Skip to main content

Posts

Showing posts from November, 2015

மொழி

 “ feel good movies” என்கிற பதத்துடன் கூடவே நினைவில் எழும் படங்களில் பிரதானமானது “மொழி”. பிருத்விராஜின் முகத்திலும், கொஞ்சு தமிழிலும் இயல்பிலேயே ஒரு “feel good “ உண்டு. ஆனால் படத்துக்கு இந்த மென் உணர்வை வழங்கும் காரணி எதுவென்று அவ்வளவு தீர்க்கமாக சொல்ல முடியவில்லை. ஒரு வேளை அது ஒன்றாக இல்லாமல் பலவாக இருக்கலாம். ஒருவர், “ சாலையின் கறுப்பு-வெள்ளை கோடுகளை கீ- போர்டாக்கி ஆடும் நடனத்தில் மகிழ்ந்தாரெனில், இன்னொருவர் அந்த உயர்தர அப்பார்ட்மெண்ட் வீட்டின் கலையழகிலும், அந்த “ bean bag “ –ன் சொகுசிலும்” மயங்கி இருக்கலாம். ஓர் ஊமைப்பெண்... அவளைக் கண்டு காதலுற்று பிரிந்து வருந்தி கடைசியில் சுபமாக கைபிடிக்கும் ஒரு இசைக்கலைஞன்.. இவர்கள் இருவரைப்பற்றிய படம் என்று எளிமையாக சொல்லலாம். அவன் சாதாரண மொழியில் புழங்குபவன் கூட அல்ல, இசையின் மொழியில் புழங்குபவன்.. அவளோ பேசவே முடியாதவள் எனும் போது படத்தின் கனம் கூடுகிறது. அம்மாவையும் தன்னையும் நிராதரவாக விட்டுவிட்டு அப்பா வேரொருத்தியோடு போய்விடும் போது, ஸ்தம்பித்து போகிறாள் நாயகி. + 2 படிக்கும் தன் பையன் சாலை விபத்தில் பலியான 1984 –லேயே ஸ்தம்பித்து நின்று விடு…

நாட்டுவளம் உரைத்தல்

இந்தமுறைஊடலல்லமுறிவு. “பட்டென்றசத்தத்துடன் ஒட்டமுடியாதபடிஉடைந்துவிட்டது. எழுந்துநின்றுஒருமுறைசடவுமுறித்தேன்அப்பாடா…” சொன்னால்தான்ஒழுங்காகசடவுமுறியும் ஆகவேமுறைப்படிஇழுத்துச்சொன்னேன். ஐந்தாண்டுகளாகஅடக்கியாண்டதொப்பைக்குவிடுதலையளித்தேன். இனிமூச்சுப்பயிற்சிக்குசோலிகிடையாது. மீசைக்குள்கத்தரியுடன்குதிக்கவேண்டியதில்லை. பெருவிரலில்மண்வெட்டிவளர்ந்தால் நறுக்கவேண்டியதில்லை. மண்டைக்குடுவையில்கண்டதையும்கலக்கி பொய்

தலைவி அரற்று

ஒரே ஒரு முறை
அள்ளி அணைத்திருந்தால்
ஒரு வேளை
செத்துப் போகாதிருந்திருப்பான்.
நான் தான்
என் முலைகளை
ஒரு கடுவனுக்கு எழுதி வைத்துவிட்டேன்.

ஆட்டுதி அமுதே !