Skip to main content

சத்தியமூர்த்தி




வாயில் தேன் ரப்பரோடு

கிலு கிலுப்பைக்குச் சிரித்தபடி 

மல்லாந்திருந்த பருவத்தில்

எனக்குப் பெயர் சூட்டினார்கள்.


அதை 

மூன்று முறை

என் காதிலும் சொன்னார்கள்


அப்போது

எனக்கு எதுவும் தெரியாது.

தமிழும் தெரியாது.


தெரிந்திருந்தால்

அந்தப் பெயரின் மீது

அப்போதே 

மூத்திரம் பெய்திருப்பேன்.


அவ்வளவு பெரிய

பாறாங்கல்லைத் தூக்கி

தலைமீது வைத்து விட்டு

அந்தக் கழுத முண்டை

பாடினாள்...

பாடினாள்...

பாடிக் கொண்டே இருக்கிறாள்...


"கண் மூடு இரத்தினமே!"


"கண் மூடு இரத்தினமே!"


"கண் மூடு இரத்தினமே!"


.

Comments

Popular posts from this blog

அன்புள்ள தம்பிக்கு

  இ ன்று அதிகாலையில் ஒரு தத்துவத்தை அனுப்பியிருந்தாய் பிறகு அரை மணி நேரம் கழித்து ஏனோ நீ அதை அழித்தும் விட்டிருந்தாய் அந்த  உண்மை உண்மைதான் அது எனக்குப்  பிடித்தே இருந்தது. அதை அவ்வளவு உறுதியாக அழித்துவிட்டதன் மூலம் நீ இன்னொரு உண்மையைச் சொல்கிறாய் அதுகூட  உண்மையாகத்தான் இருக்க வேண்டும் ஒரு உண்மையிலிருந்து இன்னொரு உண்மைக்குப் போக 30 மணித்துளிகள் போதும் என்கிற உண்மை இருக்கிறதே உள்ளதிலேயே  முக்கியமான உண்மை அதுதான் தம்பி

சுமார்

எ னக்கே தெரியும் , 'இசைக்கலைஞர்களை இசை பார்த்துக் கொள்ளும் ' என்பது ஒரு உணர்ச்சிகரமான உண்மைதான் ஆயினும் நேற்றொரு கிட்டார் கலைஞனிடம்  பேச்சுக் கொடுத்தேன் என் தோளில் கையூன்றி  இதழ்கடை விரித்தார்... "சுமாரா பாத்துக்கும் பாஸ்"

வாய்ஸ் மெசேஜ் பாவங்கள்

தூ ராதி தூரம் சென்றுவிட்டாய் நீ உன் குரல்களோ  என்னிடமே தங்கிவிட்டன. காலம்  பேச்சைப் பாட்டாக்க வல்லது அடீ ... !  அந்தப் பாடல்களை இனி கேட்கவே முடியாது. உபயோக்கிக்கவும் முடியாத தூக்கியெறியவும் முடியாத பொருட்களின் துருவோடு துருவானது நம் நேசம் லேசாக அழுத்திப் பிடித்தால் போதும் எல்லாவற்றையும்  அழித்து விடலாம் என்கிறது  நவயுகம்.  அவ்வளவு பலத்திற்கு நானெங்கு போவேனென மறுகி நிற்கிறது ஒரு பழைய உயிர்