் சொல்ல இயலவில்லை. ஆனால் என் உரைநடையில் அவரது வலுவான பாதிப்புகள் உண்டு. அது எங்கு ஒளிந்து கொண்டிருந்தாலும் அதை  என்னால் கண்டுபிடித்து விட இயலும்.
    சுகுமாரன் ஒரு கவிஞராக இருந்த போதும் என் தனிப்பட்ட ரசனையில் அவரது சிறந்த ஆக்கம் “ தனிமையின் வழி “ என்கிற அவரது உரைநடைப் புத்தகம்தான் என்று சொல்வேன். அந்தப் புத்தகத்தின் கட்டுரைகள் உயிர்மையில் பத்திகளாக வந்த போது மிகுந்த கவனம் பெற்றன. எழுத்து, இலக்கியம் என்பதோடு நில்லாமல் விதவிதமான மனிதர்களை, உலகங்களை அது அறிமுகம் செய்து வைத்தது. வாழ்வு குறித்த பார்வைகளைக் கட்டமைத்தது. வீட்டை  மட்டும் சுற்றி சுற்றி வந்து கொண்டிருந்த ஒரு கிராமத்து இளைஞனுக்கு அது விரித்துக் காட்டிய உலகம் அளப்பரியது. “ முதுமைப் பருவத்தில் தனது இளமைக்கால புகைப்படத்துடன், கண்ணாடி முன்னே சேலையை சரிய விட்டு நிற்கிற ஒரு நடிகையை “ அந்தப் பையனால் எந்த ஜென்மத்திலும் சந்தித்திருக்க இயலாது. அந்தப் புத்தகத்தின் எல்லா கட்டுரைகளும் நண்பர்களால் சீராட்டப்பட்டன. நண்பர் இளஞ்சேரல் உயிர்மையின் ஒவ்வொரு இதழிலும் சுகுமாரனின் கட்டுரைகள் குறித்து வாசகர் கடிதங்களை எழுதினார். பிறகு அந்தக் கட்டுரைகள் தொகுக்கப்பட்டு புத்தகமாக வந்த போது சுகுமாரன் அதை “ இருகூர் இளங்சேரலுக்கு “ என்றே சமர்ப்பித்திருந்தார். பு.வ.மணிக்கண்ணனை பற்றிய கட்டுரை எங்கள் எல்லோரையும் ஒரு சேர ஆக்கிரமித்துக் கொண்டது. இளங்கோ அப்போது எழுதிய கவிதை ஒன்றை பு.வ.மணிக்கண்ணனுக்கு சமர்ப்பித்தான்.
   அப்போது வாசிக்கையில் ஒரு எழுத்தாளனின் துயரம், வறுமை, கண்ணீர், காத்திருப்பு போன்றவை ஒரு வகையில் எனக்கு சுவையூட்டக் கூடிய ஒன்றாகக் கூட இருந்திருக்கலாம். அவலச்சுவையில் தித்திப்பு அதிகம் அல்லவா ?
“ அநேகமாகத் தமிழ்நாட்டிலுள்ள சிறியதும், பெரியதுமான எல்லாப் பேருந்து நிலையங்களிலும், பிரதான எல்லா ரயில்வே சந்திப்புகளிலும் ஓர் இரவையாவது உறங்காமல் கழித்திருப்பேன்.. “
  என்று அன்று எழுதும் போது , அவர் எனக்கு வெறும் எழுத்தாளன் மட்டுமே. சேலம் பேருந்து நிலையத்தின் அழுகிய நாற்றத்திற்கிடையே ஒரு விடுதி அறைக்கு கூட வக்கில்லாமல், ராத்திரியை விடிய வைக்க சூட்கேஸுடன் இப்போது அமர்ந்திருப்பவர் என் வாத்தியார்... என் நண்பர்... ”குக்கூ” என்காதோ கோழி !
  “ பட்டினி வயிற்றுக்கு தன்மானம் ஆடம்பரம் ...“ என்கிற வரியை இப்போது வாசிக்கையில் தலையை திருப்பிக் கொண்டேன். அமெரிக்க ஆதிவாசி தலைவன் சியாட்டில், தங்களது மண்ணை விற்குமாறு கேட்ட அமெரிக்க ஜனாதிபதிக்கு எழுதிய கடிதத்தை திருச்சி ரயில்வே பிளாட்பாரத்தில் தஞ்சமான ஓரிரவில்தான் மொழி பெயர்த்தேன் என்று எழுதியிருப்பதை ஒரு நண்பராக இப்போது ஜீரணிக்க இயலவில்லை.
   இலக்கியம் குறித்த, கவிதை குறித்த  அடிப்படைகளைப் பேசுவதில் எப்போதும் எனக்கு தீராத ஆர்வமிருக்கிறது. நானும், இளங்கோவும் சந்தித்துக் கொள்ளும் போதெல்லாம் அடிப்படைகளைக் குறித்தே அதிகமும் உரையாடினோம். அப்போது எங்களுடன் அரூபமாக நடந்து வந்தவர் சுகுமாரன்.
 வாத்தியாராக தூரத்தில் இருந்தவர் நண்பராக நெருங்கியது 2010 – ல் தான். அப்போது அவர் காலச்சுவடு பதிப்பக பணிகளை கவனித்து வந்தார். என் ‘ சிவாஜி கணேசனின் முத்தங்கள் “ தொகுப்பிற்கு நான் ஒரு முன்னுரை எழுதி அனுப்பியிருந்தேன். ரொம்பவும் தயங்கி தயங்கி முன்னுரை எப்படி இருக்கிறது ? என்று  சாட்டில் கேட்டேன். ஒரு பாராட்டு மொழியை பதிலாக தந்தார். அந்தப் பாராட்டை விட அதன் கடைசியில் துளியாக ஒட்டிக்கொண்டிருந்த “ டா “ என்கிற விளிப்புதான் என்னை அதிகமும் இன்புறுத்தியது.
“ இந்த “ டா “ வுக்காகத் தான் சார் இத்தனை வருஷமா காத்துக் கிடந்தேன்.. என்று பதில் அனுப்பினேன்.
  கோவை கணபதி லாட்ஜின் மாலை நேர உரையாடலொன்று 20 வருட வயது வித்தியாசத்தை அழித்துப் போட்டது. அதன் பிறகு அவரிடம் நான் உளறாததென்று எதுவுமில்லை. என் அந்தரங்கத்து அபிமான நடிகை ரேஷ்மா பற்றி கூட அவருடன் ஆக்ரோஷமாக உரையாடியிருக்கிறேன்.
“  அவ வெறும் செக்ஸ் நடிகையில்லை சார்... காமத்தோட தேவதை... தன் உடலை அவ்வளவு மனமுவந்து தருவது நல்ல நடிப்பில் சேராதா என்ன ... ? தன்னைத் தொட்டு திருப்பும் அவனுக்கு மாத்திரமல்ல, அவனை முன்னிறுத்தி காமத்தில் வெந்து தணியும் ஒவ்வொருவனுக்கும் அவள் தன்னை மனமுவந்து அளிக்கிறாள்... சிருங்காரமும் ஒரு இரசம் தானே சார்.. “
  ரேஷ்மா திடீரென காணாமல் போய் விட்டதாக வந்த இணையச் செய்தியை அவர்தான் முதன்முதலில் எனக்கு இன் –பாக்ஸில் அனுப்பினார்.
  திருக்குறளை மறுவாசிப்பு செய்கையில் காமத்துப்பாலின் ஒவ்வொரு பாடலும் என்னைத் தூக்கிப் போட்டது. தாங்கவொண்ணாத பரவசத்துள் தள்ளியது. அதை முதலில் அவரிடம் “ குறுஞ்செய்தி “ மூலம் பகிர்ந்து கொண்டேன். அப்போதும் அடங்காது போனில் அழைத்து பேசினேன் ...
வள்ளுவன் கவியில்லையென்றால் வேறு யார்தான் கவிஞர் ? குறிப்பாக காமத்துப்பால் நிலைகொள்ள விட மாட்டென் என்கிறது... தற்போது எழுதிக்கொண்டிருக்கும் நவீனக் கவி யாராவது காமத்துப்பாலிற்கு மட்டும் தனியாக உரை செய்ய வேண்டும்.. வெறுமனே செய்யுளிற்கு பொருள் சொல்லாமல் , அதனுள்ளே இருக்கும் கவிதையைச் சொல்ல வேண்டும் ...“
      இன்னும் என்னென்னவோ பிதற்றினேன்..
  ம் “ கொட்டிக் கொண்டிருந்தவர், தீடீரென
       செய்யலாமா ...  ? என்று கேட்டார்.
செய்யலாமா என்றால்.. நாம இரண்டு பேரும் சேர்ந்தா சார்.. ?
    “ஆமா... செய்வோம்... “
அவர் ஒரு வரி பதிலுடன் நிறுத்திக் கொண்டார். அடுத்த அரைமணி நேரத்திற்குள்
“ திருக்குறள் – காமத்துப்பால் – நயவுரை : சுகுமாரன், இசை “
        என்று ஒரு அட்டைப்படமே தயாராகிவிட்டது  எனக்குள்.
உடனே அந்த மகிழ்ச்சியை நண்பர்கள் சாம்ராஜ், கவின், செந்தில் ஆகியோருடன் குறுஞ்செய்தியில் பகிர்ந்து கொண்டேன்.
கே.என் செந்திலிடமிருந்து வந்த பதில்...
 “ நல்லது... வாத்தியாரும், மாணவரும் சேர்ந்து செய்ய வேண்டிய அவசியமான பணி...வாழ்த்துகள்...
கலகலப்பற்றவர்.. யாரிடமும் அதிகம் ஒட்டாது “ உம்மென்று இருப்பவர் என்பதே அவரைப் பற்றிய பொதுச் சித்திரம். காலச்சுவடும், பனுவல் புத்தக நிலையமும் பாரதியைப் போற்றும் வகையில் “ பாரதி – 93 “ என்கிற பெயரில் தொடர் இலக்கிய உரைகளை ஏற்பாடு செய்திருந்தார்கள். ஒரு வாரம் நான் பாரதியின் கவிதைகளை குறித்துப் பேசினேன். அந்த அமர்வைப் பற்றி பழ.அதியமான் அவர்கள் கொஞ்சம் புகழ்ந்து எழுதியிருந்தார். அதை படித்த சுகுமாரன்.. “ ஒத்துக்கறேன்...எனக்கு கொஞ்சம் பொறாமையாத் தான் இருக்கு... “ என்று சொன்னார். இதை நான் அதியமானிடம் பகிர்ந்து கொண்ட போது அவர் சொன்னதை எப்போது நினைத்தாலும் எனக்கு சிரிப்பு பொத்துக் கொள்ளும்..
  “ ஒத்துக்கறேன்/ எனக்கு / கொஞ்சம் / பொறாமையாத்தான் / இருக்கு..நெறயா வார்த்தை வருதே இசை... இவ்வளவு பேசினாரா அவரு... “
  எல்லா விதிக்கும் விலக்குகள் உண்டல்லவா ? ஒரு முறை  அவர் மனைவி சொன்னதாக நான் கேள்விப்பட்டது இது..
“ மத்தவங்க போன் பண்ணின,  ம்.. “ ... “ ம். “.ன்னு உறுமுற....ஒரு நாலஞ்சு பேர் இருக்காங்க... அவங்க போன் வந்தா மட்டும் மொகம் அப்படியே பிரகாசமாயிடுது... “
அவர் முகத்தை பிரகாசமாக்கும் நாலைந்து பேரில் ஒருவனாக இருப்பதில்  எனக்குப் பெருமை உண்டு.
  எவ்வளவோ பாடுகளுக்கு மத்தியில் வாழ்ந்தவர் என்றாலும் குடியை விரும்பியவரல்ல அவர். ஒரு வேளை இதற்கு அவர் அப்பாவின் மிதமிஞ்சிய பொறுப்பற்ற குடி ஒரு காரணமாக இருந்திருக்கலாம். நான் அறிந்த வரையில் அயல்தேசத்து பெண் கவிஞர்களுடன் ஒரே ஒரு முறை பியர் அருந்தியிருக்கிறார்.
  அவரது ஆதர்ஷ எழுத்தாளர் மார்க்வெஸின் நூலை அவர் தமிழில் மொழி பெயர்திருந்தார். அப்புத்தகம் வெளிவரும் நாளில் அவருடன் இருக்க வேண்டும் என்று விரும்பினேன். இயலவில்லை. இரவு அவரை போனில் அழைத்துப் பேசினேன்...
  “ சார்.. ஒரு பியர் அருந்த இதை விட பொருத்தமான, சந்தோசமான காரணம்  கிடைக்காது. எனவே போய்  சில்லுன்னு ஒரு பியர் சாப்பிடுங்க... “
  அவர்  “ வேண்டாம்... “ என்று மறுத்து விட்டார். அயல்தேசத்து பெண்கவிஞர்கள் அவசரத்துக்கு கிடைக்கிறார்களா என்ன ?
  அவர் கேளிக்கைகளில் கலந்து கொள்ளாதது குறித்து எனக்கு எந்த வருத்தமுமில்லை. ஆனால் நடனங்களில் கலந்து கொள்ளாதது குறித்து வருத்தமுண்டு.
 “ இப்படி...ஐம்புலனையும் அடக்கி...சாமியார் மாதிரி வாழ்ந்து , வாழ்க்கைல என்ன சந்தோஷத்த காணப் போறீங்க ‘ என்று கேட்டால்,
“ இப்ப நான் சந்தோஷமா இல்லைன்னு உனக்கு யார் சொன்னது.. ? என்று திருப்பிக் கேட்பார்.
 ஆங்கிலத்தில் எனக்கு “ ஐ லவ் யூவைத் தவிர வேறொன்றும் தெரியாது. சுகுமாரனின் மொழிபெயர்ப்பின் வழியாகவே நான் சிலி கவிஞர் நிக்கனார் பாராவை சந்தித்தேன்...
 
