Thursday, October 23, 2014

இப்படி மழை வந்து விசுறுகிறது










பைத்தியத்திற்கு ஒரு வீடிருந்தது
துரத்தி விட்டார்கள்.
சாத்தப்பட்ட கடைகளின் வாசற்படிகள் இருந்தன.
விரட்டிவிட்டார்கள்.

பைத்தியத்திற்கு
ஒரு புளியமரத்தின் கருணை இருந்தது.
அதை வெட்டிவிட்டார்கள்.

அதற்கு ஒரு இடிந்த பள்ளிக்கூடத்தின்
இடியாத பகுதியிருந்தது. 
அதை முற்றாக இடித்து விட்டார்கள்.

பைத்தியத்திற்கு ஒரு  பிள்ளையார் கோவில் மேடை இருந்தது.
அவர்க்கு சதுர்த்தி வந்தது.

பைத்தியத்திற்கு வெட்டவெளி இருந்தது.
இப்படி மழை வந்து விசுறுகிறது.

பெட்டிக்கடைகாரர்களிடம் கம்பும்
டீக்கடைக்காரர்களிடம் வெந்நீரும் இருக்கின்றன.
ஆனாலும் என்ன,
பைத்தியத்திற்கு அதன் பைத்தியமிருக்கிறது.

Wednesday, October 15, 2014

கலை என்பது ஒரு தனித்த ஞானம்

 

   (தோழர் தியாகுவின் மார்க்சின் தூரிகை”  நூலை முன்வைத்து )

