Tuesday, June 6, 2017

சின்ன குலுங்கல்

உலகம்
ஒரு சின்ன  குலுங்கு குலுங்கிவிட்டு
இயல்புக்கு திருப்பி விட்டது.
சேதாரம் ஒன்றும் பெரிதாக இல்லை.
ஒரே ஒரு கண்ணாடி டம்ளர் உடைந்து விட்டது
எதில் அருந்தினால்
உன் தாகம் தணியுமோ
அந்தக் கண்ணாடி டம்ளர்.

Tuesday, May 16, 2017

லீலை



வெயில் வறுத்தெடுத்ததால்
பியர் பருகும் ஆசை துளிர்த்துவிட்டது
துளிர்த்த மறுகணமே
பெருமரமாகி பேயாட்டம் போட்டது
ஒழுங்காக ஓடிக்கொண்டிருந்த
சித்தப்பாவின் இதயத்துடிப்பை பிடித்து நிறுத்தி
அரைநாள் விடுப்பு பெற்றேன்.
வெயில் நன்று, அது வாழி!
சூரியன் எரிய எரிய
என் பியர் குளிர்ந்து வருகிறது
வெம்மையைப் போற்றுவோம்; அது குளிரை இனிப்பாக்குகிறது
வெயிலைப் பாடியபடி
பியரைப் பாடியபடி
மதுவிடுதிக்கு பயணமானேன்.
திடீரென முழு  வானமும் இருட்டிவிட்டது.
என் உலகம் மொத்தமாய்த் தொங்கிவிட்டது.
மதுவிடுதியின் வாசலில் வண்டியை நிறுத்துகையில்
மூக்குநுனியில் ஒரு மழைச் சொட்டை உணர்ந்தேன்
சிப்பந்தி அருகில் வந்து
" என்ன வேண்டும் .." என்றார்.
"கொதிக்கக் கொதிக்க வெய்யில்" என்றேன்

Friday, May 12, 2017

காந்தியம்


மஞ்சள் என்று சொல்லி விட முடியாதபடிக்கு
ஒரு வித மரக்கலரில்
இடையே கொஞ்சம் பச்சை வாங்கி
சிவந்த பொன்னிறத்தில்
கிறங்கடிக்கும் வாசனையுடன்
நடுமத்தியில்
அளவானதான அழகான ஓட்டையோடு
நாவூறித் ததும்பச் செய்யும்....
உலகத்தை  வெல்வது கிடக்கட்டும்
முதலில்
இந்த உளுந்து வடையை வெல்!

                 நன்றி: ஆனந்த விகடன்

பாசஞ்சர் இரயிலில் ஓர் எலி



ஒரு நல்ல கவிதையின் இடையே
குறுக்கிட்டு நச்சரித்தாள்
அந்தப் பிச்சைக்காரச் சிறுமி.
இப்போதெல்லாம்
கருணையும், கண்டிப்புமான
ஒரு முகத்திற்கு பழகியிருக்கிறேன்.
அதை அவளிடம்
காட்டித் திரும்புவதற்குள்
கவிதைக்குள் விளையாடிவிட்டது
ஒரு சுண்டெலி.
இரண்டு வரிகளை
இடம் மாற்றி வைத்துவிட்டதது.
அந்தக் கவிதை புரியாமல்தான்
அதைத் தலைமேல்
தூக்கி வைத்துக் கொண்டு
ஒரு சமோசா வியாபாரியைப் போல்
பெட்டி பெட்டியாக அலைகிறேன்.

Tuesday, May 9, 2017

காணீர்!



 39 வருடங்களாக
ஒழுக்கம், நன்னெறி
தார்மீகம், கண்ணியம்
வெங்காயம், மிளகாய்
கத்தரி, தக்காளி
எல்லாவற்றையும்
ஏத்திக் கட்டிக்கொண்டு 
நன்றாகத்தான்
உருண்டு  வந்தந்த  வண்டி.

இந்தக் காலையில்
ஒரு சின்னஞ்சிறு மல்லிகை
தடுக்கி
அது நடுரோட்டில்
தலைகுப்புற
விழுந்ததைப் பாரீர்!

வெங்காயமும் நன்னெறியும்
சாக்கடைக்குள் 
உருண்டோடுவதைக் காணீர்!



Saturday, May 6, 2017

வார்த்தையில் வாழ்தல்


                     





    மனிதஇனத்தின் வாயிலும், எழுத்திலும் தொடர்ந்து பயின்று வரும் வரிகள் “ பொன் மொழிகள் “ ஆகி விடுகின்றன. பழமொழிகளும் இவற்றில் அடங்கும். இரண்டு எழுத்தாளர்கள் சண்டையிட்டுக் கொள்ளும் போது  இருவரின் சார்பிலும் மாறி மாறி நின்று “ வால்டேர்வழக்காடுவதைக் காண முடியும். ஜி.நாகராஜன் பொன்மொழிகளைக் கேலி செய்யும் பாவனையில் எழுதிய ஒரு பத்தியில் உள்ளதுதான்...மனிதனைப் பற்றி பொதுவாக எதுவும் சொல்லச் சொன்னால்   மனிதன் மகத்தான சல்லிப்பயல் என்றுதான் சொல்வேன் என்பது. இப்போது அது ஒரு “பொன் மொழியாகவேமாறி தீவிர புழக்கத்தில் இருக்கிறது.

  எனக்கு பொன்மொழிகளின் மீது ஈர்ப்பு உண்டு. “அதிகாரி வீட்டு கோழிமுட்டை குடியானவன் வீட்டு அம்மிக்கல்லையும் உடைத்துவிடும்என்கிற பழமொழி படித்த கணத்திலிருந்து இன்று வரை என்னைத் தொடர்கிறது. ஆயினும் பொன்மொழிகளின் குணமும், கவிதையின் குணமும் ஒன்றல்ல. எனவே இக்கட்டுரை “பொன்னால் ஆன சொற்களைபேசுகிறது. கூடவே பொன்மொழியின் இயல்பான “பலர் வாய்ப்படுதல்என்கிற தன்மையையும் கணக்கில் கொள்கிறது.