   “ கவிதையில் எல்லாம் அனுமதிக்கப்பட்டிருக்கிறது
    சந்தேகமின்றி, இந்த நிபந்தனையுடன்
    வெற்றுத்தாளில் நீ முன்னேற வேண்டும்  “
                                            ( நிக்கனார் பாரா )

“கவிதையில் எல்லாம் அனுமதிக்கப்பட்டிருக்கிறது “ .. இது என் நெஞ்சில் ஆழ விழுந்து விட்டது. கவிதைக்குள் ஒரு குத்துப்பாட்டை வைக்கும் தைரியத்தை இவ்வரியே எனக்கு வழங்கியிருக்க வேண்டும்.
  சமீபத்தில் ஒரு புத்தக வெளியீட்டின் போது ஜெயமோகன் பேசினார்...
 “ ஒரு காலத்துல சுகுமாரன் கவிதைய நின்னுட்டுதான் படிக்க முடியும்.. உட்கார்ந்துட்டு ரிலாக்ஸா அதை படிக்க முடியாது... அவ்வளவு உக்கிரம் இருந்தது அதுல.. “
 சுகுமாரன் தமிழுக்கு இன்னும் கொஞ்சம் “ கனல் மணக்கும் பூக்களை “ வழங்கட்டுமென்று அவரை நான் ஆசீர்வதிக்கிறேன்.
                        