நான் என்னை ஒரு குருட்டு மார்க்ஸிய ஆதரவாளன்” என்று சொல்லிக்கொள்ளவே விரும்புவேன். அப்படிச் சொல்லிக்கொள்ளும் அளவுதான் எனக்கு மார்க்சியம் தெரியும். எனினும் ஒரு அயல்நாட்டு அறிஞரின் கூற்று தரும் தைரியத்தில் தான் இந்தப்புத்தகத்தைப் பற்றிப் பேச ஒப்புக்கொண்டேன். அந்தக்கூற்று..
 “ நெஞ்சத்துஉண்மை எவ்வளவு முட்டாள்தனமாக தோன்றிடும் போதிலும் அது காணவேண்டியதும் அழகானதுமாகும் “ என்று சொல்கிறது. அந்த அறிஞரின் பெயரென்ன ? அவர் எந்த தேசத்தை சேர்ந்தவர் ? என்றெல்லாம் நீங்கள் என்னைக் குடையக்கூடாது. ஒரு வேளை அவர் இந்தக் கட்டுரையில், இந்தக் கூற்றிற்காகவே பிறந்தவராக கூட இருக்கலாம்.
     மார்க்ஸியர்கள் பற்றி ஒரு அவச்சித்திரம் உண்டு.
அவர்கள் பல்லிடுக்குகளில் எப்போதும் ஜெலாட்டின்குச்சிகளை ஒளித்துவைத்திருப்பார்கள்.
அவர்களுக்கு ஒழுங்காக மழையில் நனையத்தெரியாது.
அவர்கள் வீட்டில் நிலாமுற்றம் இருப்பதில்லை.
அவர்களின் காதலிகள் அடிக்கடி தலையில் அடித்துக்கொள்வார்கள்.
இலை, சருகு, பூ, காய் , மரம் ,அணில்குஞ்சு, வண்ணத்துப்பூச்சி, ப்யானோ, பீத்தோவன், கம்பன் ஆகியோர் இவரின் வர்க்கஎதிரிகள்....
 என்பதாக விரியும் அச்சித்தரம். ஆனால் இவை உண்மையல்ல. அல்லது முழு உண்மையல்ல என்று சொல்லலாம். “ சிவப்பாக இருக்கும் ஒரே காரணத்தால் உறுகாயில் புரதச்சத்து அதிகம் “ என்று சொல்லும் வறட்டு மார்க்சியர்களுக்கு வேண்டுமானால் ஒருவேளை இச்சித்திரம் பொருந்தலாம். மற்றபடி இது மார்க்சியர்களுக்கான பொதுசித்திரமல்ல. இந்தச் சித்திரக்காரர்கள் தீட்ட விரும்புவது மார்க்ஸியர்களுக்கு ரசனைமட்டு என்பதைத்தான். இந்தப்பின்புலத்தில் வைத்துப்பார்க்கையில் “ மார்க்சின் தூரிகை “ என்கிற இந்தப்புத்தகம் தன் இருப்பிற்கான நியாயத்தை உறுதி செய்து கொள்கிறது. மார்க்சின் இலக்கியவாசிப்பு , தன் எழுத்துக்களில் அவர் பேரிலக்கியங்களை துணைகொண்ட அழகு, அவரின் கவித்துவ எழுத்துநடை, சிடுமூஞ்சித்தனமற்ற எள்ளல் ஆகியவற்றை தியாகு இந்தப்புத்தகத்தில் விரிவாக எழுதிச்செல்கிறார்.
   காங்கிரஸ்பாரம்பரியம் மிக்க வீட்டில் பிறந்த எனக்கு எங்கள் வீட்டருகே புதிதாக முளைத்த கம்யூனிஸ்ட் மன்றம்  மனம் ஈர்ப்பதாக இருந்தது. அந்த மன்றத்தில் இருந்த எல்லோரும் புதிதாக இருந்தார்கள். புதிதாகப் பேசினார்கள். புதிதாக சிரித்தார்கள். அங்கு எப்போதும் உற்சாகம் கரைபுரண்டோடியது. சண்டைக்காரர்களாக இருந்த போதிலும் அவர்கள் தீங்கற்றவர்களாக இருந்தார்கள். அவர்கள் தான் “ உன் வீட்டிற்கு வெளியே ஒரு உலகம் இருக்கிறது தம்பி “ என்று முதன்முதலாக சொன்னார்கள். எல்லோரும் சேர்ந்து சினிமாவுக்கு போனோம். யாரோ ஒருவர் எல்லோருக்கும் சேர்த்து டிக்கெட் எடுத்தார். யாரோ ஒருவர் எல்லோருக்கும் சேர்த்து  டீ வாங்கி வந்தார். “ இதையெல்லா நீ கத்துக்ககூடாது சரியா ? “ என்கிற அறிவுரையுடன் சில தோழர்கள் ரகசியமாக சிகரெட் குடித்தனர். மார்க்ஸ் , சோவியத்யூனியன், சேகுவேரா, பகத்சிங் , இ.எம்.எஸ் , மேற்குவங்காளம்,  முற்போக்கு இலக்கியம் , கவிதை என்று அவர்கள் ஏதேதோ பேசிக்கொண்டார்கள். அவை அரைகுறையாக  என் காதிலும் விழுந்தன.
