Monday, October 25, 2010

அப்போது அந்தமுகத்தில் ஒரு சிரிப்பிருந்தது.விழிக்கடையில் கொஞ்சம் நீர் சேர்ந்திருந்தது

ராமகிருஷ்ணன் தான் பிறப்பதற்கு முன்பே
அவர் தாயை
ஆயிரம் முறைக்கும் அதிகமாக
அரசமரத்தை சுற்ற வைத்தார்.
அம்மன் சன்னிதிகளில் அவள் உருண்டு உருண்டு மண்ணானாள்.
நாளெல்லாம் விரதமிருந்தாள்.
இப்படி வாராது வந்த மாணிக்கத்திற்கு
பேச்சு வரவில்லை சரியாக.
அவள் மீண்டும் அலகு குத்தி
காவடி சுமந்து
தீக்குண்டம் இறங்கியேற
அவர் தன் எட்டாம் வயதில் திருவாய்மலர்ந்தார்.
அவர் விண்ணப்பித்த எல்லா பணியிடங்களும்
அதற்கு முந்தைய நாளில் நிரப்பப்பட்டிருந்தன.
"பத்துநாட்களுக்கு முன்னால் சொல்லியிருக்ககூடாதா" என்று
அவர் காதலி அழுது வடிந்தாள்.
அவர் அத்தனை நாளும்
அவளைப் பற்றிய ஒரு காவிய முயற்சியில் மூழ்கியிருந்தார்.
33 மூன்றாம் வயதில் திருமணம் முடிந்த அவருக்கு
5 வருடங்கள் கழித்து
அழகான ஒரு ஆண் குழந்தை பிறந்தது.
இப்போது நரை முற்றி உடல் உளுத்து
துள்ளிதுள்ளி இருமும் அவருக்கு
ஒரு சாவுவந்து தொலையமாட்டேன் என்கிறது.
இந்த நகரத்தின் எல்லா மருத்துவமனைகளிலும்
அவர் உடல் பரிசோதுக்கப்பட்டு குறிப்பெழுதப்பட்டு விட்டது.
இந்த புதிய மருத்துவமனியின் புதிய மருத்துவர்
புதியதொருகுறிப்பிற்காய் பெயரை வினவிய போது
அவர் சொன்னார்
"லேட் ராமகிருஷ்ணன்"

3 comments:

ச.முத்துவேல் said...

முகத்தில் சிரிப்பும், விழிக்கோடியில் நீரும்தான் வருகிறது. ரசித்தேன்.

இராமசாமி கண்ணண் said...

என்னன்னு சொல்ல இந்த கவிதைய பத்தி. சொல்லாமல் சொல்லும் சோகமாக படுகிறதுதெனக்கு...

யாத்ரா said...

:)
இந்த கருப்பு நகைச்சுவை என்ற சுவை இருக்கிறதே :)
இதுக்கு தான் ராமகிருஷ்ணன் பிறக்காமயே இருக்க முயற்சி பண்ணியிருக்கார், அவர் அம்மா சும்மா விட்டாங்களா :)
அல்லது இந்தக்கவிதை இப்படி எழுதப்பட்டு ராமகிருஷ்ணன் இப்படி அல்லலுற வேண்டும் என்பது உங்களையும் மீறிய முன்னமே எழுதப்பட்ட விதியா :)
வாழ்வில் விளையாடும் மதியால் வெல்ல முடியாத விதியை என்னவென்று சொல்வது :(
எல்லாம் எல்லாம் யோசிக்கும் வேளையில்,,,,,,,,,
எல்லாம் எல்லாம் முடிந்து விடுகிறது

நல்ல கவிதை நண்பா