                  நன்றி : விகடன் - தடம் டிசம்பர்- 2016
                                       

  தலைப்பு : 
    ” குக்கூ என்றது கோழி.. என்கிற சங்கப்பாடல் வரியின் திரிபு. 

              
                          

அன்புள்ள இசை

                                             
         



அன்புள்ள இசை,

      நேற்று உங்களின் ‘ஆட்டுதி அமுதே’ தொகுப்பை வாசித்தேன். முன்னுரையில் நீங்கள் குறிப்பிட்டிருந்தது போல உங்கள் கவிதைகளை வாசிக்கும் போது முகம் மலர்பவர்களில் நானும் ஒருவன்.உங்கள் புனைப்பெயர் உங்களுக்கு கச்சிதமாகப் பொருந்தியுள்ளது.இசையைப் போலவே உங்கள் எழுத்துகளின் வழியே நீங்கள் வாசகனை மலர்த்துகிறீர்கள்.வெறும் மலர்த்தல் மட்டுமல்ல… நான் கவனிக்கத்தவறிய பலவற்றை நேரடியான மொழியில், பகடியான தொனியில் காட்சிப்படுத்துவதுதான் உங்களது தனித்துவம்.பெரும்பாலும் நவீன கவிதைகளை படிக்கும்போது சிறிது நேரத்தில் ஒரு அயற்ச்சி வந்துவிடும்.காரணம்,சிக்கலான படிமங்கள்,குறியீடுகள்,இறுகிய மொழிநடை,புரியாத்தன்மையால் மறுவாசிப்பைக் கோருபவை என்று அவை இருக்கும்.மேலும்,நான் அடிப்படையில் சற்று சோம்பேறி என்பதாலும்,அவசரம் பிடித்தவன் என்பதாலும் என்னதான் கவிதைகள் மீது ஆர்வமும்,வேட்கையும் கொண்டிருந்தாலும் சில சமயங்களில் எரிச்சல் வந்துவிடும்.புரிய மாட்டீங்குதே என்று.ஆனால் உங்கள் கவிதைகள் பெரும்பாலும் முதல் வாசிப்பிலேயே புரிந்து விடுகின்றன.(என்பதால் சிங்கத்தின் சினத்திற்கு நீங்கள் ஆளாகாமல் தப்பிவிட்டீர் புலவரே!!).
   இது என்னுடைய முதல் வாசகர் கடிதம்.ஏனெனில் நான் வாசிப்பில் அதி சின்னப்பயல்.என் வாசிப்பிற்கு ஒரு வயதுதான் ஆகிறது.என்னதான் புரண்டு,கரணம் போட்டு வாசித்தாலும், இப்போதுதான் இலக்கியத்தின் outline என்னவென்றே புலப்பட்டிருக்கிறது.
    உங்களது கவிதைகள் என் சௌந்தர்ய இதழில் புன்னைகையை இழைய வைப்பவை என்றாலும் ,அதிர்வுறச் செய்த ஒரு சில கவிதைகளும் இருக்கின்றன.கெக்கலக்க போட்டுக்கொண்டு ஒவ்வொரு கவிதையாக வாசித்துக்கொண்டு வந்துகொண்டிருந்தபோது ‘இப்படி மழை வந்து விசுறுகிறது’ கவிதையில் சட்டென நின்று விட்டேன். என் புரிதலின் அடிப்படையில் சொல்வதென்றால், அதை நிராகரிப்பின் படிமங்கள் நிறைந்த கவிதையாய் பார்க்கிறேன்.பைத்தியம் என்பதை நான் விலக்கப்படவர்களின் குறியீடாகப் பார்க்கிறேன்.
      “பைத்தியத்திற்கு ஒரு வெட்டவெளி இருந்தது
      இப்படி மழை வந்து விசுறுகிறது”
என்ற வரிகள் அக்கவிதையின் உச்சம்.எனக்கு மிகப்பிடித்தமான கவிதை அது.'நீதிநெறி விளக்கம்’ கவிதையில் வரும் அதுபோன்ற சாவிக்காரர்கள் நான் பலமுறை  சந்தைகளில் கண்டவர்கள் தான்.ஆனால் அவர்கள் இசையால் தான் கவிதையாகியுள்ளார்கள். ‘வல்லான் வகுத்தது’ சுய சிந்தனைகளுக்கு மதிப்பளிக்காத இன்றைய பல்துறை நிறுவனங்கள் மீதான இடித்துரைத்தல்.
   இப்படியும் கவிதை எழுதமுடியுமா என்று வியக்கவைத்தவை-‘நம்பு’,‘வாழ்விலோர் ஆனந்தம்’ போன்ற கவிதைகள்.வெறும் பகடிகள் மட்டுமே உங்கள் கவிதை இல்லை என்று சொல்வேன்..சமகால வழ்வின் போலிகள் மீதான விமர்சனங்கள் மற்றும் ,தார்மீகக் கோபங்கள், (நத்திங் ஸ்பெஷல்?,குடலுறுவி,வீடு,வெள்ளைக்கலர்,ரவா ரோஸ்ட்) சொந்த வாழ்க்கையின் பிரச்சினைகள், மகிழ்ச்சிகள்,ஏக்கங்கள் என்று பல்முனைகள் கொண்டவை அவை.உங்களுக்கேயான தனித்துவத்தின் அடையாளங்களாக ஆட்டுதி அமுதே,காவியம்,கார் சிறப்பு,இன்னிரவு,சாதாமாங்காய்,அவரும் நானும்,ஆட்ட நாயகன், போன்றவற்றைச் சொல்லலாம்(சில கவிதைகள் விடுபட்டிருக்கலாம்)
    செவ்விலங்கியங்களின் சொற்கள்,பெயர்கள் கொண்ட கவிதைகளில் தற்காலத்தைப் பிணைத்திருப்பது புதிய அனுபவம் தருபவை.(நாட்டு வளம் உரைத்தல்,தலைவி அரற்று)