  நல்லமனிதர்களான அவர்கள் எனக்கு கெட்ட கவிதைகளை அறிமுகம் செய்துவைத்தார்கள். இதில் சதித்திட்டம் ஏதுமில்லை. ஏனெனில் அவர்கள் அதைத்தான் நல்ல கவிதைகள் என்று நம்பினார்கள். கட்சி அவர்களுக்கு சொல்லித்தந்ததை அவர்கள் எனக்கு சொல்லித் தந்தார்கள். கவிதை எழுதப்பட்ட காகிதத்தை முகர்ந்துபார்த்து அதில் ரத்தவாடையடித்தால் அது நல்ல கவிதை என்றும், அடிக்காதபட்சத்தில் அது கவிதையல்ல என்றும் முடிவுசெய்து கொள்ளும் வழக்கம் அவர்களிடம் இருந்தது. அவர்கள் எனக்கு நல்லகவிதைகளைக் காட்டவில்லை. கவிதையின் வடிவத்தை கற்பிக்கவில்லை. சொல்லை எப்படி ஏந்தி எப்படி சுழற்ற வேண்டும் என்பதை சொல்லித் தரவில்லை.  ஆனால் பக்கத்து மனிதனை பார்க்கச்சொல்லி அவர்கள் தான் சொல்லித்தந்தார்கள். அந்த வகையில் அவர்கள் என் கவிதையின் ஆன்மாவுள் பங்கெடுக்கிறார்கள். மார்க்சின் இலக்கியம் பற்றிய இந்தப்புத்தகம் இயல்பாக இந்த நினைவுகளை என்னுள் கிளரச்செய்தன.
   மார்க்சின் தூரிகை என்கிற இப்புத்தகம் கணையாழியில் 1995 முதல் 1997 வரை  தோழர் எழுதிய கட்டுரைகளின் தொகுப்பாகும். மார்க்சின் இலக்கியம் பற்றிப் பேசுகையில் தவிர்க்க இயலாமல் பாரதியும் வந்து சேர்ந்திருக்கிறார். “முப்பது கோடியும் வாழ்வோம் : வீழில் முப்பது கோடி முழுமையும் வீழ்வோம் “ என்கிற கனவும் , “ கடமையறியோம் தொழிலறியோம். கட்டென்பதனை வெட்டென்போம்”  என்கிற விடுதை ஏக்கமும், கைவருந்தி உழைப்பவர் தெய்வம்” என்கிற உணர்ச்சிப்பெருக்கும் இயல்பாகவே இருவரையும் பிணைத்துவிடுபவைதான். மார்க்ஸ் வாசித்து , ஆராய்ந்து போராடிச்சொன்ன  சமூகஅறிவியலை ஒரு பரிசுத்த உணர்வெழுச்சியால் சென்று தொட்டுவிட பாரதியால் முடிந்திருக்கிறது. இதையே நாம் “ கலைவெற்றி “ என்று சொல்கிறோம். இது கலையின் சிறப்பு  கூட அல்ல. இதுவே நல்லகலையின் இயல்பாகும். அரசியலுக்குள் கலையின் இடத்தை ஸ்திரமாக நிறுவ பாரதி ஒருவரே போதுமானவர். பல இடங்களில் மார்க்சையும் பாரதியையும் பக்கம்பக்கமாக நிறுத்திக்காட்டுகிறார் தோழர். மறுபிறவி வாய்த்தால் என்ன செய்வீர்கள் என்கிற கேள்விக்கு  “ இப்போது செய்து கொண்டிருப்பதையே செய்வேன். திருமணம் செய்து கொள்வதைத் தவிர “ என்று பதில் அளித்திருக்கிறர் மார்க்ஸ். மார்க்ஸ் என்கிற போராட்டக்காரர் இப்படி பதில் அளித்தது தியாகு என்கிற போராட்டக்காரருக்கு ரொம்புவும் பிடித்து விட்டது போலும். இம்மேற்கோளை வெவ்வேறு இடங்களில் குறிப்பிடுகிறார் தியாகு.  “ வீடு பெறா வண்ணம் யாப்பதை வீடென்பார் “ என்கிற  பாரதியின் வரியை இத்தருணத்தில் தோழருக்கு பரிசளிக்கிறேன்.