  இரண்டாயிரம் வருடங்களைத் தாண்டிய தொடர்ச்சியுள்ள நமது மொழியில் தகத்தகாயம் காட்டும் சொற்கள் ஏராளம். இந்த மூன்று பக்கத்தில் அவற்றை முழுவதும் சொல்ல இயலாது. எனவே சிலவற்றைப் பார்ப்போம்...

   “ அற்றைத் திங்கள் அவ்வெண் நிலவில்
  எந்தையும் உடையேம் எம்குன்றும் பிறர்கொளார்
  இற்றைத் திங்கள் இவ்வெண் நிலவில்
  வென்றெறி முரசின் வேந்தர் எம்
  குன்றும் கொண்டார் யாம் எந்தையு மிலமே.

   தன் தந்தையான பாரியையும், தமது நிலமான பறம்பு மலையையும் இழந்து தவிக்கும் பிரிவுத்துயரில் “பாரி மகளிர்பாடியது.. சிடுக்கற்ற எளிய ஐந்து வரிகள்.. அற்றைத் திங்கள் அவ்வெண்ணிலவில்என்கிற சொற்ச்சேர்க்கையிலேயே  ஏதோ ஒரு மாயம் இருக்கிறது போலும்? எல்லாப் பிரிவுகளுக்குமான ஏக்கத்தையும் தாங்கிக் கொண்டு இன்று வரை வாழ்வாங்கு வாழ்கிறது இக்கவிதை.

 கொடிது கொடிது வறுமை கொடிது
 அதனினும் கொடிது இளமையில் வறுமை
                          என்கிறாள் ஒளவை.

 முதல் வரியை “ பொன் மொழிஎன்றும், இரண்டாவது வரியை கவிதையின் பொன் மொழி “ என்றும் சொல்லலாம். வறுமையும், இளமையில் வறுமையும் ஒன்றல்ல என்று பிரித்துக் காட்டியதின் மூலம் எம் பாட்டி இதைக் கவிதையாக்கி விடுகிறாள்.மேல்நிலை வகுப்பில் பள்ளியிலேயே முதல் மதிப்பெண் பெற்று தேறி, ஒரு ஷூ வாங்கித் தரவில்லை என்பதற்காக கல்லூரிப் படிப்பையே பாதியில் நிறுத்திக் கொண்ட ஒருவனை எனக்குத் தெரியும்.

   திருக்குறள் பள்ளித்தலத்திலிருந்து பேருந்துகளின் முகப்பு வரை நீக்கமற நிறைந்திருக்கிறது.  வாழ்க்கையில் ? என்று கேட்காதீர்கள். “ சொல்லுதல் யார்க்கும் எளியவாம்...என்று அய்யனே சொல்லி இருக்கிறார். “ அன்பும் அறனும் உடைத்தாயின் இல்வாழ்க்கைஎன்று மங்களகரமாகத்தான் நாம் வாழ்க்கையை துவங்குகிறோம்.ஆனாலும் பாருங்கள், எவ்வளவு இழுத்துப் பிடித்தும் நிற்காமல்  “வண்டி ரோட்டோர புளியமரத்தை நோக்கியே ஓயாமல் பாய்கிறது. குறளில் பொன்னால் ஆனவை அதிகம். அவை மனிதருக்குத் தக்க மாறவும் செய்யும்.

  “ அல்லல் பட்டு ஆற்றாது அழுத கண்ணீர் அன்றே
  செல்வத்தைத் தேய்க்கும் படை “

என்பதை நாம் தொடர்ந்து நம்புவோம். அதைத் தவிர நமக்கு வேறு வழியில்லை.
அன்பிலார் எல்லாம் தமக்குரியர் அன்புடையார்
 என்பும் உரியர் பிறர்க்கு

என்கிற குறள் நமக்கு மனப்பாடம். ஆனால் அதன் அர்த்தத்தின் முன்தான் மானுடகுலம் மண்டையை சொரிந்தபடி நிற்கிறது.
 
  கம்பனின் பாடல் ஒன்று... அசோகவனத்தில் சீதையை கண்டதைப் பற்றி அனுமன் இராமனுக்குச் சொல்லும் பாடல். பட்டிமன்றங்களில் கூறு போட்டு வித்தும் இன்னும் மிச்சமிருப்பது. எத்தனை நாவில் புரண்டெழுந்தாலும் அழுக்கடையாதது ...

 கண்டனென், கற்பினுக்கு அணியை, கண்களால்
 தெண்திரை அலைகடல் இலங்கைத் தென்னகர் ;
 அண்டர் நாயக! இனித் துறத்தி ஐயமும்
 பண்டுள துயரும், என்று அனுமன் பன்னுவான்.

  உண்மையில் இப்பாடலை  முதன்முதலாக ஒரு பட்டிமன்றத்தில்தான் கேட்டேன். கண்டென் / கற்பினுக்கு அணியை / கண்களால் / என்று ஒவ்வொரு வார்த்தையும் நிரல்பட நிற்கும் கோலத்தைப் பற்றி பேச்சாளர் உருகி உருகிப் பேசினார். சீதையை என்று தொடங்கினால் அடுத்த வார்த்தை காணவில்லை என்று கூட வரலாம் அல்லவா ?அந்த ஒரு நொடி மயக்கமும், அது தரும் வேதனையும் கூட தன் தலைவனுக்குத் தகாது என்று எண்ணித்தான் “ கண்டனென்என்று துவங்குகிறானாம் அனுமன். சரி .. கண்டது சீதையை என்றும் சொல்லவில்லை... “கற்பினுக்கு அணியை “ என்கிறான். சீதையை என்று மட்டும் சொன்னால் அவள் கற்பு நிலை குறித்த ஐயம் வருமாம்.. இப்படி விளக்கிக் கொண்டே போனார்.. எனக்கு நம்பும் முன்னே அழுகை பொத்துக் கொண்டது. அழுத பிறகு சந்தேகம் கொள்ளுதல் தகாது.