“சுபம்” கவிதை உங்களது உறுமீன்களற்ற நதி தொகுப்பில் வரும் ‘ப்ளம் கேக்’ கவிதையை நினைவு படுத்துகிறது.அதில் ப்ளம் கேக் சாப்பிடுவதற்காக நாட்களின் மேல் துடுப்பிட்டு துடுப்பிட்டுச் செல்லுதல்.இதில் நாட்களை தாண்டிக் குதித்து,சண்டையிட்டு,கெஞ்சி சினிமாவின் ஸ்டைலில் அவற்றைக் கடந்து, விரும்பிய ஒரு நாளை அடைவது.நல்லதொரு சித்தரிப்பு இக்கவிதை.அதேபோல ‘சுமாரான கொள்கைக்குன்று’ கவிதை, ‘Mr.சஷ்டிக்கவசம்’ கவிதையை நினைவூட்டுகிறது.‘சாய்ஸ்’, ‘ஏகாந்தவாசம்’-போன்ற கவிதைகள் சுயபகடியின் சிருஷ்டிகள். ‘சுந்தரமூர்த்தியை மகிழ்ச்சி பீடித்துக்கொண்ட’போது தனசேகருக்கும் மகிழ்ச்சி பீடித்துக்கொண்டது.அவருக்கும் என்ன செய்வதென்று தெரியவில்லை.சளி மூக்கில் வழிந்தபோதும் உற்சாகம் கொண்டார்.
     இத்தொகுப்பிலுள்ள பாதிக் கவிதைகளை உங்கள் வலைத்தளத்தில் ஏற்கனவெ படித்திருக்கிறேன்.இருப்பினும் புத்தகமாகப் படிக்கும்போது ஒரு தனி இன்பம் உள்ளது.இத்தொகுப்பை வாசிக்கக் கொடுத்த அண்ணன் திருமூர்த்தி என் நன்றிக்குரியவர்.போன வாரம் என் அலைபேசியின் தொடர்பு எண்கள் யாவும் அழிந்துபோனபோது உங்கள் எண்ணும் சுவாஹா ஆகிவிட்டது.அதையும் அவர்தான் தந்தார்.எண் இருந்தபோதிலும் ஒரு முறைதான்(ஆறு மாதங்களுக்கு முன்பு) உங்களிடம் பேசியுள்ளேன்.ஒரு முறை சந்தித்திருக்கிறோம்(ஆத்மாநாம் விருது விழா 2016).

                                                                             அன்புடன்
                                                                             தனசேகர்
                                                                 

Saturday, December 10, 2016

உலகு

                                       
           





இடையில் இருப்பவர்க்கு
காற்றென்றால்
அறவே ஆகாது
கடைசியில் உள்ளவருக்கு
கிளியனார் கொஞ்சலன்ன
லேசாக அலச வேண்டும்.
ஜன்னலோரத்தானுக்கோ
அது வழியே உலகமே
தெரிய வேண்டும்
ஒத்தைக்கண்ணாடி
படாத பாடு படுவதைப் பார்.

Sunday, November 13, 2016

உண்டு

                       
                     


அவள் ஜாதகத்தில் ஏதோ பிசகு
பிறந்ததிலிருந்தே அவளுக்கு ஒன்றும் கிடைத்ததில்லை
ஒழுகாத வீடு கிடைத்ததில்லை
ஒழுங்கான கல்வி கிடைத்ததில்லை
தகப்பனைக் காணவில்லை
சரியான காலத்தில் ருதுவாகவில்லை
சரியான காலத்தில் மணமாகவில்லை
புருஷன் வீடு தங்குவதில்லை
வயிற்றில் கருத் தங்குவதில்லை
எனவே புத்தி ஒரு ஒழுங்கில் இல்லை
எந்த அசதியாலும் அவளை தூங்க வைக்க இயலவில்லை
எத்தனை அடி உயரத்திலிருந்து விழுகின்ற போதிலும்
எந்தக் கோமாளியாலும்      
அவளைச் சிரிக்க வைக்கக் கூடவில்லை
அவள் முறை வருகையில்
வெறுங் கையை நீட்டுவதுதான்
இவ்வுலகத்து வரிசைகளின் இயல்பு.
ஆனால்
அதிசயமாக அவளுக்கு ஒரு புது 500 ரூபாய் கிடைத்துவிட்டது
“ சக்சஸ்....”
 என்றவள் கத்திய கத்திற்கு
 கடவுளின் இமைகளில் நீர் கோர்த்து விட்டது    
அவர் அதைச் சுண்டியெறிய,
நேற்று வெளுத்துக் கட்டிய மழை அதுதான்.


Saturday, November 12, 2016

இன்று ஒரு தகவல் !

                                                

பிள்ளைப் பிராயத்தில்
எப்போதாவது குளிப்பேன்
அடித்தால் பல் துலக்குவேன்
அறிவு வளர்ந்த பிறகு
தவறாது குளித்தேன்
தினசரி பல்துலக்கினேன்.
ஆலும் வேலும் பல்லுக்குறுதி என்றான் ஒருவன்.
நான் அதை நம்பினேன்.
இன்னொருவன் வந்தான்...
பல்லிடுக்கு, நுண்கிருமி என்றெல்லாம்
பயங்கரக் கதைகள் சொன்னான்.
உடனடியாக நெளிந்து வளைந்த புருசுக்கு மாறினேன்.
பிறகொருவன்  சொன்னான்..
ஒரு துலக்கால் பண்ணிரண்டு மணி நேரத்தைத் தான் பாதுகாக்க இயலும்..
பல் போனால் சொல் போச்சு...
நான் அன்றிரவே
இதுவரை தவற விட்ட எல்லா இரவுக்குமாய் சேர்த்துத் துலக்கினேன்.
என்னிடம் உள்ள ஒரே நல்லொழுக்கம் புகையாமை மட்டுந்தான்
நேற்றொருவன் எச்சரிக்கிறான்...
“ நீ ஒரு முறை பல் துலக்குவது ஆறு சிகரெட் புகைப்பதற்குச்  சமம்..
 பல்முளைத்த காலந்தொட்டு
 நான் துலக்கோதுலக்கென்று துலக்கி வரும் பற்பசையில்
 நிக்கோடின் கலந்துள்ளதாம்.
 நாளையிலிருந்து
 நாள் ஒரு தகவலாக அழித்துக் கொள்ள இருக்கிறேன்.

Monday, November 7, 2016

119

                                    



இந்தமுறை
உன்னை உறுதியாக அறுத்து விட்டேன்
இனி எங்கேனும்
வழியில் கண்டால் தலையாட்டிக் கொள்வதென.
எப்படித் தலையாட்ட வேண்டுமென்று
ஆட்டியாட்டிப் பார்ப்பது
இது 119 வது முறை.

Saturday, November 5, 2016

சீன்


உண்மையில்
இது ஒரு நகைச்சுவைக் காட்சி இசை
நீ மட்டும் 
கொஞ்சம் மனசு வைத்தால்
இந்த சீனிற்கு சிரித்து விடலாம்.

Monday, October 24, 2016

நோய் – வாய்ப் - படுதல்

                                            
                                                                                                                                                                      

அவ்வளவு
வலுக்கட்டாயமாக
தலையை வலப்பக்கம் திருப்பிக் கொள்ளாதே
பிறகு
ஒரு நூறு கைகள் ஒன்று கூடி
அதை
இடப்பக்கம் இழுக்கும்     

                              நன்றி : கல்கி தீபாவளி மலர்

Monday, October 17, 2016

ஆண்பால் – பெண்பால் – அன்பால்

                                 

        

            




 “ குடும்பம் எனும் வலிய தாம்புக்கயிற்றால்  இழுத்துக் கட்டபட்டிருக்கும் 72 கிலோ எடையுள்ள நாய் நான்..”  இது என்னுடைய வரி தான். இந்தக் கட்டுரையை துவங்கும் முன் அந்த நாயிடம் நான் சொல்லிக் கொள்வதெல்லாம் “ எவ்வளவு புரட்சிக்குறைவாக தோன்றினாலும் உண்மையையே குரை “ ”என்பதையே.

