Saturday, March 11, 2017

நீ ஒருக்களித்துச் சாய்ந்திருக்கும் குளக்கரை

                                         
                   


உன் குளத்து பொற்றாமரையாக
ஒரு கணம் இருக்கக் கேட்டேன்
ஒரே ஒரு கணம்தான்
அதுவும்  இல்லையென்றான  நாளில் தான்
குழாயடியின் நீண்ட வரிசையில்
எல்லா குடங்களையும்
இடித்துத் தள்ளிவிட்டு
" ஒரே ஒரு குடம்தானே கேட்டேன்"
என்று கத்தினேன்.

                                                         நன்றி : ஆனந்த விகடன்


2 comments:

திரு மூ said...

சிறு துளையின் வழியே ஒழுகும்
மாருதமோ நிந்தன் எழுத்து.
மனப்பரப்பெங்கும் ஊடுருவி
இரத்த நாளங்களில் விரவி
மின்னல் நரம்புகளில் இறுதி
உயிரென உருகி
உள்ளுணர் வீதியின் வெளிச்சங்களைப் பருகி
எந்தன் புலன்களைத் திருகி
இசையென ஜாலமிடுகிறது
நின் எழுத்து...

rajesh jeeva said...

நண்பா, எப்படி உனக்கு இப்படியெல்லாம்
எழுத வாய்க்கிறது.