கம்ப ராமாயணம் என்.சி.பி.எச் பதிப்பு இப்படி சொல்கிறது....

  ‘ கண்டனென் என்ற சொல், ‘த்ருஷ்டா ஸீதா‘ என்ற முதல் நூல் தொடரைத் தழுவியது. ஆனால், அடுத்துள்ள கற்பினுக்கு அணியை என்ற தொடர், ஸீதா என்கிற சொல்லைக் காட்டிலும் ஆழ்ந்த, சிறந்த, நுணுக்கமான பொருளை உடையதாகும் “

  “ கண்களால் “ என்கிற சொல் அமைப்பிற்கு இவ்வுரை தருகிற விளக்கம் ஏற்கவே முடியாதபடி இருக்கிறது. இப்படி இன்னும் பலப்பலவாக இப்பாடலை விரித்து விரித்து விதந்தோதுவர் கம்பனடிப் பொடிகள்.

  இன்று எங்கெங்கு காணினும் பாரதி. பாரதி சிட் பண்ட்ஸிலிருந்து பாரதி பரோட்டா ஸ்டால் வரை நான் பார்த்திருக்கிறேன். வெள்ளித்திரையிலிருந்து ஆட்டோ முதுகு வரை அவன் ஆட்சி நடக்கிறது. இன்று பாரதியின்றி ஒரு நாளைக் கூட தங்களால் கடக்க முடியாது என்பது போல் பாவனை காட்டும் தழிழ்ச்சமூகத்தால், அன்று அவனை காப்பாற்றி வைக்க இயலவில்லை. “ அன்புடையார் இன்புற்று வாழ்தல் இயல்பு என்கிற அவன் வரியையும், அவன் வாழ்வையும் சேர்த்துவைத்து யோசிக்கையில் அவ்வளவு கசக்கிறது.

. பாரதியின் புகழ்பெற்ற வரிகள் பலவும் விநாயகர் நான்மணிமாலைஎன்கிற வழிபாட்டுப் பாடலொன்றில் வருகிறது..

  “ நமக்குத் தொழில் கவிதை, நாட்டிற்கு உழைத்தல்,
    இமைப்பொழுதும் சோராதிருத்தல் – உமைக்கு இனிய
    மைந்தன் கணநாதன் நம் குடியை வாழ்விப்பான்:
    சிந்தையே ! இம்மூன்றும் செய்.

   உப்பு, புளி, மிளகாய் போன்ற அற்பப் பிரச்சனைகளை கணநாதன் பார்த்துக் கொள்வான். நீ வீட்டை விடுத்து நாட்டைப் பற்று மனமே என்கிறான்.
 “  உச்சிமீது வானிடிந்து வீழுகின்ற போதினும் என்கிற வரியோடு சேர்த்து கச்சணிந்த கொங்கை மாதர் கண்கள் வீசு போதினும் “ என்றெழுத நெஞ்சத்தில் நேர்மையும் துணிவும் வேண்டும்.

      அவனது  இன்னொரு கவிதை ...

                 விடுதலைப் பாட்டு

மானுடர் உழாவிடினும் வித்து நடாவிடினும்
வரம்பு கட்டாவிடினும் அன்றி நீர்பாய்ச்சாவிடினும்
வானுலகு நீர்தருமேல் மண்மீது மரங்கள்
வகைவகையாய் நெற்கள்புற்கள் மலிந்திருக்கும் அன்றே?
யான் எதற்கும் அஞ்சுகிலேன், மானுடரே, நீவிர்
என் மதத்தைக் கைக்கொள்மின்: பாடுபடல் வேண்டா:
 ஊன்உடலை வருத்தாதீர்: உணவு இயற்கை கொடுக்கும்:
 உங்களுக்குத் தொழில் இங்கே அன்பு செய்தல் கண்டீர் !

   பிரமிள் என்கிற பெயரோடு சேர்த்தே உச்சரிக்கப்படுவது அவரது காவியம் “ என்கிற கவிதை. ஆனாலும் “எல்லை என்கிற கவிதை எதற்கும் குறைந்ததல்ல..

கருகித்தான் விறகு/ தீயாகும்
அதிராத தந்தி/ இசைக்குமா?
ஆனாலும்/ அதிர்கிற தந்தியில்/ தூசு குந்தாது
கொசு/ நெருப்பில் மொய்க்காது

  ஒரு காலத்தில் எனக்கு சிடுக்கானவராக இருந்த ஆத்மாநாம் இன்று எளிய கவிஞராகி விட்டார். அதாவது “ இந்தக்காலம்அவரது ஒவ்வொரு சொற்களையும் தெளிவாக விளக்கி விடுகிறது.

          ஏதாவது செய்

ஏதாவது செய்
உன் சகோதரன்
பைத்தியமாக்கப் படுகிறான்.
உன் சகோதரி
நடுத்தெருவில கற்பிழக்கிறாள்
சக்தியற்று
வேடிக்கை பார்க்கிறாய் நீ
ஏதாவது செய் ஏதாவது செய்
கண்டிக்க வேண்டாமா
அடி உதை விரட்டிச் செல்
ஊர்வலம் போ பேரணி நடத்து
ஏதாவது செய் ஏதாவது செய்
கூட்டம் கூட்டலாம்
மக்களிடம் விளக்கலாம்
அவர்கள் கலையுமுன்
வேசியின் மக்களே
எனக் கூவலாம்
ஏதாவது செய் ஏதாவது செய்
சக்தியற்று செய்யத் தவறினால்
உன் மனம் உன்னை சும்மா விடாது...
சரித்திரம் இக்கணம் இரண்டும் உன்னை
பேடி என்றும்
வீர்யமிழந்தவன் என்றும்
குத்திக் காட்டும்
இளிச்சவாயர்கள் மீது
எரிந்து விழச்செய்யும்
ஆத்திரப்படு
கோபப்படு
கையில் கிடைத்த புல்லை எடுத்து
குண்டர்கள் வயிற்றைக் கிழி
உன் சகவாசிகளின் கிறுக்குத் தனத்தில்
தின்று கொழிப்பவரை
ஏதாவது செய் ஏதாவது செய்.
                       