     “ அந்திக்கருக்கலில் ஒரு மனிதன் நடந்து வந்துகொண்டிருந்தான் ” என்கிற வரியை ஒருவர் வாசிப்பதாகக் கொள்வோம். அவர் மனதில் விரியும் “மனிதன் “ நிச்சயம் ஒரு ஆண்தான். நமது மொழி ஆண் மையப்படுத்தப்பட்டது  என்பதை ஒரு எழுத்தாளனாக என்னால் அடிக்கடி உணர முடிந்திருக்கிறது. பள்ளிப்பருவத்தில் ஒரு மிஸ் ஏதோ ஒரு பொருளைக் கொடுத்து , டீச்சர்ஸ் ரூமில் இருக்கும் இன்னொரு மிஸ்ஸிடம் கொடுத்து வரச்சொன்னார். நான் பள்ளி முழுக்க தேடியலைந்து விட்டு திரும்ப வந்து அதை அவரிடமே கொடுத்து விட்டேன். ஏனெனில் பள்ளியில் “ ஆசிரியர் அறை “ தான் இருந்தது. “ ஆசிரியைகள் அறை “ யை எங்கு தேடியும் காண வில்லை. “ ஆசிரியர் அறை “ என்றால் அங்கு மாஸ்டர்கள் மட்டும் தான் இருப்பார்கள் என்று என் புத்தியில் யார் வந்து புகட்டியது ? “ ர் “ விகுதி ஆண்களுக்கானது என்பதை அந்தச் சிறுவனுக்கு யார் தான் கற்பித்தது ?

    மனிதனுக்கு பதிலாக இன்று “ மனிதி “ எனும் சொல் புழக்கத்தில் வரத்துவங்கியிருப்பது மகிழ்ச்சி அளிக்கிறது.  வரவேற்போம்... பயன்படுத்துவோம். சாதாரண மனிதர்கள் மட்டுமல்ல புத்திஜீவிகள், அரசியல் விமர்சகர்கள் என யாராலும் “ கற்பழிப்பு “ என்கிற சொல்லிலிருந்து இன்னும் முழுமையாக விடுபட முடியவில்லை. அவ்வப்போது வாய் தவறி விடுகிறது. நான் இரண்டு மாதங்களுக்கு முன் எழுதிய ஒரு கவிதையிலும் “ கற்பழிப்பு”வந்துவிட்டது. பிறகு புத்தி பதறி விழித்தே அதை “ வல்லாங்கு “ என்று மாற்றினேன்.

   இன்று சில ஆண்கள் பெருமையாகப் சொல்லிக்கொள்ளும் விஷயம் ஒன்று உண்டு ...
“ நான் என் ஒய்ஃபுக்கு துணியெல்லாங் கூட துவச்சு குடுப்பேன்க..” “
துணி துவைப்பது வரை சரி தான்...  “ துவைத்துக் கொடுப்பேன்... “ என்றால்.... அதாவது துணி துவைப்பது பெண்களின் கடமை. அதில் இவர் பங்கெடுப்பது இவரின் பெருந்தன்மையைக் காட்டுகிறது என்று பொருள். நான் இன்னும் “துணி துவைத்து கொடுப்பவனாகத்தான் “” இருக்கிறேன். சீக்கிரம் “ துணி துவைக்க வேண்டும்””. ஆமாம்.. இரண்டாயிரம் வருஷத்துப் பழக்கம். இரண்டு புத்தகங்களால் அப்படி சட்டென மாறிவிடாது. ஒரு ஆண் தனக்குள் இருக்கும் “ ஆணை “ ” துறப்பது அவ்வளவு எளிதானதல்ல. எழுத்தாளன் ஆன உடனே ஒருவன் “ சமதர்மன் “ ” ஆகி விடுவான் என்று  நம்ப நான் தயாராக இல்லை.

  எல்லோரையும் போலவே எனது உலகின் முதல் பெண்ணும் என் அம்மா தான். எல்லா அம்மாக்களையும் போலவே “தியாகஜோதி “ . எட்டாம் வகுப்பு படிக்கையில் படிப்பை நிறுத்தி விட்டு திருமணம் செய்து வைத்து விட்டார்கள். என் புத்தக வெளியீட்டு விழா ஒன்றில் பேசிய அம்மாவின் ஆசிரியர் இப்படி பேசினார்...

 “ நாகரத்தினம் ரொம்ப நல்லா படிக்கிற புள்ளையாச்சே... இப்படி பாதியில நிறுத்தறாங்களே ... என்று எனக்கு ரொம்ப வருத்தமா இருந்துச்சு...அந்தக் குறை இன்று அவள் மகனின்  மூலமாக தீர்ந்து விட்டது ... “
உண்மையில் அந்தக்குறை அப்படி தீர்ந்து விடுகிற குறையா என்ன ?

  குடும்ப வண்டியை ஒரு மாட்டைப் போல் அவள்தான் இழுத்தாள். வீட்டு வேலை என்று அவள் எனக்குத் தந்தது தண்ணீர் எடுப்பது மட்டும் தான். அதுவும் “ வேறு வழியே இல்லை என்பதால். என் அப்பா ஒரு நாடக நடிகர்.. சமயங்களில்  நாயகன்.. இயக்குனர் வேறு... கவிஞரும் கூட.. எனவே அவர் சைக்கிளில் ரண்டு குடம் போட்டு தண்ணி எடுத்தால் பார்க்க அவ்வளவு பாந்தமாக இருக்காதல்லவா ? எனவே அம்மா என்னைத்தான் குழாயடிகளுக்கு அழைத்துப் போவாள்.  நீண்ட.. மிக நீண்ட வரிசைகளில் நான் நின்றிருக்கிறேன். அது ஒரு ஆக்ரோஷக் களம். களமாடுதல்தான் அது. களம் காண்பதில் எழுபது சதவீதம் பெண்களே . அந்தக் காட்சிகளை இப்போது திரும்ப எண்ணிப் பார்க்கவே திகிலாக இருக்கிறது. பல நூறு காளிகளை ஒரே திடலில் வைத்து பல மணி நேரங்கள் பார்த்துக் கொண்டே இருப்பதென்றால்... ஆமாம் சினிமாவில் வருவதைப் போன்றே எழுதக்கூசும் வசைகளால் அவர்கள் திட்டிக்கொள்வார்கள். மாறி மாறி குடுமியைப் பிடித்து தாக்கிக் கொள்வதும் உண்டு. தினமும் இது நடக்காதுதான் என்றாலும் எந்த நொடியும் நடந்து விடும் பதட்டம் எல்லா நொடிகளிலும் விரவிக் கிடக்கும்.

     நமது சீமான்களுக்கும், அறிஞர்களுக்கும் அற்பமான விஷயத்திற்கான உதாரணத்தை தேடுகையில் எளிதாக சிக்குவது  “ குழாயடிச்சண்டை “ தான் . ஆனால் ஒரு பெரும் கூட்டத்தை வெறும் தண்ணிக்கு அடித்துக் கொள்ள வைத்திருப்பதைப் பற்றிய “ கேவல உணர்வு “ நமது ஆட்சியாளர்களுக்கோ, அறிஞர் பெருமக்களுக்கோ நிச்சயமாக இருப்பதில்லை. அவர்களின் “ ஷவர்களில் “ எப்போது திருகினாலும் “ மழை மேகம் “ பொழிகிறது. பிறகு கேலி எழத்தானே செய்யும் ? இளிப்பு வரத்தானே செய்யும் ?

