என் பொறாமையை அவிழ்த்து விடப் போகிறேன்

என் மொறாமையை அவிழ்த்து விடப் போகிறேன்
அது கன்னங்கரு குகையில் அலைந்து திரியும்
கன்னங்கரு மிருகம்.
வன்மத்தின் கொள்ளி மின்னுகிற கண்கள்
அதன் உருவம்.
இந்த உலகத்தின் ஒவ்வொரு புன்னகையும்
அதன் கொள்ளியில்
வாய்வைத்து ஊதுகிறது.
சொர்க்கபுரியின் கூச்சல்களை சதா உன்னித்திருக்குமது
அதை சகிக்கவொண்ணாத தருணத்தில்
ஒரு இடியை உறுமுகிறது.
கடவுள்
அந்தரத்தில் மறைகின்ற மாமிச துண்டங்களை
அதற்கு வீசியெறிந்தார்.
எனவே அது பக்கத்து தட்டை பார்க்க வேண்டி வந்தது
அழுகையில் ஊறி நைந்த இரவுகளில் இருந்து
திசைதெறிக்க ஓடி வருமதன் குறுக்கே
நீதியை முழங்கும் கனவானை
அது வாயைதிறவாமலேயே மென்று விடுகிறது.