  பொன்னாலான மேலும் இரு கவிதைகள்..
                    
           சுண்டல்

         கொலு வைக்கும் வீடுகளில்
         ஒரு குத்துச் சுண்டல்
         அதிகம் கிடைக்கும் என்று
          தங்கச்சி பாப்பாக்களை
           தூக்க முடியாமல்
         தூக்கி வரும்
         அக்கா குழந்தைகள். 

                                   ( கலாப்ரியா)

  ஒரு காட்சியை, கடைசியில் இடம் பெறும் ஒரே ஒரு சொல்லால் கவிதையாக்கி நிலைநிறுத்தியும் விட்டது இக்கவிதை.

                      கையில் அள்ளிய நீர்

அள்ளி
கைப்பள்ளத்தில் தேக்கிய நீர்
நதிக்கு அந்நியமாச்சு
இது நிச்சலனம்
ஆகாயம் அலைபுரளும் அதில்
கை நீரைக் கவிழ்த்தேன்
போகும் நதியில் எது என் நீர்?
                             ( சுகுமாரன் )

 காலப் பெருவெள்ளத்தில் துளியாய் மிஞ்சும் தனிமனிதனின் அகங்காரத்தை நோக்கி பல்லாண்டுகளாய் பேசி வருகிறது இக்கவிதை.

மனுஷ்யபுத்திரன் கவிதை ஒன்று..
   
              குட்டி இளவரசியன் அறிதல்கள்

காலம் என்கிறீர்கள்
அகாலம் என்கிறீர்கள்
காலத்தை வெல்வதென்றும்
காலத்தைக் கடப்பதென்றும்
பயங்கரக் கதைகள் சொல்கிறீர்கள்
குட்டி இளவரசி சஹானா
“ நாளைக்கு மழை பெய்தது “
  என்கிறாள் அமைதியாக.

அமைதியாக என்ன பேச்சு பேசிவிட்டாள் !

      ஷங்கர்ராம சுப்பிரமணியனின் “ சிங்கத்துக்குப் பல் துலக்குபவன்”  பலர் வாய்ப் பட்ட“ கவிதை. சென்ற வாரம் கூட  தோல்வியுற்ற பாடகனொருவன்  மனம் கசந்து, முகம் மலர்ந்து இக்கவிதையைச் சொல்லக் கேட்டேன். நான் இக்கவிதையின் குழந்தை.     
         
          சிங்கத்துக்குப் பல் துலக்குபவன்

ஒரு வேலைக்கும் பொருத்தமற்றவர் என
உங்கள் மேல் புகார்கள் அதிகரிக்க/ அதிகரிக்க
உங்கள் அன்றாட நிலைமைகளைக் கருத்தில் கொண்டு
உங்களுக்கு ஒரு எளிய பணி வழங்கப்படுகிறது.
ஊரின் புறவழிச் சாலையில் உள்ள
மிருகக் காட்சி சாலையின் சிங்கத்துக்கு
பல்துலக்கும் வேலை அது
காவல் காப்பவனும் நீங்களும்
கூண்டில் அலையும் பட்சிகளும் மிருகங்களும்
உங்கள் மனஉலகில்
ஒரு கவித்துவத்தை எழுப்புகின்றன
அதிகாலையில் பிரத்யேக பேஸ்ட்டை பிரஷில் பிதுக்கி
உங்கள் பணியிடத்திற்கு ஆட்வத்தோடு கிளம்புகிறீர்கள்
அதிகாலை
மான்கள் உலவும் புல்வெளி
உங்கள் கவித்துவத்தை மீண்டும் சீண்டுகிறது
முதலில் கடமை
பின்பே மற்றதெல்லாம் எனச்சொல்லிக் கொள்கிறீர்கள்
கூண்டை மெதுவாய்த் திறந்து மூலையில்
விட்டேத்தியாய் படுத்திருக்கும் சிங்கத்திடம்
உங்களுக்கு பணி செய்வதற்கு நியமிக்கப்பட்டுள்ளேன்
நீங்கள் ஒத்துழைக்க வேண்டுமென்று
விவரத்தை கூறி பிரஷை காட்டுகிறீர்கள்
ஒரு கொட்டாவியை அலட்சியமாக விட்டு
வாயை இறுக்க மூடிக் கொள்கிறது சிங்கம்
ஸபரிசம் தேவைப்படலாம் என ஊகித்து
தாடையின் மேல்புறம் கையைக் கொண்டு போகிறீர்கள்
சிங்கம் உறுமத் தொடங்கியது
கையில் உள்ள பிரஷ் நடுங்க
உங்களுக்கு பிரஷ் செய்வது
என் அன்றாட வேலை
அது எனக்கு சம்பளம் தரக்கூடியது
எவ்வளவு நாற்றம் பாருங்கள்
உங்கள் பற்களின் துர்நாற்றம் அது
சிறிது நேரம் ஒத்துழையுங்கள்
மீண்டும் சிங்கம் உறுமுகின்றது
அது பசியின் உறுமலாகவும் இருக்கலாம்
நீங்கள் மூலையில் சென்று அமர்கிறீர்கள்
காலையின் நம்பிக்கையெல்லாம் வற்றிப் போக
பக்கத்து கூண்டுப் பறவைகளிடம்
வழக்கம் போல
பணி குறித்த முதல் புகாரைச் சொல்லத் தொடங்குகிறீர்கள்
எனது வேலையை ஏன் புரிந்து கொள்ள மறுக்கிறது சிங்கம்
பறவைகள் ஈ...ஈ...எனப்
புரிந்தும் புரியாமலும் இளித்தன.
கூண்டைச் சுற்றி மரங்கள்
படரத் தொடங்கும் வெயில்
வாயில் காப்போன் உங்களைப் பார்வையிட
தூரத்தில் வந்து கொண்டிருக்கிறான்.
   