     ஒளவை ,  கே.பி. சுந்தராம்பாள் ( கே.பி.எஸ் ), பேச்சியம்மாள் ஆகிய என் பாட்டி மூவரையும் எப்படியோ என் நினைவு ஒரு சேரக் கட்டி வைத்திருக்கிறது. ஒளவையையும், கே.பி. எஸ்ஸையும்  குழப்பிக் கொள்வது இயல்பானதே. இதற்கிடையில் என் பாட்டி எப்படி நுழைந்தாள் என்பது தான் எனக்கு விளங்கவில்லை. என் பாட்டிக்கு கொஞ்சம் கேபிஎஸ் ஜாடை உண்டென்றே  நினைக்கிறேன் அல்லது என் மனம் அப்படி வலிந்து உருவாக்கி வைத்திருக்கிறதா?

  “ உணர்ச்சியில் விளையாடும்
   உன்னதக் கவிச்சிங்கம்
   தளர்ச்சியில் விழலாகுமா ? – மகனே
   சந்தனம் சேராகுமா “ ?
 என்கிற வரிக்கு  “ இந்தச்சிங்கம் “ தலை புதைத்துத் தேம்புவது கேபிஎஸ்ஸின் மடியிலா ?  அல்லது என் பாட்டியில் மடியிலா ?

  தாயிருக்கும் வரையில் கலக்கமில்லை– இந்தத்
  தாயிருக்கும் வரையில் கலக்கமில்லை – எந்தச்
  சபையிலும் உனக்கு நடுக்கமில்லை ...
  சென்று வா ... மகனே ... சென்று வா ...”

என்று வாழ்த்தி வழியனுப்புவது சர்வ நிச்சயமாக என் பாட்டிதான். கேபிஎஸ் வெறுமனே வாயை மட்டும் தான் அசைக்கிறார்.



      





  பெண் உடலாகவும் , மனமாகவும் வலுவற்றவளாகவே தொடர்ந்து முன் வைக்கப்பட்டு வருகிறாள். என் தங்கையொருத்தி இந்தச் சித்திரங்கள் உண்மையில்லை என்று எனக்குக் காட்டித் தந்தாள். அப்போது அவளுக்கு மீறினால் பத்து வயதிருக்கும்.. விடுமுறைக்கு என் வீட்டுக்கு வந்திருந்தாள். இரவில் தூங்கிக்  கொண்டிருக்கையில் பெரிய தேள் ஒன்று கொட்டி விட்டது. கதறித் துடித்தாள்.. வீறிடலில் வீடு ஒலி வாங்கியது.. அவ்வளவு வலிக்கும், கண்ணீருக்கும் இடையே அவள் சொன்னது எனக்கு இன்றும் வியப்பளிப்பதாகவே இருக்கிறது ...
 “ நல்ல வேளை... எனக்குப் பதிலா சங்குப் பாப்பாவ கொட்டியிருந்தா என்ன ஆயிருக்கும்... “
சங்குப்பாப்பா என்று அவள் சொன்னது அவளை விட இரண்டு வயது குறைந்த என் உடன் பிறந்த தங்கையை. இருவரும் ஒன்றாகத் தான் உறங்கிக் கொண்டிருந்தார்கள்.

      அதே உறுதியுடன் , அதே தீரத்துடன் பின்னாளில் அவள் சாணிப்பொடியைக் கரைத்துக் குடித்து தன் காதலை நிறைவேற்றிக் கொண்டாள். பார்க்க பூஞ்சையாக , தொட்டால் ஒடிந்து விடும் தேகத்துடன், பூனைபோல் திரியும் அவள்தான் என் உறவுகளிலேயே சாணிப் பொடிக்கு பயப்படாதவள். மற்றவர்களெல்லாம் சாவுக்கு பயந்து செத்தவர்கள். நான் ஒரு முறை அதைத் திறந்து பார்த்திருக்கிறேன். அவ்வளவு பச்சையாக , ஆக்ரோஷமாக மின்னியது.  “ பிறகு பார்த்துக் கொள்ளலாம்... “ என்று மூடி வைத்து விட்டேன்.

        நமது கனவுகள் பெருத்துப் போய்விட்டன. அதைக் கண்டு மகிழ நமக்கு நிறைய காசு வேண்டி இருக்கிறது. அப்பா ஆபிஸ் போய் அம்மா வீடு பெருக்கிய காலம் முடிவடைந்து விட்டது. அழுக்குப் பேக் ஒன்று அம்மாக்கள் தோளிலும் ஏறி விட்டது. தவிர, அம்மா ஆபிஸ் போக அப்பா டாஸ்மாக் போகும் குடும்பங்களையும் நான் நிறையவே பார்த்திருக்கிறேன்.

        அலுவலகத்திலிருந்து வீடு வந்ததும் பேக்கை ஒரு மூலையில் ஏறிந்து விட்டு படுக்கையில் விழுவதோடு ஆணின் கடமை முடிந்து விடுகிறது. ஆனால் ஒரு பெண்ணின் பணி வீட்டிலும் தொடர்கிறது. சமயங்களில் நான் தெருமுனையிலேயே சட்டைப் பொத்தான்களை கழற்றத் துவங்கி விடுவேன். ஒரு பெண் இதற்கு எல்லாக் கதவுகளையும் எல்லா ஜன்னல்களையும் அடைக்க வேண்டி இருக்கிறது.
 
           அலுவலகத்திலிந்து வீடு வந்தததும்  சற்றே தலைசாய்த்திருக்கும் என் மனைவி 
 “ ஒரு பத்து நிமுஷங்க.. எந்திருச்சு சமச்சர்றேன்,,, “ என்று சொல்லும் போது உண்மையில் என் முகத்தை எங்கு வைத்துக் கொள்வதென்று எனக்குத் தெரிவதில்லை.
“ ஒண்ணும் அவசரமில்லை... மெதுவா எந்திரி...”என்று தாராளம் காட்டுவேன் தான் என்றாலும் அடுப்படியை பொறுத்தமட்டிலும் எனக்கு தண்ணீர் சுட வைப்பதைத் தவிர வேறொன்றும் தெரியாது என்பதே உண்மை. மற்றபடி நான் அங்கு அதிகம் புழங்குவதில்லை. கரப்பான்பூச்சி தொந்தரவு அதிகமானால் போய் அடித்து விட்டு வருவேன்..அவ்வளவு தான்..

  “ கரம் மசாலா...சின்ன பாக்கெட்..” எங்க சொல்லுங்க... கரம் மசாலா..” என்று என் மனைவி விளக்கும் போது எனக்கு ஆத்திரம் வரத்தான் செய்கிறது.
“ என்ன இது...பார் போற்றும் ஒரு கவிக்கு மசாலா பாக்கெட் வாங்கத் தெரியாதா என்ன ?
என்றாலும், சமயங்களில் அவள் பயந்தது போலவே வேறு மசாலாவுடன் தான் வீடு போய் சேர்கிறேன்.

  நமது குடும்ப அமைப்பின் மீது , அதன் ஆகச் சிறந்த அங்கத்தினனாக இருக்கும் பட்சத்திலும் எனக்கு நிறைய புகார்கள் உண்டு.  இழுத்துப் பிடித்து சேர்த்துக் கட்டும் நமது திருமண பந்தங்களின் மீது நிறையக் கேள்விகள் உண்டு...

 இந்தச்செருப்பைப் போல்
 எத்தனைப் பேர் தேய்கிறார்களோ
 இந்தக் கைகுட்டையைப் போல்
 எத்தனைப் பேர் பிழிந்தெடுக்கப்படுகிறார்களோ
 இந்தச் சட்டையைப் போல்
 எத்தனைப் பேர் கசங்குகிறார்களோ
 அவர்கள் சார்பில்
 உங்களுக்கு நன்றி
 இத்துடனாவது விட்டதற்கு.