தங்களுக்கு பிடித்த கவிஞர்கள் யார் என்கிற கேள்விக்கு மார்க்ஸ். “ ஷேக்ஸ்பியர், ஏஷிலஸ், கதெ என்று பதிலளிக்கிறார். இவர்களின் வரிகளை மேற்கோள்காட்டி அல்லது சற்று மாற்றி மார்க்ஸ் பயன்படுத்தி இருக்கிற இடங்களை தியாகு விரிவாக எழுதிச்செல்கிறார். இதன் ஊடாக  இந்தக்கவிஞர்களின் காவியங்களை எட்டிப்பார்க்கும் வாய்ப்பும் நமக்கு கிட்டுகிறது.ஷேக்ஸ்பியரின் “ வெனிஸ் நகர வணிகன் “ என்கிற நாடகத்தை துணைகொண்டு  பேசியிருக்கிற  “ யூதத்துயரம் “ என்கிற கட்டுரை குறிப்பிடத்தகுந்தது. ஷேக்ஸ்பியரின் எழுத்து மீது மிகுந்த பற்றுடைய மார்க்சின் லண்டன் வீட்டில் “ ஷேக்ஸ்பியர் வாசகர் சங்கம் “ அடிக்கடி கூடி அவரின் காவியங்களை வாசித்திருகிறது. மார்க்சின் மகள் எலீனார் சொல்கிறார்..
“ ஷேக்ஸ்பியர் தான் எங்கள் வீட்டு வேதாகமம். எங்கள் கையிலோ வாயிலோ அவர் எப்போதும் இருந்துகொண்டிருப்பார்.”
  கொலம்பஸின் கடிதத்தை, கதேயின் கூற்றை , சோஃபாக்ளிஸின்  வரிகளை மார்க்ஸ் கையாண்டிருப்பதைக் குறித்து பேசிச்செல்லும் தியாகு , மார்க்ஸ் தன் சித்தாந்தங்களைப் படைக்கையில் அவருள் இயல்பாக பீறிட்டெழுந்த கவித்துவத்தைப் பற்றியும் எழுதியிருக்கலாம் என்பது என் எண்ணம். அதாவது பிற இலக்கியங்களிருந்து பெறாமல் மார்க்ஸ் தானே படைத்தளித்த இலக்கிய சாயைகள் குறித்து எழுதியிருக்கலாம் என்று சொல்ல வருகிறேன். உதாரணமாக நாம் அனைவரும் அறிந்த
“ இழப்பதற்கு ஏதுமில்லை அடிமைத்தளைகளைத் தவிர ; பெறுவதற்கோ ஒரு பொன்னுலகமுண்டு “ என்கிற வரி அவரின் சிந்தனாபுத்தி எழுதியதல்ல.  கவிமனத்தின் பெருக்கமே  என்பது என் எண்ணம். இது போன்ற நிறைய வரிகளை மார்ஸ் எழுதியிருக்கிறார். அவை குறித்தும் தோழர் எழுதியிருக்கலாம்.
   இந்தநூலில் “ perfection “  என்கிற சொல்லை “ செந்நிறைவு “ என்று மொழிபெயர்த்திருக்கிறார் தியாகு. ஒரு தமிழ்மாணவனாக இது எனக்கு பிடித்திருந்தது.
   நமது ஆசான்கள் கலையை, கவிஞர்களைப் போற்றியிருக்கிறார்கள். அவர்களிடமிருந்து பெற்றிருக்கிறார்கள். இடையில் எங்கேயோ கலைமீதான ஏளனப்பார்வை நம்மைத் தொற்றிக்கொண்டது. “ கலை அரசியலின் பணிப்பெண்ணல்ல “ என்பது ஏங்கெல்ஸின் கூற்று. ஆம் அது ரோஸ்பவுடரோ, ஜிகினா பொட்டோ கிடையாது. அது ஒன்றை புறத்தே அலங்கரிப்பதல்ல. மாறாக அதன் உள்நின்று இயங்குவது. இந்தப் புத்தகத்தை தியாகு இப்படி முடிக்கிறார்..
” இத்தனை மொழிகள் கற்று இத்துணை இலக்கியம் கைக்கொண்ட மார்க்ஸ் நற்றமிழும் கற்று வளமார் தமிழ் இலக்கியமும் கைக்கொண்டிருப்பாரானால் தமிழ் இலக்கியத்திற்கும், மார்க்ஸ்க்கும், உலக இலக்கியத்திற்கும் என்ன விளைச்சல். ” தமிழ் இலக்கியத்திற்கும், மார்க்ஸ்க்கும், உலக இலக்கியத்திற்கும்” என்கிற வரி அடிக்கோடிட வேண்டியவை. மார்க்ஸியமும், இலக்கியமும் ஒன்றுகொன்று கொண்டு கொடுத்துக்கொள்ள வேண்டியவை. அவை தமக்குள் உரையாடலாம். சண்டையிட்டுக்கொள்ளலாம். ஆனால் பிரிந்துசென்று விடக்கூடாது. மார்க்ஸின் கவிமனம் பற்றிய இப்புத்தகம் மீதான இந்தக்கட்டுரையை ஒரு அசலான கவிதையுடன் முடிக்க விரும்புகிறேன். இந்தக்கவிதை மு.சுயம்புலிங்கத்துடையது..
        தீட்டுக்கறை படிந்த பூ அழிந்த சேலைகள்