    மின்னலைத் தொழுகின்றோம். அது நம்மறிவை ஒளியுறச் செய்க ! நமது விழிகளிலே மின்னல் பிறந்திடுக ! நமது நெஞ்சிலே மின்னல் விசிறிப் பாய்க ! நமது பாட்டு மின்னலுடைத்தாகுக !
                                     நன்றி : அந்திமழை - மே-2017

        

Wednesday, March 29, 2017

நகைமொக்குள் உள்ளது ஒன்று

                     மனுஷ்யபுத்திரனின் “ தித்திக்காதே “ 

       

     
         

              பன்மாயக் கள்வன் பணிமொழி அன்றோ நம்
              பெண்மை உடைக்கும் படை.

 மாயங்கள் புரிவதில் வல்லவனான இக் கள்வனின் கொஞ்சு மொழியும், கெஞ்சு மொழியுமன்றோ  நம் பெண்மையை உடைக்கும் படை.
                                                                    ( திருக்குறள் –காமத்துப்பால் )


சிலைகளின் காலம் , இடமும் இருப்பும் ஆகிய இரண்டு புத்தகங்களுக்கு...”  என்பதாக என் நூல் ஒன்றை சமர்ப்பிக்க வேண்டும் என்று ஆசைபட்டிருக்கிறேன். இன்னும் அந்த ஆசை நிறைவேறவில்லை.ஆனால் அது அடங்கி விடவும் இல்லை. மனுஷை சமீபத்தில்தான் சந்தித்தேன். இது உண்மை...  ஆனால் இந்த உண்மையைச் சொன்னால் இது ஏதோ அபாண்டமான பொய் போல தொனிக்கிறது. அவரை எனக்கு சுமார் 16 வருடங்களாகத் தெரியும் என்று மொக்கையாக ஒரு கணக்கு சொல்லலாம். ஆனால் அதுவும் பொய் போன்றே தொனிக்கிறது. உண்மையில் நான் என் பிள்ளைப்பிராயத்தில் எப்போது முதன்முதலாக மனங்கசந்து தனித்தழுதேனோ அப்போதிருந்தே எனக்கு மனுஷைத் தெரியும்.

  எந்தக்காதலி என்னை மடியில் கிடத்திக்கொண்டாளோ, எந்தக்காதலி என் தலைகோதி விட்டாளோ, எவள் என் விசும்பலை முத்தத்தில் ஒற்றி எடுத்தாளோ, எவள் தன் மூக்கு நுனியால் என் மூக்கு நுனியை முதன்முதலாகத் தொட்டாளோ, எவள் என் காதுமடல்களை இனிக்கக் கடித்தாளோ அவளுக்கு “ நீராலானது “ என்று பெயர். அவளைத் தவிர வேறு யாரும் என்னை மடியேந்தவோ, முடிகோதவோ இல்லை. இவை உங்களுக்கு முக்கியமற்றைவைகளாக இருக்கலாம். எனக்கு முக்கியம்.  நேராக “ தித்திக்காதே “ தொகுப்பின் 19-ம் பக்கத்தை பாருங்கள்... என்று சொல்லி விடலாம். ஆனால் அது கயமை. என்னை “ என் இளைஞன் “ பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறான். “ எவ்வளவு பெரிய வேடதாரி நீ.. எவ்வளவை மறைக்கிறாய் பார்... “ என்றவன் கேட்கிறான்.
 தன் அந்தரங்கத்து காதலியை முத்தமிடக் களமிறங்கும் ஒருவனைப் பார்த்து அவன் அவ்வளவு கேலியாக நகைக்கிறான். அவனுக்கு துளி கூட பதற்றமில்லை. யாராலும் தன் முத்தத்தை பதிலி செய்து விட முடியாது என்பதில் அவனுக்கு அசைக்கமுடியாத இறுமாப்பு. “ இளைஞனே.. நீயே அவரது அந்தரங்கன்.. நான் வெறுமனே அவரது புத்தகத்தைப் பற்றி 10 நிமிடங்கள் பேசிவிட்டுப் போக வந்தவன். என் வழியின் குறுக்கே நின்று கொண்டு ஏன் தேவையற்ற சச்சரவுகளில் ஈடுபடுகிறாய்..? “