   
ஆத்மாநாமின் இந்தக் கவிதையை நமது குடும்ப அமைப்பை நோக்கிச் சத்தமாக சொல்லலாம்.

    பெண் மட்டுமல்ல..ஆணும்தான் அந்த எலிப்பொந்தில் வகையாக மாட்டிக் கொள்கிறான். பிறகு ஆயுள் முழுக்க அதற்குள்ளேயே ஓடிச் சாகிறான். நமது எலிகளுக்கு அதிலிருந்து எப்படி வெளி வருவது என்று தெரிவதில்லை. வெளியே வந்தால்  உயிர் வாழ முடியுமா ? என்கிற அச்சமும் விடுவதில்லை.  எனவே தான் “ அந்தப் பொந்துகள் “ இன்னும் வாழ்வாங்கு வாழ்கின்றன. 

  இவ்வளவு ஊழல்களுக்குப் பிறகும், இவ்வளவு கிட்ணி திருட்டுகளுக்கு பிறகும் “மருத்துவர் “ என்கிற சொல்லின் மீது இன்னும் கொஞ்சம் புனிதம் ஒட்டித்தான் கிடக்கிறது. ஆனால் ஒரு பெண் மருத்துவரானால் என்ன ? ராக்கெட் ஏவினால் என்ன?  பெண் வெறும் பெண்தான் நமது ஆண்களுக்கு.

  ஒரு மருத்துவர்... அதுவும் பொறுப்பு மருத்துவ அலுவலர்.. அவரின் கீழே சுமார் நூறு பேர் பணிபுரிகிறார்கள்.. அந்த மருத்துவர் நோயாளிகளைப் பரிசோதித்துக் கொண்டிருந்த ஒரு காலை வேளையில் அவர் கணவன் உள்ளே நுழைகிறார்... அவரை அத்தனை பேர் மத்தியிலும் அடித்து இழுத்துச சென்றார்.. காதணிகள் அறுந்து ரத்தம் சொட்டியது.. பணியாளர்கள் நூறு பேராலும் கைகட்டி வேடிக்கை தான் பார்க்க முடிந்தது.. ஏனெனில் அடிப்பது அவளின் ஆண். அவன் தாராளாமாக அடிக்கலாம். அது அவர்கள் குடும்ப பிரச்சனை.. போகிற வழியில் தாறுமாறாக வண்டியோட்டி அவள் வண்டியிலிருந்து தவறி கீழே விழுந்து விட , அவன் திரும்பி வந்து இரத்தச் சிராயப்புகளுடன் இருந்தவளை

  “ ஒழுங்காக...உட்கார கூடத் தெரியாதா சனியனே...”? “ என்று திரும்பவும் அடித்தான்.
 நமது தலைவியர் மட்டும் என்ன சாதரணர்களா ? காலையில் தலைவன் குடிக்கும் காபியில் கொஞ்சமாக விஷத்தை கலந்துவிடுகிறார்கள். அவனும் அதை சப்புக் கொட்டிக் குடித்து விடுகிறான்.

  நமது குடும்ப அமைப்பை இன்னும் சற்று தளர்த்த வேண்டுமா ? அல்லது முற்றாக மாற்ற வேண்டுமா  ? அப்படி மாற்றி அமைக்கப்படும் அமைப்பு வெற்றியடைவதற்கான சாத்தியங்கள் எவ்வளவு ? அந்த புதிய அமைப்பு எம் மனிதனின், மனிதியின் முகங்களில் ஒளி மலரை மலர விட்டு விடுமா ? என்பது குறித்தெல்லாம் என்னிடம் தீர்க்கமான பதில்கள் இல்லை. “ வலிக்கிறது “ என்பது மட்டும் தெரிகிறது. மருந்து என்ன ? என்பதை “ மருத்துவர்கள் “ தான் சொல்ல வேண்டும்.

ஒரு முறை அலுவலக சகா ஒருவரிடம் சொன்னேன்..

  “ சார்.. நமது விலாஸ்கள் மட்டும்  இன்னும் கொஞ்சம் அன்போடு, இன்னும்  கொஞ்சம் சுத்தமாக,  இன்னும் கொஞ்சம் முறுவலாக , புளிக்காத மாவில் வயிற்றுக்கு ஊறு செய்யாத தோசைகளை தயாரிக்கத் துவங்கி விட்டால் போதும்..நமது குடும்பங்கள் ஆட்டம் கண்டுவிடும்....
அதற்கு அவர் சொன்னார்...

நல்ல பகடி ... நீங்களே சிரித்துக் கொள்ளுங்கள்... தம்பி, ஒரு புல்டோசரே எங்கிருந்து துவங்குவது என்று தெரியாமல் குழம்பி நிற்கும் இடம் அது ...
வீடு பெறாவண்ணம் யாப்பதை வீடென்பார் “ என்கிறது நமது மகாகவியின் வரியொன்று.

   காம சூத்திரமும், கொக்கோக சாஸ்திரமும் நடம் பயின்ற நாட்டில் இன்று நிலைமை சரியில்லை.வயதிற்கு வந்த பெண்ணை வீட்டில் தனியாக விடுவது எப்படி? “  என்பது முந்தைய தலைமுறையினருக்கான கவலையாக மாறிவிட்டது.  இன்றோ யோனியுடன் ஒரு உயிர் பிறந்து விட்டால் அடுத்த கணத்திலிருந்து அதற்குப் பாதுகாப்பில்லை என்பதே நமது அவலம். இரண்டு வருடச் சிசவை வல்லாங்கு செய்துவிட்டதாக வருகிற செய்திகளை எப்படி ஜீரணித்துக் கொள்வதென்றெ தெரியவில்லை. உறுப்பைச் சிதைப்பது மட்டுமல்ல... ஒரு ஆட்டை துண்டாக்குவது போல் கூறு கூறாக அறுத்து ஒரு பாத்திரத்தில் போட்டு சாதாரணமாக மூடி வைத்து விடுகிறார்கள்.

  சென்னை புத்தக்காட்சியில் ஒரு  நண்பரைச் சந்தித்தேன். அவர் “ முசுடு “ என்று பேர் எடுத்து வைத்திருக்கும் ஒரு பிரபலம்.. இது மூன்றாவது சந்திப்பு.. முதல் இரண்டு சந்திப்புகள் கூட அவ்வளவு நீண்டதல்ல. அவர் வாசகர்களுக்கு கையொப்பமிட்டுக் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தார். கிடைத்த இடைவெளியில் கட்டிக்கொண்டோம். அங்கு ஒரு இருக்கை தான் இருந்தது. அதில் அவர் மகள் அமர்ந்திருந்தாள். அவளை எழச் சொல்லி விட்டு என்னை அதில் அமரச் சொல்லி வற்புறுத்தினார்.. நான் மறுத்து மறுத்துப் பார்த்து விட்டு கடைசியாக அமர்ந்து கொண்டேன். பிறகு அவர் தன் மகளிடம் சொன்னார்...

   “ நீ வேணா அங்கிள் மடில உட்கார்ந்துக்கடி..