நாங்கள் சந்தோசமாக இருக்கிறோம்
எங்களுக்கு ஒரு குறையும் இல்லை
டவுசர் இல்லை என்று குழந்தைகள் அழுகும்
ஒரு அடி கொடுப்போம்
வாங்கிக்கொண்டு ஓடிவிடுவார்கள்
தீட்டுக்கறை படிந்த பூ அழிந்த சேலைகள்
பழைய துணிக்கைடையில் சகாயமாக கிடைக்கிறது.
இச்சையைத் தணிக்க
இரவில் எப்படியும் இருட்டு வருகிறது.
கால்நீட்டி தலைசாய்க்க
தார்விரித்த ப்ளாட்பாரம் இருக்கிறது.
திறந்தவெளிக்காற்று
யாருக்குக் கிடைக்கும்
எங்களுக்கு கொடுப்பினை இருக்கிறது.
எதுவும் கிடைக்காதபோது
களிமண் உருண்டையை வாயில்போட்டு
தண்ணீர் குடிக்கிறோம்.
ஜீரணமாகிவிடுகிறது.
எங்களுக்கு ஒரு குறையும் இல்லை
நாங்கள் சந்தோசமாக இருக்கிறோம்.

(   பிசகு நிகழ்த்திய “எழுத்தினூடே விரியும் தோழர் தியாகுவின் சித்திரம்’ நிகழ்வில் ஆற்றிய உரை )

Saturday, October 4, 2014

தங்கவேல், முத்துவேல், ஞானவேல், வடிவேல் …



தங்கவேலுவின் காதல் முத்துவேலை அழைத்து
கோபமாக கத்தியது.
இந்த உலகத்தில் நீதி செத்துவிட்டதுஎன்று சொன்னது.
முத்துலேல் தன் வாழ்வில் அநேகந் தடவைகள்
அந்த வசனத்தை கேட்டிருந்தார்.
ஆமாம்….ஆனால் இது ஏற்கனவே சொல்லப்பட்டுவிட்டதுஎன்றார்.
அவளொரு நயவஞ்சகி என்றது.
நயவஞ்சகம் என்கிற சொல்லில் கூட
கொஞ்சம்  புளித்த வாடையடித்ததால்
அவர் பேச்சை திசைதிருப்ப முயன்றார்.
“  தமிழ்மூவர்கேட்டீர்களா ? “
என்று கேட்டு வைத்தார்.
தொலைபேசியின் மறுமுனையில் இருப்பது காதல்
அதுவும் ஆக்ரோச கதியில்.
பாவம், அதையவர் அறிந்திருக்கவில்லை.
தமிழ் ஒரு புடலங்காய்
 அந்த மூவரும் சுரைக்காய்கள்
என்று பதில்வரவே, முத்துவேல் அமைதியானார்.
பின் தன் பழைய நினைவுகளின் பாழண்டிய பக்கங்களை
புரட்டத் துவங்கியது அது.
அதில் நிலவுப்பயன் துய்த்த காட்சிகளும்,
கைநரம்பு அறுந்து இரத்தம் பீறிட்ட காட்சிகளும் வந்தன.
பழைய நினைவுகளின் புத்தகத்தை கையில் எடுத்ததுமே
அதன் கோபமும் ரோஷமும் பறந்து விட்டது.
…..ள்…..ளீ .. “ என்று கொஞ்சியது.
அப்போது தோ ஒரு சொரசொரத்த கரம்
 தன் கன்னத்தை செல்லமாக கிள்ள,
 முத்துவேல் அதை எரிச்சலில் தட்டிவிட்டார்.
 அவர் நெளிகிறார்..
 வளைகிறார்
பெருமூச்செறிகிறார்
கொட்டாவி விடுகிறார்
அவர் அடிவயிற்றிலிருந்து கூட
எதோ ஒன்று குமட்டி வருகிறது.
எனினும்,
காலத்தை சற்று பின்னோக்கி ஓட்டிப் பார்த்தால்
அங்கு நாம் இதே காட்சியை திரும்பக்காண்கிறோம்.
ஆனால், அதில் தங்கவேலின் பாத்திரத்தில் நடித்திருப்பவர்
நமது  முத்துவேல்.
கிள்ளப்பட்ட கன்னம் ஞானவேலுடையது.
ஞானவேலின் கதை எனக்குத்  தெரியாது.
ஆனால் எனக்கு வடிவேலைத் தெரியும்.
அவர்தான் தங்கவேலின் கன்னத்தை கிள்ள இருப்பவர்