  இலக்கியம் சார்ந்தும், கவிதை சார்ந்தும் மிக அரிதாக எனக்கு சில திமிரான உறுதிப்பாடுகள் உண்டு. அதிலொன்று “ மனுஷின் கவிதைகள் குறித்து என்னை விட வேறு எவனாலும் சிறப்பாக பேசி விட முடியாது ..என்பது. ஆனால் அந்தத் திமிர் என்னைப் போன்றே அநேக மனிதர்களிடமும் இருப்பதை சீக்கிரமே கண்டு கொண்டேன். புதிதாக வாசிக்கத் துவங்கியிருக்கும் ஒருவனின் மனதிலும் இந்தத் திமிர் இயல்பாகவே குடியேறி விடுகிறது. ஏனெனில் மனுஷின் கவிதைப் புத்தகத்தை புரட்டும் ஒரு புது வாசகன் சில பக்கங்களிலேயே தன்னை அதில் பார்க்கத் துவங்கி விடுகிறான். அவனை பரவசம் பற்றிக்கொள்கிறது. அவன் கண்கள் நிறைந்து, நிறைந்து வழிகின்றன. “ இது நான்தான்.. இது நான்தான்... “ என்று கத்திக்கொண்டே நடுரோட்டில் ஓட வேண்டும் என்று தோன்றிவிடுகிறது அவனுக்கு. அங்கு பிடிக்கிறது அவனுக்குச் சனி.
  தித்திக்காதே “ தொகுப்பில் 2016 -ம் ஆண்டில் அவர் எழுதிக்குவித்த 186 கவிதைகள் தொகுக்கப்பட்டுள்ளன. இதை விட இரண்டு மடங்கு கவிதைகளையும் அவர் இதே ஆண்டில் எழுதியிருக்கிறார். அவை இரு வேறு நூல்களாக தொகுக்கப்பட்டுள்ளன. தித்திக்காதே தொகுப்பின் கவிதைகளை காதல் கவிதைகள் என்று ஒரு வசதிக்காக வகைப்படுத்திக்கொள்ளலாம். உண்மையில் மனுஷின் அநேக கவிதைகளும் காதல் கவிதைகள்தான் என்பது என் எண்ணம். ஒரு காதலியின் முன் கசிந்துருகுவது போல் தான், காதலியின் முன் கண்ணீர் மல்குவது போல் தான், அவள் முன்னே கைநரம்பை அறுத்துக்கொள்வது போல் தான் அவர்  அநேக கவிதைகளை எழுதுகிறார். சமயங்களில் முத்தஞ்செய்கிறார். சமயங்களில் கடித்து வைக்கிறார். ஒரு அந்தரங்கத்தின் கிசுகிசு “ அவரது கவிதைகளில் கேட்டுக்கொண்டே இருக்கிறது. இதன் வழியே  அவர் இன்னொரு மனத்தின் ரகசியத்தை மிகச்சரியாக சென்று தொட்டு விடுகிறார். இந்த அந்தரங்கத்து கிசுகிசுக்களின் வழியே தான் அவரை நோக்கி எண்ணற்ற “ லூஸ்ஹேர்கள் “ படையெடுத்து வருகின்றன.

 பெருந்தவிப்பின் உக்கிரத்தில் எழுதிக்குவிக்கப்பட்ட கவிதைகளுக்கே உரிய சூடு இதில் உண்டு. இதன் உபவிளைவாக சில கவிதைகள் ஒரு வித “ கச்சிதமின்மை “யுடன் வெளிப்பட்டுள்ளன.சில கவிதைகளை நீக்கியிருக்கலாம் என்றும், சில கவிதைகளை முடித்திருப்பதற்கும் சற்று முன்பாகவே முடித்திருக்கலாம என்றும் தோன்றுகிறது. உதாரணமாக “ நீ என்னை உணரச்செய்யும் விதம் “ கவிதையில் வரும் இடை வரிகளான..

 “ அவனது நடனம் / அவனைக் கொன்று விட்டது
   ஒருவர் பிரபஞ்சத்தின் விளிம்புகளுக்கு
   நடனமாடிக் கொண்டே செல்லலாம்
   என்று நினைக்கக் கூடாது.
   சட்டென அந்தப் பக்கம் / விழுந்து விடுவோம்  ... “

என்கிற வரிகள் எனக்குப் போதுமானவை. ஆனால் அவருக்கு போதவில்லை. அதைச்சொல்ல அவர் அக்கவிதையை எழுதவும் இல்லை. நின்று நிதானிக்க அவருக்கு நேரமில்லை. நின்று நிதானித்திருந்தால் இவ்வளவு கவிதைகளை எழுதியிருக்கவும் வாய்ப்பில்லை.. கனகச்சிதம் என்று சொல்லவும் நிறைய உதாரணங்கள் உண்டு..
   
 அன்பைத்தின்னுதல்

சாப்பிட உனக்கு
என்ன பிடிக்கும் ?
அன்பாய்த் தரும்
எதையும்
சாப்பிடப் பிடிக்கும்.
அன்பையே சாப்பிட
அதைவிடப் பிடிக்கும்.


தூய்மை தரும் தனிமை


உன் அன்பை
உன் காதலை
இவ்வளவு பரிசுத்தமாக
வைத்துக் கொள்ளாதே
என்னால்
அதைக் கூச்சமின்றி
புழங்க முடியவில்லை.


இயல்பாகவே நான் மனுஷின் கவிதைகளிடமிருந்து நிறையக் கற்றிருக்கிறேன்.வரவில்லைஎன்பதற்கும் “ வரவேயில்லை “ என்பதற்கும் இடையே ஒலிப்பது வெறும் ஏகாரமல்ல என்பதை அவரிமிருந்து தான் கற்றுக் கொண்டேன். “ ஒரு “ என்கிற சாதாரணச் சொல் எவ்வளவு சங்கீதமானது என்பதையும். அவரது பல கவிதைகளில் இந்த “ஒரு“ வை நீக்கி விட்டு வாசிக்கவே இயலாது. வாசித்தால் வாய் கோணித்துக் கொள்ளும். உரைநடையை ஒடித்துப் போட்டது போன்று பாவனை காட்டும் இக்கவிதைகள், உண்மையில் பாடல்களின் சாயல்களால் ஆனவை.

  வெற்று அழகில் மயங்கிப் பிதற்றும் சாதாரணக் காதல் கவிதைகள் அல்ல இவை. காதலின் லீலாவினோதங்களை கண்டடைய முயல்பவை. எவ்வளவு புரட்டினாலும் தீர்ந்துவிடாத காதலின் புத்தகத்தை முழுசாகப் புரட்டிப் பார்த்து விட பேராசை கொள்பவை. “ சூது கவ்வும் “ திரைப்படத்தில் மிகச்சரியான ஒரு தருணத்தில்,  மிகச்சரியாக ஒரு வசனம் வரும்... “  வாழ்றான்யா ... “ என்று.  “ நகம் “ கவிதையை வாசிக்கையில் அவ்வசனத்தைச் சொல்லிக் கொண்டேன். இத்தனை இத்தனை கவிஞர்கள் தோன்றி காதலை இப்படி புரட்டிப் புரட்டி எடுத்தாலும் அதன் வசம் இன்னும் ஏதோ மிச்சமிருக்கிறது என்பது மிகவும் ஆச்சர்யமான விஷயம் தான்..