  அவர் மகள் அநேகமாக பத்தாவதோ, பண்ணிரண்டாவதோ படிப்பவளாக இருக்க வேண்டும். அவ்வளவு அன்பிற்கு , அவ்வளவு நம்பிக்கைக்கு நான் பழக்கப்பட்டிருக்கவில்லை என்பதால் எனக்கு வியர்த்துக் கொட்டிவிட்டது. நல்லவேளையாக அம் மகள் அப்படி அமராததின் வழியே என் கண்ணீரைத் தடுத்தாட் கொண்டாள். ஆண்பால் – பெண்பால்- அன்பால் “ பற்றி அவரிடம் தான் – அவனிடம் தான் - கேட்க வேண்டும்.  அவன் “ அன்பால்- அன்பால்- அன்பால் “ என்று சொல்லக்கூடும். “ நல்லார் ஒருவர் உளரேல்.. “ என்பதன்றொ நம் கவி மரபின் பித்து. என்னடி என் பாட்டி... ! பித்தச்சி..! போகிற போக்கில் எப்படியொரு வரியை எழுதித் தொலைத்து விட்டாய் ! எவ்வளவு பெரிய மடமையிலிருந்து விளைந்தெழுந்த செழுங்கனி இவ்வரி.

   “காதல்” ....   இந்த ஒற்றைச் சொல்லை நமது எழுத்தாளர்கள், கவிஞர்கள், தத்துவாசிரியர்கள், ஆன்மீக யோகிகள், மருத்துவ வல்லுநர்கள் ... எனப் பலரும் வேறு வேறாக விதவிதமாக விளக்கி விட்டார்கள். ஆயினும் அது ஒற்றைச் சட்டகத்திற்குள் ஒழுங்காக ஒடுங்கி அமர மாட்டேன் என்கிறது. நாம் என்ன பெயரிட்டு அழைத்தாலும் அது விஷமமாக புன்னகைக்கிறது. விலக்க விலக்க அதன் திரைகள் விழுந்து கொண்டே இருக்கின்றன.

 “ வெறும் காமம்.. நாம் பயப்படும் படி வேறொன்றுமில்லை...என்பது காதலில் இருந்து தப்ப முயல்பவர்கள் கைக்கொள்ளும் எளிய வழிமுறை. இரயில் முன் பாய்ந்து இரண்டு துண்டாகப் போவதை வெறும் காமம் என்று எப்படி சுருக்குவது ? இச்சை தான் பிரதானமெனில்  கள்ளக்காதல் ஜோடிகள் ஏன் கட்டியணைத்த படியே விடுதி அறைகளில் விஷமருந்தி மடிகிறார்கள் ?

     நமது சங்கப்பாடல்களில் கண்ணீர் கொட்டிக் கிடக்கிறது..அதிகமும் தலைவியின் கண்ணீர். தலைவன் பொருட்வயின் பிரிந்து விடுகிறான். தலைவி அவன் போன திசை பார்த்து யுகயுகமாய் காத்திருக்கிறாள். கார் வருகிறது... காதலன் வர மாட்டேன் என்கிறான். நார் இல் மாலை “... அதாவது அன்பற்ற மாலை என்று மாலைப் பொழுதை தூற்றுகிறாள்.  பிரிவுடை இராத்திரி நீண்டு கொண்டே போக “ நெருப்பு வட்டமான நிலா “ உச்சியில் நின்று எரிக்கிறது. ஏக்கம் தாளாது அவள் மேனியில் பசலை ஏறுகிறது.  “ நிலம் புடை பெயரினும், நீர் திரிந்து பிறழினும்..நாடனொடு கொண்ட நட்பு மாறவே மாறாதென்று உறுதி காத்திருக்கிறாள்.

  அன்று தொடங்கிய “ ஊடல் “ இன்றும் நம் காதல்களை அழகாக்கிய படியே தொடர்கிறது. தன் காதலை ஏற்றுக்கொள்ள மன்றாடிய படி , காதலியின் வீதி வழியே பனங்கருக்குக் குதிரையில் “ மடலேறி“ வந்து ,  தன்னைத் தானே வதைத்துக் கொண்டான் தலைவன். இன்று அவன் “ அமிலப்புட்டிகளுடன் “ அலைவது தான் ஆகக் கொடூரமானது.


   ஒரு கவிஞனின் எல்லாப் பித்தலாட்டங்களையும் பொறுத்துக் கொண்டு  எப்போதும் அவனை ஏந்திப்பிடிக்க எல்லாப் பருவத்திலும் ஒருத்தி இருக்கிறாள். அவள் பொருட்டே அவன் காணி மும்மாரி காண்கிறது.


 கட்டுரைக்கு இடையே பயன்படுத்தப்பட்டுள்ள மூன்று பழந்தமிழ்ப் பாடல்கள்...


  1. “ நிலம் தொட்டுப் புகாஅர் ; வானம் ஏறார்;
    விலங்குஇரு முந்நீர் காலின் செல்லார்;
    நாட்டின் நாட்டின் ஊரின் ஊரின்
    குடிமுறை குடிமுறை தேரின்
    கெடுநரும் உளரோ ? நம் காதலோரே. ”
              ( முந்நீர்- கடல் )
                         ( வெள்ளி வீதியார்- குறுந்தொகை )
நம் காதலர் நிலத்தை தோண்டி அதனுள்ளே புகுந்து விட மாட்டார். வானத்தில் ஏறி விடவும் மாட்டார். பெருங்கடலை காலால் தாண்டியிருக்கவும் மாட்டார். நாடுகள் தோறும் அதிலுள்ள ஊர்கள் தோறும் அதிலுள்ள வீடுகள் தோறும் தேடிச்சலித்தால் அவர் சிக்காது போய் விடுவாரா என்ன ?

2.              கபிலர் - கலித்தொகை

          நீயும் தவறில்லை , நின்னை புறங்கடைப்
          போதர விட்ட நுமரும் தவறிலர்
          நிரைஅழி கொல்யானை நீர்க்கு விட்டாங்குப்
          “பறையறைந் தல்லது செல்லற்க” என்னா
          இறையே தவறுடையான்.
                    

   உன் மீதும் தவறில்லை. உன்னை வெளியே விட்ட உன் வீட்டார் மீதும் தவறில்லை. மதம் கொண்ட யானையை நீராட அனுப்பும் முன் அது வரும் செய்தியை பறையறைந்து எச்சரிப்பது போல,  நீ வரும் செய்தியை முன் கூட்டியே அறிவிக்காத மன்னனே தவறுடையவன்.

3.   
      கச்சுஇருக்கும் போது கரும்பானேன்: கைக்குழந்தை
  வச்சுஇருக்கும் போது மருந்தானேன்: நச்சுஇருக்கும்
  கண்ணார் கரும்பானார்: காணவும் நான் வேம்பானேன்
  அண்ணாமலை அரசுக்கு.
                 (  நச்சுஇருக்கும்கண்ணார்- பரத்தை )
                            
                    ( சுப்ரதீபக் கவிராயர் – தனிப்பாடல் திரட்டு ) 

அண்ணாமலை எனும் அரசனை நோக்கி அவன்தலைவி பாடியது போல் பாடப்பட்டது....
செழித்த மார்பை கச்சிட்டுக் கட்டிய இளம்பருவத்தில்  நான் கரும்பை போல் இனித்தேன். ஒரு குழந்தையை பெற்று என் உடற்கட்டு சற்றே தளர்ந்திருக்கும் தற்போதோ மருந்தைப் போல் கசக்கிறேன். நஞ்சை விழிகளில் தேக்கித் திரியும் பரத்தையர் தற்போது கரும்பாகிவிட்டார்கள். காணவும் நான் வேம்பாகி விட்டேன்.
                         
                       நன்றி : ஆனந்தவிகடன்