            நகம்

நகம் வெட்டிக் கொள்வது
எனக்கு மிகவும்
பிடித்தமான செயல்

யாரோ ஒருவர்
என் கைகளைத்
தன் தொடை மேல் வைத்துக் கொண்டு
என் நகத்தைத் கவனமாகத் துண்டிக்கும் போது
அந்த நகம் உடையும் ஓசையில்
பிரியத்தின் சங்கீதங்கள் கேட்பது
எனக்கு மட்டும்தானா ?
அந்த நகங்களால்
பிரியத்தின் மென் இதழ்களை
சற்றே கிள்ளிப் பார்த்திருக்கிறேன்.
என்னால்
பிறருக்குக் கீறல்கள் ஏற்படும்
காலங்களில் எல்லாம்
எனக்கு நகம் வெட்டிவிடும் ஒருவரைத் தேடி
நான் தாமதிக்காமல் கிளம்பி விடுகிறேன்.

நான் நகம் வெட்டிக்கொள்ளும்
ஒவ்வொருமுறையும்
என் உடல் எடை
கணிசமாக குறைந்து விடுகிறது.

காதலின் சின்ன்ஞ்சிறு தருணத்தை கூட கவிதையாக்கி விட மனுஷால் முடிகிறது. உண்மையில் காதலில் சின்னஞ்சிறு தருணம் என்று ஏதேனும் உண்டா என்ன ? நகம் கவிதையை வாசித்து முடிக்கையில் தன்னியல்பாக எனக்கும் ஒரு கவிதை தோன்றியது. ஆஹா.. வெகு காலம் கழித்து நாமும் ஒரு காதல் கவிதை எழுதி விட்டோம் ... “ என்று அகம் மகிழ்ந்து போனேன். சில பக்கங்களைப் புரட்டினால் அந்தக் கவிதையையும் மனுஷே எழுதி வைத்திருப்பதை கண்டேன். மனமொடிந்து போனேன்..  “  மஹா ப்ரபொ ... நாங்களும் காதலிக்கிறோம்... எங்களுக்கும் கொஞ்சம் கவிதைகள் வேண்டும்.. “



           




  ஒரே ஒரு ஆசுவாசம் தான் எனக்கு. காதலைப் பற்றி இவ்வளவு தெரிந்து வைத்திருக்கிற ஒருவனால் சத்தியமாக நிம்மதியாக காதலித்து விட முடியாது என்பதுதான் அது 
.
 காதலைப் போலவே காமத்தின் வெவ்வேறு குணரூபங்களையும் நெருங்கிப் பார்க்கின்றன இக்கவிதைகள். தொகுப்பில் நிறைய ஹுக்குகள் “ காணக்கிடைக்கின்றன. ஹூக்குகளில் தானே மொத்த காமமும் முடிச்சிட்டுக் கட்டப்பட்டுள்ளது. மனிதனுக்கு அதை அவிழ்த்து,அவிழ்த்து தீர்ந்து விட்டதா என்ன ?  மோகனரங்கனின் கவிதை ஒன்று நினைவுக்கு வருகிறது..

  “ களைந்த பின் / தேடி / ஏமாறுகிறேன்
   உடுத்தி/ நீ / நடக்கையில்/ பிறப்பித்து
   உலவவிட்ட இரகசியங்கள் ஒவ்வொன்றையும்.

உண்மையில் ஹூக்கை அவிழ்த்ததும் காமம் விடை பெற்றுக்கொள்கிறதா என்ன ? நான் இதில் சிறுவன்.. மனுஷைப் போன்ற அறிஞர்களிடம் இந்த சந்தேகத்தை விட்டு விடுகிறேன். ஹூக்குக்கு பதிலாக பொத்தானைப் பற்றிய வரியொன்று போகத்திற்கு நிகரான போதையை அளித்தது..

   “ இறுக்கமான ஆடைகளிலிருந்து
     மெல்லிய ஆடைகளுக்கு
     மாறிக் கொண்டிருக்கிறாயா என்ன
     ஒரு பட்டன் விடுபடும் ஓசை
     ஒரு சிறிய துப்பாக்கி குண்டினைப் போல
     என் மூளையில் வெடித்துச் சிதறுகிறது ....

                         ( தண்ணீரைப் போல வந்தவளுக்காக )

வாழும் வரை ராமச்சந்திர மூர்த்தியாகவே வாழ்ந்து மரிக்கக் கடவது.. “ என்று சபிக்கப்பட்ட ஜீவன்களின் மனதில் கடும் நெருக்கடிகளை ஏற்படுத்த வல்லவை மனுஷின் சொற்கள்...
  
“ எதிர்பாராத
   ஒரு ஸ்பரிசத்தை விடவும்
   எதிர்பாராத
   ஒரு முத்தத்தை விடவும்
   சடாரென உதறும் கூந்தலின்
   ஒரு நீர்த்துளி
   என் இச்சையின் கதவுகளைப்
   படபடவென வேகமாகத் தட்டுகிறது ...

                      ( உதறும் கூந்தலில் உதிரும் நீர்த்துளிகள் )

இந்த சடார் சத்தத்தின் சவுக்கு வீச்சு “ என்னைப் போன்ற எளிய ஜீவன்களின் நெஞ்சில் வந்து விழுகிறது.

  மனுஷய்புத்திரன் தன் எழுத்துக்களின் வழியே எனக்கு நிறைய தந்திருக்கிறார். பதிலுக்கு நான் ஒரு  “ வாணி ஸ்ரீ யை அவருக்கு தந்து கணக்கை நேர் செய்து கொண்டேன். மிச்சமிருக்கும் கணக்கு என்பது பல்லிடைத் துணுக்கு. உண்மையில் என் வாணி ஸ்ரீ அவ்வளவு சோர்ந்தவளாக வீணையின் மேல் தலைசாய்த்து தூங்கிக் கொண்டுதான் இருந்தாள். .மனுஷ் தான் அவளைத் தொட்டெழுப்பினார். நீ ஒரு வாணி ஸ்ரீ.. இப்படி சோம்பித் திரியலாமா ? “ என்று அவர் தான் அவளை உற்சாகீ ஆக்கினார். பிறகு அவள் வீணையிலிருந்து மகத்தான நாதங்கள் எழுந்து வந்தன.

  உண்மையில் அவளை என்னை விட  நன்றாகவே பார்த்துக்கொண்டார் மனுஷ். அவளை முகநூல் முழுக்க பெருமிதத்தோடு உலவ விட்டார். அவள் நாளிதழ்களில் வந்தாள். சேனல்களில் பேசப்பட்டாள். இவ்வளவு சொகுசை அனுபவித்து விட்ட பின் , அவள் மீண்டும்  வானம் பொத்துக் கொண்டு ஊற்றும் 42 A - வில் என் பக்கத்து சீட்டில் அமர்ந்து கொண்டு பயணித்து வருவாள் என்று எதிர்பார்ப்பது முட்டாள்தனம்.  இனி  “ அவள் இல்லை... வரமாட்டாள் ... நம்பாதே... “ என்று என்னை நானே தேற்றிக் கொள்கிறேன்.
வாணி ஸ்ரீ கவிதைகளை குறித்த நண்பர் விஷால்ராஜா வின் கட்டுரை ஒன்று இப்படிச் சொல்கிறது...

“ நான் இதில் முக்கியமாக கவனிக்கிற விஷயம். மனுஷ் தன்னுடைய கவிதைகளில் பகடியை இவ்வளவு தூரத்திற்கு அனுமதிப்பது. அவர் சமீபமாக எழுதுகிற கவிதைகளில் வழக்கத்திற்கும் மாறாக அதிகமாக பகடியைப் பார்க்க முடிகிறது. மனுஷ்யபுத்திரன் கவிதைகளில் மட்டுமல்ல. இன்றைய தமிழ் கவிதைகளில் பகடி ஒரு அங்கமாகவே மாறிக்கொண்டிருக்கிறது. ஒரு சிலரின் தனி அடையாளமாக இருந்த பகடி தற்போது ஒரு பொதுக் கூறாக மாறி விட்டதோ என்கிற எண்ணம் வருகிறது.. “

   “ நீ இப்படி திடுதிப்பென
     பஸ்சைப் பிடித்து வந்து இறங்கினால்
    எனக்கு அலுவலகத்தில்
    பெர்மிஷன் போடுவது
    மிகவும் கஷ்டம் வாணி ஸ்ரீ ..... “

 என்கிற வரிக்கு நான் வெடித்துச் சிரித்தேன். மனுஷின் வரியொன்றை வாசித்து விட்டு நான் வெடித்துச் சிரிப்பது அநேகமாக இது முதன்முறை என்றே நினைக்கிறேன்.

   பகடிக்கவிதைகளில் விளையாட்டு உண்டு. ஆனால் அவை ஒருக்காலும் வெற்று விளையாட்டுகள் அல்ல. வாசகனை கிச்சுகிச்சு மூட்டுவது அதன் நோக்கமல்ல.அதற்கு ஒரு நகைச்சுவை துணுக்கு போதுமல்லவா? இன்னோரு மனிதன் இதே வரிக்கு தலையை தரையில் முட்டிக்கொண்டு அழுதிருக்கவும் கூடும் .அவனுக்கு உண்மையிலேயே பெர்மிசன் கிடைக்காமல் போயிக்கலாம். வாணி ஸ்ரீ யை பார்ப்பதற்கு கூட அலுவலகத்தில் அனுமதி பெற வேண்டும் என்பதை விட, சிவாஜிகளின் வாழ்க்கையில் வேறு என்ன துயரம் இருக்க முடியும்?

  இத் தொகுப்பில் பேன் புராணம் “ என்கிற ஒரு கவிதை எனக்கு மிகவும் பிடித்திருந்தது.
 
    “ மருந்துகளும் ஷாம்புகளும் வந்து விட்டன.
     ஒரு முறை கூட
     கரத்தால் பேன் பார்க்கப்பட்ட
     ஆன்மிக அனுபவம் கிட்டாத
     ஒரு தலைமுறையே வந்து விட்டது .... “

 என்கிறது இதன் சில வரிகள்..  “ ஆன்மிக அனுபவம் “ என்கிற வரியை வெறுமனே நாம் சிரித்து  விட்டுக் கடந்தால் அது நல்ல வாசிப்பல்ல என்பதே என் எண்ணம்.  உண்மையில் பேன் பார்க்கும் நிகழ்வின் மாயங்களைப் பேசுகிறது இக்கவிதை . ஒரு சாதாரண நிகழ்வாகத் தெரிகிற, எழுதினால் சிரிப்பை வரவழைக்கும் ஒரு நிகழ்வின் புதிர்களை ஆராய விரும்புகிறது. அது என்ன விதமானதொரு விசித்திர அனுபவம்  ? என்கிற கேள்வியை எழுப்பிப் பார்க்கிறது.

  இவரது கவிதைகளின் மேல் “ கூறியது கூறல் “ என்கிற  குற்றச்சாட்டு உண்டு. ஆம்.. மனுஷின் கவிதைகளில் அது உண்டு தான். அதாவது எல்லா கவிகளின் கவிதைகளிலும் ஒரு வித கூறியது கூறல் உள்ளது போலவே மனுஷின் கவிதைகளிலும் அது உண்டு.

           முகைமொக்குள் உள்ளது நாற்றம் போல் பேதை
           நகைமொக்குள் உள்ளது ஒன்று உண்டு.

முகைமொக்குள் உள்ளது ஒரு நறுமணம். அது போலே அவள் நகைமொக்குள் உள்ளது ஒரு குறிப்பு.
                                          (  திருக்குறள் – காமத்துப்பால் )


               ( தித்திக்காதே – மனுஷ்யபுத்திரன் – உயிர்மை பதிப்பகம் - விலை ; 330 )